Chapter 1

VIVIENNE ANASTASIA

“Ate?” Mahina kong tawag kay Ate Victoria nang unti unting magmulat ang mga mata ko. 

Pakiramdam ko ay napakabigat ng buong katawan ko. Para bang may malaking bato na nakadagan sa bawat bahagi ng katawan ko habang pilit akong bumabalik sa realidad. Nanlalabo pa ang paningin ko at parang may ugong sa loob ng mga tainga ko, pero may isang bagay agad na sumagi sa isip ko. 

Ang anak ko. 

Bigla akong napabangon nang bahagya. 

“N-nasaan ang anak ko?” 

Hindi ko alam kung bakit, pero sa mismong sandaling lumabas ang tanong na iyon sa bibig ko, ay parang may malamig na kamay na humawak sa puso ko. 

Biglang kumalabog nang malakas ang dibdib ko. 

Parang may kung anong masamang pakiramdam na unti unting gumagapang sa buong sistema ko. 

Napatingin ako kay Ate Victoria. 

At doon tuluyang nanlamig ang buong katawan ko. 

Maputla ang mukha niya.

Namumugto ang mga mata.

At tila ilang oras nang umiiyak.

Parang may malakas na puwersang dumagan sa dibdib ko. 

“Ate?” Mas kinakabahan kong tawag habang hindi inaalis ang tingin sa kaniya. 

Unti unting lumalabo ang paningin ko. 

Hindi dahil sa gamot. 

Kundi dahil sa takot. 

Takot na ayaw kong pangalanan. 

Takot na pilit kong itinataboy sa isip ko. 

“Ate…” nanginginig kong ulit. 

“Nasaan ang anak ko?” Mas seryoso na ang boses ko ngayon. Mas matigas, mas desperado kaysa sa kanina.

Nanatiling nakatitig sa akin si Ate Victoria habang patuloy na nangingilid ang mga luha niya. 

“Anastasia...” Basag ang boses niyang sambit. 

At sa isang iglap, tuluyan nang bumagsak ang mga luha niya. 

Napahagulgol siya sa harap ko. 

Parang may bahagi ng kaluluwa niyang tuluyang nadurog. 

Nanlaki ang mga mata ko. 

Pakiramdam ko ay may kung anong bagay na biglang humigpit sa lalamunan ko hanggang halos hindi na ako makahinga. 

Hindi.

Ayokong isipin iyon. 

Ayokong paniwalaan ang kung ano mang sinusubukan ipahiwatig ng pag iyak niya. 

“Ate...” halos pabulong kong sambit. 

Pero wala siyang naisagot. 

Mas lalo lamang siyang umiyak. 

At doon tuluyang nabasag ang natitira self composure.

“Nasaan ang anak ko, Ate?!” Halos mapunit ang lalamunan ko sa lakas ng sigaw. 

Agad kong pilit na ibinangon ang sarili ko mula sa kama kahit parang pinupunit ang katawan ko sa sakit. 

Nanakit ang tahi ko. 

Humapdi ang buong tiyan ko. 

Pero wala akong pakialam. 

Dahil mas masakit ang takot na unti unting sumasakal sa akin. 

“Anak, kumalma ka.” Nagmamadaling lapit ni Mama habang pilit akong pinipigilan. 

“How can I fucking calm down, Mom?!” galit at desperado kong sigaw. 

Ramdam ko ang pagyanig ng buong katawan ko. 

Hindi ko na alam kung dahil ba iyon sa panghihina o sa matinding takot na unti unting sumisira sa katinuan ko. 

“Nasaan ang anak ko?” Nanginginig na ang boses ko. 

“Bakit ayaw niyo siyang ilabas?” Halos mawalan ako ng hiningang sigaw. 

“Bakit ayaw niyo siyang ipakita sa akin?!” 

Sunod sunod na bumagsak ang mga luha ko habang pilit kong inaalis ang mga kamay na humahawak sa akin. 

