CHAPTER 1: Let's Break Up

Isang malamig na bugso ng hangin ang humampas kasabay ng walang tigil na pagbagsak ng makakapal na niyebe. Unti-unting nabalot ng puti ang buong lungsod.

Mas hinigpitan ni Atasha Ruiz ang scarf sa kaniyang leeg bago nagmadaling pumasok sa lobby ng hotel. Sa kabila ng nanunuot na lamig, magaan ang kaniyang pakiramdam.

Dalawang buwan nang pinaplano ni George Flores ang pagdiriwang ng kanilang anibersaryo.

"Sasakay tayo sa Ferris wheel," nakangiti nitong sabi noon. "Pagdating natin sa pinakatuktok, ikaw lang ang gusto kong makasama habang pinagmamasdan ang buong lungsod."

Plano rin siyang dalhin ni George sa isang hotel na may hot spring upang makapagpahinga. Ngunit isang linggo ang nakalipas, kinailangan ni Atasha na bumiyahe para sa isang mahalagang assignment. Halos dalawang gabing wala siyang tulog upang matapos ang trabaho at makauwi nang mas maaga.

Hindi niya akalaing itinuloy pa rin ni George ang kanilang plano.

Pagpasok niya sa lobby, sinalubong siya ng hotel manager.

"Paumanhin po, Miss. Sarado ang hotel sa mga bisita ngayon." Tumango si Atasha.

"Alam ko. Narito ako para kay George Flores."

Nagliwanag ang mukha ng manager. "Kaibigan po pala kayo ni Sir George. Halina po kayo. Magsisimula na ang engagement party sa alas-sais y medya."

Bahagyang nanlamig ang mukha ni Atasha.

Engagement party?

Isang engagement party?

Para kanino?

Biglang nanikip ang dibdib ni Atasha.

Isang hinalang pilit niyang itinataboy ang dahan-dahang sumiksik sa kaniyang isipan.

Hindi na siya nagtanong. Tahimik siyang pumasok sa elevator. Bago tuluyang magsara ang p***o, napasulyap ang hotel manager sa kaniya.

Nakasuot si Atasha ng maitim na kayumangging cashmere coat na nakatali sa baywang, na lalo pang nagbigay-diin sa kaniyang payat na hubog. Ang natutunaw na niyebe sa kaniyang bota ay nag-iwan ng maliliit na patak ng tubig sa makintab na sahig.

Ngunit higit pa sa kaniyang mamahaling kasuotan ang kaniyang mukha ang kapansin-pansin. Taglay niya ang isang pambihirang ganda—mga matang mapang-akit, ngunit may lambing na nagpapagaan sa matalas niyang anyo.

Tahimik na napabuntong-hininga ang manager.

"Mas maganda pa ang kaibigan ni Sir George kaysa sa mapapangasawa niya..." bulong nito sa sarili

Makalipas ang ilang sandali, bumukas ang elevator. Bumungad kay Atasha ang isang marangyang bulwagan. Kumikinang ang mga ilaw sa kisame habang nababalot ng mga talulot ng pulang rosas ang sahig.

Ngunit wala siyang ganang pagmasdan ang kagandahan ng paligid.

Dahan-dahan niyang itinaas ang tingin.

Agad na napako ang kaniyang mga mata sa entabladong nasa unahan.

Nang luminaw ang kaniyang paningin, biglang nanlaki ang mga mata ni Atasha.

Nakatayo sa entablado si George, suot ang isang puting suit na lalo pang nagbigay-diin sa kaniyang kisig. Nakayuko ito, may banayad na ngiti sa labi habang dahan-dahang isinusuot ang singsing sa daliri ng babaeng nasa harapan niya.

Mahinahong ngumiti ang babae bago marahang humalik sa kaniyang pisngi.

Hindi umiwas si George.

Kasabay niyon, umalingawngaw ang masigabong palakpakan at masasayang hiyawan ng mga bisita.

Sa gitna ng bulwagang punô ng pulang rosas at kumikislap na mga ilaw, mahigpit na nagyakapan ang dalawa. Para silang pangunahing tauhan sa isang perpektong kuwento ng pag-ibig.

