Chapter 004- Why Wasn’t I Worth It?

Hindi na hinintay ni Kael ang sunod na magiging reaksyon ng mga tao. Agad itong bumaba ng stage at mabilis na hinawakan ang braso ni Naya bago pa siya muling makapagsalita. 

“Come with me.”

Mariin ang pagkakahawak nito sa kanya habang halos kaladkarin siya palayo sa gitna ng ballroom. Ramdam ni Naya ang mga matang nakasunod sa kanila, ang mahihinang bulungan sa paligid, pero wala na siyang pakialam.

“Ano bang iniisip mo?” madiing bulong nito habang pinipigilan ang galit. “Why would you do that here?”

Dahan-dahang tinanggal ni Naya ang suot niyang mask. Namumula ang mga mata niya, at nanginginig ang labi habang pilit niyang pinipigilan ang emosyon.

“Tatanungin mo ako kung bakit ako nandito?” natatawa niyang sabi, ngunit basag na ang tunog nito dahil halos maiyak na siya. “Ako pa talaga ang may mali?”

Humugot nang malalim si Kael at mariing napapikit.

“Naya, not tonight. Huwag kang gumawa ng eksena dito.”

“Eksena?” Napailing si Naya habang napapatawa sa sobrang sakit. “Kael, regalo iyon ng mommy ko para kay Luna.”

Bahagyang tumaas ang boses niya habang nakatitig dito.

“Alam mo kung gaano kahalaga iyon sa akin. Pero ipinang-regalo mo sa anak ng ibang babae nang hindi man lang ako kinakausap?”

Tumigas ang ekspresyon ni Kael.

“You’re overreacting.”

Parang may kung anong tuluyang naputol sa loob ni Naya. Napabuga siya ng hangin.

“Ako pa talaga?” mahinang sabi niya. “Kael, isang buwan mo akong iniwan sa ospital. Hindi mo man lang nakita ang anak natin kahit isang beses. Pero may oras kang alagaan ang ibang babae at ipamigay ang kwintas na para sa anak ko?”

Saglit na nag-iwas ng tingin si Kael bago muling nagsalita.

“Naya, matagal kitang kilala. Hindi ka naman ganito dati. Bakit kailangan mong palakihin ang bagay na ito?”

Mariing napapikit si Kael bago dumaan ang pagod na buntong-hininga sa labi nito.

“Naya…” mahina nitong sabi, tila pilit pang pinapakalma ang sitwasyon. “Hindi ko naman sinabi na hindi ko papalitan. I just needed something for tonight. Wala akong oras magpagawa agad ng bago.”

Napatawa si Naya, ngunit puno iyon ng galit at panlulumo.

“So wala kang mahanap na ibang maipangreregalo sa anak niya?” nanginginig niyang tanong. “Kaya ang para sa anak natin… ipinang-regalo mo muna sa anak ng iba?” 

Bahagyang tumigas ang panga ni Kael.

“Royce is my best friend. Hindi ko sila puwedeng pabayaan.” 

“Alam ko.”

Pilit na ngumiti si Naya, ngunit hindi nito maitago ang panginginig ng labi niya habang isa-isang tumutulo ang luha sa pisngi niya.

“Pero anak mo rin si Luna, Kael. Bakit parang hindi mo man lang siya kayang piliin?”

Hindi na niya napigilan ang paghawak sa dibdib niya nang muling sumikip ang paghinga niya. Pakiramdam niya ay may mabigat na bagay na dumadaganan sa buong katawan niya.

“Para kay Luna ang kwintas na ’yon…” mahina niyang ulit.

Biglang nanlamig ang mukha niya habang sumasakit ang tahi ng C-section sa tiyan niya. Napayuko siya at napahawak doon, tila muling bumukas ang sugat niya sa sobrang emosyon.

“Naya—”

Agad sanang lalapit si Kael, ngunit bago pa ito makahakbang, may kamay na humawak sa braso nito.

“Kael…” mahina at nag-aalalang tawag ni Ivy.