Wala na akong pakialam kung matanggal ang mga dextrose na nakakabit sa kamay ko. 

Wala na akong pakialam kung bumuka ang tahi ko. 

Wala na akong pakialam kahit sabihan nila akong magpahinga. 

Dahil sa mga oras na iyon, iisa lang ang mahalaga sa akin. 

Ang anak ko. 

Ang sanggol na siyam na buwan kong dinala. 

Ang batang pinanghawakan ko sa gitna ng lahat ng paghihirap at sakit na pinagdaanan ko. 

Gusto ko siyang makita, mayakap, marinig na ligtas siya.

Dahil habang nakikita ko ang mga luha sa mukha nila, habang nakikita ko ang sakit at awa sa mga mata nila, mas lalo akong kinakain ng takot. 

At sa kaibuturan ng puso ko, may isang bahagi ng sarili kong nagsisimulang manginig. 

Dahil pakiramdam ko... may nangyari sa anak ko. 

“A-Anastasia...” Muling inagaw ni Ate Victoria ang atensyon ko. 

Bahagya akong napalingon sa kaniya. 

Pakiramdam ko ay unti unti nang nauubos ang lakas sa katawan ko. Nanlalamig ang mga kamay ko habang ang dibdib ko ay patuloy na kumakabog nang napakalakas, na para bang sinusubukan nitong tumakas palabas ng katawan ko. 

Hindi ko alam kung bakit. 

Hindi ko pa rin sila maintindihan.

Pero sa paraan pa lang ng pagtingin niya sa akin, pakiramdam ko ay may mabigat nang batong dumadaganan sa puso ko. 

Isang bagay na ayaw kong marinig. 

Isang bagay na buong pagkatao kong ipinagdarasal na huwag niyang sabihin. 

“P-patay na ang anak mo.” 

Parang tumigil ang mundo. 

Walang emosyon niyang sinabi iyon. 

Walang buhay. Walang lakas.

Parang kahit siya ay hirap tanggapin ang mga salitang lumabas sa bibig niya. 

Kasunod noon ay agad siyang nagbaba ng tingin, tila hindi niya kayang makita ang magiging reaksyon ko. 

“Hindi niya nakayanan... Nang mailabas mo siya, wala na siyang buhay. H-hindi na siya humihinga.” 

Hindi ko na narinig ang mga sumunod pa niyang sinabi. 

Dahil sa isang iglap, parang may sumabog sa loob ng ulo ko. 

Biglang nawala ang lahat ng tunog sa paligid.

Hindi ko marinig ang pag iyak ni Mama. 

 Hindi ko marinig ang paghikbi ni Ate. 

Hindi ko marinig kahit ang sarili kong paghinga. 

Para akong nabingi sa sakit. 

Nanlaki ang mga mata ko habang nakatitig lamang sa kawalan. 

Hindi.

Hindi maaari…

Hindi ‘to totoo

Hindi iyon ang dapat mangyari. 

Hindi pagkatapos kong dalhin siya sa loob ng siyam na buwan. 

Hindi pagkatapos ng lahat ng sakripisyo ko.

Hindi pagkatapos kong tiisin ang bawat sakit, bawat takot, bawat gabi na umiiyak akong mag isa habang hinihimas ang tiyan ko at kinakausap siya. 

Ang anak ko nalang ang mayroon ako.

Unti unting bumara ang isang mabigat na bukol sa lalamunan ko. 

Pero kahit isang luha ay hindi agad tumulo. 

Para bang tumanggi ang utak kong tanggapin ang narinig ko. 

Para bang umaasa pa rin akong may magsasabing nagkamali lang sila. 

Na may magdadala sa anak ko sa harap ko anumang sandali. 

Na maririnig ko ang iyak niya, na mayayakap ko siya, na mamahawakan ko.

Pero walang nangyari. 

At doon tuluyang nabasag ang natitira kong pag asa. 

Sana ako na lang. 

Hindi ang anak ko… Ang anak namin ni Leandro.