Ngunit para kay Atasha, bawat tagpong nasasaksihan niya ay tila matalim na punyal na paulit-ulit na tumatagos sa kaniyang dibdib.

Unti-unting nawala ang init sa kaniyang katawan.

Hindi…

Hindi maaari.

Si George ang lalaking minahal niya.

Ang lalaking dalawang taong matiyagang nanligaw sa kaniya. Ang lalaking nangakong siya lamang ang mamahalin. Ang lalaking buong puso niyang pinagkatiwalaan.

Mahigit isang taon pa lamang silang magkasintahan.

Ngunit habang nagsasakripisyo siya para sa trabaho.

Tahimik pala itong nagsuot ng singsing sa ibang babae.

At sa mismong araw ng kanilang anibersaryo, nasaksihan niyang may iba na itong mapapangasawa.

Malalim na huminga si Atasha. Unti-unting nanlamig ang kaniyang puso, kasabay ng panginginig ng buo niyang katawan.

Napatingin siya sa hawak na telepono.

Mula nang ipadala niya ang huli niyang mensahe kahapon, hindi na siya muling kinontak ni George. Nang subukan niya itong tawagan, naka-off ang telepono nito.

Kung ganoon... sino ang nagpadala ng mensahe? At sino ang nag-udyok sa aking pumunta rito?

Mariin niyang ipinikit ang mga mata, ngunit hindi iyon sapat upang takasan ang sakit na unti-unting dumudurog sa kaniyang puso.

Maaari na sana siyang umalis. Ngunit nanatiling nakapako ang tingin niya sa entablado. Tahimik niyang pinanood ang magkasintahang maghiwa ng cake, magsalin ng alak, at bumaba sa gitna ng masigabong palakpakan.

Sa wakas, muli niyang dinayal ang numero ni George. Sa pagkakataong iyon, kumonekta ang tawag.

Napatingin si George sa teleponong walang tigil sa pag-vibrate. Bahagya itong natigilan bago nagpaalam sa mga kausap at nagmadaling lumabas ng bulwagan.

Pag-angat ng kaniyang ulo, nanigas siya.

Nakatayo sa harap niya si Atasha.

"M-Mahal..." garalgal ang tinig ni George.

"Bakit... bakit ka nandito?"

Tinitigan lamang siya ni Atasha.

"Nagmadali akong tapusin ang trabaho," mahinahon niyang tugon. "Akala ko... sabay nating ipagdiriwang ang anibersaryo natin."

Kalmadong sinalubong ni Atasha ang titig ni George. Dahan-dahan niyang inilibot ang paningin sa marangyang bulwagan, saka muling tumingin dito.

"Pero mukhang hindi na pala kailangan ang lahat ng plano natin."

"Mahal, pakinggan mo muna ako!" Nagmamadaling hinawakan ni George ang malamig niyang pulsuhan. "Hindi ganoon ang iniisip mo. Wala talagang namamagitan sa amin ni Sofia Reyes. Kailangan ko lang ito para sa kumpanya. Ang ama niya ang chairman ng Reyes Pharmaceutical. Kapag hindi natuloy ang kasunduang ito, palalayasin ako ng ama ko, at hinding-hindi ako patatawarin ng nanay ko."

Tahimik lamang siyang pinakinggan ni Atasha. Pagkaraan ng ilang sandali, marahan niyang inalis ang pagkakahawak nito sa kaniya.

"George," malamig niyang sambit, "kahit bata, hindi maniniwala sa paliwanag na iyan." Bahagya siyang ngumiti, ngunit walang bakas ng saya.

"Susunod, ano naman ang sasabihin mo? Na napilitan ka lang? Na aksidente ring isinuot mo ang singsing sa ibang babae?"

Napatungo si George. Wala siyang maisagot.

"Alam kong hindi ako gusto ng pamilya mo," mahinang sabi ni Atasha. "Pero naniwala akong sapat ang pagmamahal mo para piliin ako."

Huminga siya nang malalim bago tuluyang bumitaw. "Pero mali pala ako." Direkta siyang tumingin sa mga mata nito.

"George... maghiwalay na tayo."