Paglingon ni Naya, nadatnan niya itong nakakunot-noo habang nakatingin sa kanya na tila hindi maintindihan ang nangyayari.

“Kael, why does she look so upset? Nagalit ba siya sa regalo mo?”

Pagkatapos ay mabilis itong lumapit kay Naya na parang concern. Maya-maya, biglang nagbago ang ekspresyon ni Ivy nang makita nang malapitan ang itsura niya.

“Oh my goodness,” halos pabulong nitong sabi saka hinawakan ang braso nito. “Naya? Is that you?”

Mula ulo hanggang paa ay tila pinagmasdan siya nito.

“Hindi kita agad nakilala…”

May kung anong kumirot sa dibdib ni Naya nang marinig ang sumunod nitong sinabi.

“Ang haggard mo tingnan.”

Napakurap si Naya. Unti-unti niyang naibaba ang tingin sa sarili niya.

Simple lang ang suot niyang damit. Halatang namayat siya. Maputla ang balat niya at bakas pa rin ang pagod sa mukha matapos ang isang buwang halos hindi pagtulog sa ospital.

Samantalang si Ivy, nakatayo sa tabi ni Kael na parang walang pinagdaanang hirap. Makinis ang balat, maayos ang buhok, at suot ang mamahaling gown na lalong nagpalutang sa matingkad nitong itsura.

Hindi mo iisiping bagong panganak ito.

“Naya…” muling sabi ni Ivy habang marahang hinahawakan ang braso niya. “Please don’t misunderstand. Nagandahan lang kasi ako sa kwintas na iyon.”

Bahagya itong ngumiti.

“Sabi naman ni Kael, pwede raw naming gamitin muna for Zach. If you want, bibilhan na lang kita ng bago.”

Mabilis na nanigas ang katawan ni Naya. Dahil kasabay ng malambing na boses ni Ivy ay ang mahahabang kuko nitong unti-unting bumaon sa braso niya.

Bigla niyang naitulak si Ivy. Hindi ganoon kalakas, pero sapat para mawalan ito ng balanse sa mataas nitong heels.

“Ah!”

Napaupo si Ivy sa sahig habang agad namang nagkagulo ang ilang tao sa paligid.

“What the hell, Naya?!” galit na sigaw ni Kael habang mabilis na inalalayan si Ivy pataas.

Pag-angat nito ng tingin kay Naya, bakas sa mga mata nito ang galit at paninisi.

“Katatapos lang mag-recover ni Ivy! Ano bang problema mo?!” 

Marahang natawa si Naya. Dahan-dahan niyang itinaas ang braso niyang namumula sa diin ng pagkakakurot ni Ivy.

“Ano bang problema ko?” ulit ni Naya.

Namumula ang mga mata niya habang nakatitig kay Kael.

“Siya lang ba ang bagong panganak dito?”

Malamig ang tingin ni Kael habang nakatingin kay Naya.

“You’re not like Ivy,” mababa nitong sabi. “Mas kaya mo ang sarili mo.”

Unti-unting nanlamig ang mga mata ni Naya habang pakiramdam niya ay may kung anong tuluyang namatay sa loob niya. Mahina siyang natawa, ngunit puno iyon ng pagod at pagkawasak. 

Mas kaya niya?

Kaya ba noong halos mawalan siya ng malay sa ospital, ni minsan ay hindi siya nito pinuntahan?

Kaya ba habang nanginginig siya sa takot sa labas ng NICU, at mag-isa siyang umiiyak gabi-gabi, dahil sa paningin ni Kael, kaya niya?

Unti-unting namuo muli ang luha sa mga mata niya habang pilit siyang tumatayo nang maayos kahit nanginginig ang mga tuhod niya.

At bago pa makapagsalita si Kael, malakas na dumapo ang palad niya sa pisngi nito.

Pak!

Nang marinig sa buong ballroom ang malakas na tunog ng sampal, agad na natigilan ang mga taong naroroon.

Biglang tumahimik ang lahat, at maging ang mga musikang kanina’y masayang tumutugtog ay napahinto rin.