Chapter 2

VIVIENNE ANASTASIA

“Sigurado ka na bang babalik ka ulit sa Pilipinas, iha?” Malumanay ang tono ng boses ni Mama, ngunit ramdam ko ang pag-aalala sa bawat salitang lumabas sa kaniyang bibig.

Napahinto ako sa pag-aayos ng mga gamit ko.

Dahan dahan kong ipinasok sa maleta ang huling piraso ng aking damit bago ako napabuntong-hininga.

Seven years.

Pitong mahabang taon ang lumipas mula nang iwan ko ang Pilipinas.

Pitong taon na pilit kong binuo ang sarili ko mula sa mga pirasong iniwan ng nakaraan.

At ngayon, heto ako.

Handang bumalik sa lugar na minsan kong tinakasan.

Simula nang manganak ako at malaman kong hindi nakaligtas ang anak namin ni Leandro, nagpasya akong lisanin ang bansang Pilipinas.

Hindi ko kinaya.

Pakiramdam ko noon ay unti unting nilalamon ng sakit ang bawat parte ng pagkatao ko.

I lost everything. 

My dreams.

My future.

And the child I had already loved with all my heart.

Mas masakit pa roon ang katotohanang hindi ko man lang nagawang sabihin kay Leandro ang tungkol sa aming anak.

Hindi ko nabigyan ng pagkakataon ang sarili ko.

Hindi ko rin siya nabigyan ng pagkakataon.

Bago pa man ako magkaroon ng lakas ng loob na harapin siya, tuluyan na akong nawala sa buhay niya.

At nang mangyari iyon, agad na ikinatuwa ni Doña Margarita.

Para bang sa wakas ay nakuha niya ang gusto niya. Para bang sa wakas ay naalis niya ang hadlang sa mga plano niya para kay Leandro.

Ngunit hindi rin nagtagal ang kaniyang kasiyahan.

Dahil kahit iniwan ko si Leandro… Hindi ko naman siya pinagbigyan sa gusto niyang mangyari.

Hindi ko pinakasalan si Rafael.

Hindi ko tinanggap ang pera niya.

At lalong hindi ako yumuko sa mga pagbabanta niya.

Kaya marahil ay doon nagsimulang maging mas malupit ang lahat.

Dahil para kay Doña Margarita, ang hindi pagsunod ay isang kasalanan na dapat pagbayaran.

At ako ang malas na pinili niyang parusahan.

Unti unti niyang winasak at pinaglaruan ang mga natitira pang pag-asang pinanghahawakan ko noon.

At hanggang ngayon, malinaw pa rin sa alaala ko ang huli naming pagkikita.

“Kung hindi ko makukuha ang gusto ko...” malamig niyang sabi habang nakatitig nang diretso sa mga mata ko.

Pakiramdam ko noon ay nanigas ang buong katawan ko.

Dahil alam kong may kasunod iyon.

At alam kong hindi ko magugustuhan ang maririnig ko.

“Hindi mo rin makukuha ang gusto mo.”

Hanggang ngayon ay naaalala ko pa rin ang paraan ng pagkakasabi niya noon.

“Mahal mo si Leandro, hindi ba?” Bahagya siyang tumawa.

“Then let's see how long that love survives.”

At sa loob ng pitong taon…

Araw araw kong iniisip ang mga salitang iyon.

Habang pilit kong kinakalimutan ang lalaking minsan kong minahal nang higit pa sa sarili ko. 

Habang pilit kong tinatanggap ang pagkawala ng anak na hindi ko man lang nagawang makasama. 

Habang pilit kong binubuo ang buhay na winasak ng nakaraan.

Napakurap ako at bumalik sa kasalukuyan.

Napagtanto kong nakatulala na pala ako sa maleta sa harapan ko.

Tahimik akong napangiti kay Mama.

“Yes, Ma.” Mahina ngunit sigurado ang boses ko.

“It's time.”

Oras na para harapin ko ang katotohanan.

Pitong taon na akong nagtatago.

Pitong taon na akong tumatakbo.

At sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon…

Handa na akong harapin ang nakaraan.

Kahit hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa akin pagbalik ko sa Pilipinas ay muli akong susubok.

“I'm not going there to find Leandro, nor beg for their family or do revenge.” Paglilinaw ko kay Ate Victoria nang mapansin ang pangamba at takot sa kaniyang mata.

“I just want to go back to the Philippines, I just want to live on my own and be independent again. Besides, doon din nakalibing ang anak namin.” Seryoso kong paliwanag.

Napabuntong hininga naman si Ate at mukhang wala na rin magagawa sa desisyon ko.

“Sige na nga, basta mag iingat ka ha? Mag papadala ako buwan buwan ng pera sa bank account mo. Use it when you need it.” Tugon niya kaya bahagya akong tumango.

—

“Touchdown, Philippines.” Isang maliit na ngiti ang sumilay sa aking mga labi habang dahan dahan kong nilalanghap ang pamilyar na simoy ng hangin.

Kabababa ko pa lamang mula sa eroplanong sinakyan ko.

And now, I am finally here.

Back in the Philippines.

Hindi ko maiwasang mapabuntong-hininga habang pinagmamasdan ang mga taong nagmamadaling maglakad sa paligid ko.

Maraming nagbago sa loob ng pitong taon.

Ako… At ang buhay ko.

At marahil pati na rin ang mga taong iniwan ko rito.

Ngunit may isang bagay na hindi kailanman nagbago. Ang dahilan kung bakit ako palaging bumabalik.

The first thing I wanted to do was visit my child.

My baby.

Ang anak na pitong taon ko nang ipinagluluksa.

Ang sanggol na kahit minsan ay hindi ko nahawakan nang buhay.

Ang batang araw araw kong nami-miss kahit wala naman akong sapat na alaala para panghawakan.

Every year, umuuwi naman ako rito para dalawin siya.

Para magdala ng mga bulaklak. Para kausapin siya. Para ikuwento kung gaano ko siya nami-miss.

Pero hanggang doon lang.

Pagkatapos noon, agad din akong umaalis. Dahil hindi ko kayang manatili. Hindi ko kayang magtagal sa bansang puno ng alaala ni Leandro.

Puno ng mga pangarap na hindi natupad.

Puno ng mga sugat na hindi kailanman tuluyang naghilom.

“Here you are, Vivienne.” 

Naputol ang pag-iisip ko nang marinig ko ang pamilyar na boses na iyon.

Agad akong napalingon.

At doon ko nakita ang isang babae na kakababa pa lamang mula sa kaniyang itim na Land Cruiser.

Nakasuot ito ng mamahaling sunglasses at isang fitted blazer na lalong nagbigay-diin sa kaniyang elegante at matikas na tindig.

Kahit pitong taon na kaming hindi halos nagkikita, agad ko pa rin siyang nakilala.

Some people never change.

And Celestine Dela Vega was one of them.

A confident smile immediately appeared on my lips. “Long time no see, Dela Vega.”

Hindi ko na napigilan ang paglapit at marahang pagyakap sa kaniya.

Agad naman niya akong niyakap pabalik.

“Seven years,” natatawa niyang sabi habang bahagyang lumalayo upang tingnan ako mula ulo hanggang paa. “Seven freaking years, Vivienne.”