Chapter 5

NICOLAS LEANDRO

“Mabuti at hindi ka na pineperwisyo ni Claudia sa marriage niyo.” 

Agad na sumersyoso ang aura sa loob ng opisina ko.

“That woman.” Mabigat ang boses ko. Parang kahit pangalan pa lang niya ay may bigat na agad. 

“Wala akong balak pakasalan siya.” 

Napatingin sa akin si Thadeus. 

“Pagagalitan ka ng magulang mo, Nicolas.” Seryoso ang tono niya ngayon. “Dumating dito ‘yan na may anak na. Ni hindi mo nga alam kung kailan kayo nagkita.” 

My jaw tightened as I clenched it hard. 

Dahil alam kong tama siya.

But that did not mean everything being forced on me was right as well. 

Knowing the truth and accepting it were two completely different things. And no matter how valid her reasons were, I could not simply ignore the fact that I was being pushed toward a decision I had never truly chosen for myself. 

“Alam mong pagpapakasal lang ang paraan para tuluyang isalin sa’yo ni Tito ang Villamor Estate.” 

Tahimik akong napatingin sa mga papeles sa mesa ko. 

“May anak ka na. Lalaki pa.” Huminto siya sandali. “Ang pag-aasawa na lang ang kulang.” 

“I don't care. Hindi ko pakakasalan si Claudia. ” Hindi ko man lang namalayang nakakuyom na pala ang kamao ko sa ibabaw ng mesa. 

Ganito naman palagi. 

Sa tuwing nababanggit ang pangalan niya. 

Sa tuwing may taong sumusubok na ipaalala sa akin ang engagement na iyon. 

Pakiramdam ko ay unti unting nauubos ang pasensya ko. 

Hindi ko alam kung ilang beses ko nang sinabi sa lahat. 

Sa ama ko… At mas lalo sa walang kwentang step mother ko.

Sa mga board members.

Sa mga kamag anak namin, at kahit kay Claudia mismo.

Pero parang wala ni isa sa kanila ang gustong makinig. 

Para bang pinamumukha nilang nakapagdesisyon na silang lahat para sa buhay ko. 

At si Mommy at ako na lang ang huling taong hindi pumapayag. 

Napabuntong-hininga ako at pagkatapos ay itinaas ang tingin kay Thadeus. 

“Kamusta ang inuutos ko sa'yo?”  Seryoso ang tono ng boses ko.

Agad namang nagliwanag ang mukha ng kaibigan ko. 

I fucking knew that smile. 

“Anong nginingiti-ngiti mo?” Tanong ko at hindi napigilan ang pagtaas ng isang kilay ko. 

Mas lalo namang lumawak ang ngisi niya. “You'll love it.” 

Napapailing niyang sagot at bahagyang napakunot ang aking noo.

“What does that even mean?” 

“Thadeus.” 

At mas lalo lang siyang ngumiti. 

Bwisit.

Matagal ko nang kilala ang lalaking ito, mula pa noong mga bata kami. At kung may isang bagay akong sigurado tungkol kay Thadeus... Iyon ay ang pagiging nakakairita niya kapag may alam siyang impormasyon. Hindi siya kailanman nagbibigay ng buong detalye. 

Mahilig siyang mang-asar. 

Mahilig siyang magbigay ng clue. 

Mahilig siyang panoorin akong mabwisit habang sinusubukan kong hulaan ang gusto niyang sabihin. 

“You'll thank us later.” Natatawa niyang dagdag. 

“Trust your kid… And me.” 

Napakunot lalo ang noo ko. “My kid?” 

Tango lang ang itinugon niya sakin.

At kung may isang tao mang mas mahirap basahin kaysa sa mga kalaban ko sa negosyo... 

Si Thadeus iyon.

At kung may isang taong mas mahirap pa kaysa kay Thadeus...  

Ang anak kong si Isaac naman ‘yon.

“Bumaba ka na riyan at pinatatawag ka na ng magulang mo. Hapunan na raw.” Sambit ni Thadeus bago tuluyang mag paalam at lisanin ang opisina ko.

“Nicolas.” Kakapasok ko palang sa aming hapag kainan ay bumungad na agad ang boses ni Dad.

Napapikit ako sandali. 

Hindi pa man ako nakakaupo ay alam ko na agad kung ano ang pag-uusapan.

“Not now, Dad.” Reklamo ko at padabog na umuupo sa bakanteng silya. 

Ngunit gaya ng inaasahan ko... Hindi ako pinagbigyan ng ama ko. 

“If you really want to inherit the Villamor Estate, then go get married.” 

“I already told you.” Bahagya akong napailing. 

“I don't want to marry Claudia.” Mas matigas ang boses ko ngayon. 

“Si Tita Margarita lang naman ang nagpupumilit. Napahigpit ang hawak ko sa baso ng tubig. 

“Edi sana anak na lang niya ang ipakasal doon.” Hindi ko napigilan ang pagsinghal. 

“Then go find someone you will marry.” 

Biglang natahimik ang buong hapag. 

Napalingon kaming lahat kay Mommy. 

Pati si Dad ay mukhang nagulat. 

Dahil bihira siyang makialam sa mga usaping ganito. 

“Hindi naman kailangang si Claudia ang ipakasal sa'yo.” Diretso niyang sabi habang mahinahong hinihiwa ang steak sa plato niya. 

“Lourdes...” Gulat na sambit ni Dad. 

“What?” 

“Totoo naman, hindi ba?” 

“We only need our son to have a wife.” Tumigil siya sandali. “At hindi iyon kailangang si Claudia.” 

Natahimik si Dad. 

“Even Isaac himself doesn't want Claudia to be his real mom.” 

“Yes! I don’t want her to be my mom!” Isaac exclaimed loudly, his voice echoing through the dining room. 

“And besides, I already found my Mommy!” 

At that moment, a very familiar figure slowly approached the dining table. 

Vivienne Anastasia Savarga,

Ang kaisa isahang babae na bumihag sa puso ko, noon…

Hanggang ngayon.

“This is my Mommy.” Mayabang na may halong excitement ang boses ni Isaac habang mahigpit niyang hawak ang kamay ng babaeng nasa tabi niya.

Parang isang batang ipinagmamalaki ang pinakamahalagang bagay na natagpuan niya sa buong buhay niya. 

At sa puntong iyon... 

Wala na akong ibang naririnig. 

Wala na akong ibang nakikita. 

Dahil ang buong atensyon ko ay nakatuon lang sa isang tao. 

Sa babaeng pitong taon kong hinanap. 

Pitong taon kong hinintay.

Pitong taon kong pilit kinakalimutan.

Seven years. 

Seven fucking years. 

“Meet my Mommy.” Muling ulit ni Isaac na tila hindi napapansin ang nakakabinging katahimikan sa paligid. 

“Mamita, Dada, isn't she pretty?” Punong puno ng pagmamalaki ang mukha niya. 

“Is it okay, Mamita? Dada?” Inosente niyang tanong habang nakatingin sa mga magulang ko. 

Napalingon ako kina Mom at Dad dahil kahit sila ay parehong natigilan.

I was completely caught off guard. 

How the fuck did he find her? 

Sa milyon milyong tao sa mundo... Paano siya nakita ni Isaac? 

How the hell did he manage to bring her here? 

As my fiancée? 

“H-Hello po.” Mahina niyang bati, at bahagya pa siyang yumuko bilang paggalang. Pagkatapos ay mabilis na umiwas ng tingin. 

“Anastasia.” Pabulong kong bigkas.