Chapter 006- When Naya Finally Broke

Napakunot ng noo si Naya, nakakapagtataka dahil kakaiba ang boses nito. Boses ng isang lalaki. 

Mabilis na napagtanto ni Naya na halatang natatakot ang nasa kabilang linya na i-record niya ito. Kaya sinadya nitong gumamit ng voice-changing software, at maging ang mga litrato ay kinuha mula sa iba’t ibang anggulo para lang pukawin siya at iligtas ang sarili nito sa pananagutan.

“Kakaiba talagang kumilos si Ivy,” nakakauyam na tawang sinabi ni Naya sa sarili.

Matapos ang sunod-sunod na pagsasalita nito, bigla na lamang ibinaba ng kausap ang tawag bago pa man makapagsalita si Naya.

Dahil doon, sumakit ang ulo ni Naya. Isang matalim at napakasakit na kirot ang tumagos sa puso niya, dahilan para mamutla ang mukha niya at pagpawisan siya nang malamig.

Matagal na niyang alam ang tungkol kay Ivy.

Si Ivy ang ampon ng tiyahin ni Kael mula sa isang orphanage, at lumaki itong kasama ni Kael bilang childhood sweetheart. Ngunit limang taon na ang nakalipas, bago pa ikasal si Naya kay Kael, nagpakasal na si Ivy sa pamilya ni Royce sa America at nanirahan abroad kasama si Royce.

Hindi pa kailanman nagkrus ang landas nila ni Ivy, at bihira rin itong banggitin ni Kael sa harap niya.

Ito ang unang beses na nakatanggap siya ng ganoong pang-iinsulto mula kay Ivy. Ang gigil at galit sa mga salita nito ay para bang siya ang umagaw sa pinakamamahal nitong lalaki.

Pero hindi ba pinsan ni Kael si Ivy? Hindi ba kasal na ito kay Royce at mayroon na ngang anak?

Bakit bigla na lang itong lumapit kay Kael?

Bakit, sa loob ng mahigit isang taon, itinago ni Kael ang lahat at paulit-ulit na bumiyahe sa bahay ni Ivy para alagaan ito?

Hindi mabilang na tanong, kasabay ng nag-aalab na galit, ang nanatili sa puso ni Naya.

Sa sandaling iyon, narinig niya ang tunog ng pagbukas ng doorknob sa may pintuan.

Nanlaki ng bahagya ang mata ni Naya sa pagbabalik ni Kael.

Nang makita si Naya na nakaupo sa dining table habang kumakain ng noodles, dire-diretsong lumapit si Kael at naupo sa tapat niya.

Malamig at matigas ang mukha nito. Pagkaupo pa lang, agad itong naglabas ng kaha ng sigarilyo mula sa bulsa, kumuha ng isa, at pabaya iyong inialok kay Naya.

“Gusto mo?”

Pasimpleng sinulyapan lang siya ni Naya, tamad na tamad na sumagot.

Tuluyan na nitong nakalimutan na tumigil na si Naya sa paninigarilyo para sa anak nila. Mula noong naghahanda pa lang siyang magbuntis hanggang sa manganak siya, dalawang buong taon siyang hindi humawak ng sigarilyo.

Sinindihan ng lalaki ang sigarilyo nito at marahang sinipa ang tuhod niya sa ilalim ng mesa gamit ang mahabang binti.

“Sabihin mo nga sa akin, ganoon ba talaga kaseryoso ’yon? Bakit pagkatapos mong manganak, bigla kang naging makitid na lang ang isip mo, at ngayon hindi ka na marunong umintindi?”

“Si Royce ay nagtatrabaho sa isang classified infrastructure project sa ibang bansa, kaya hindi siya makalabas. Mahina at marupok si Ivy. Lumaki siya sa bahay namin, at si Royce ang best friend ko, kaya wala akong choice kundi alagaan siya nang mas mabuti. Hindi ko sinabi sa’yo dahil natatakot akong magselos ka. At tingnan mo naman ang ginawa mo…”

Nang makitang nananatiling tahimik si Naya, inabot ni Kael ang kamay nito sa ibabaw ng mesa at marahang hinaplos ang tenga niya.

“Hindi ka naman ganito dati, Naya. Huwag kang maging tulad ng mga babaeng walang class na iniisip na porke’t nagkaanak na sila, may karapatan na silang kontrolin ang asawa nila.”

Sanay si Kael na laging nasa mataas na posisyon, kaya palagi itong magsalita na para bang nakatataas siya sa lahat.

Noon, buong puso siyang hinahangaan at nirerespeto ni Naya. Hindi niya kailanman nakita ang mali sa ganoong tono nito. Ngunit ngayon, bawat salita nito ay napakasakit pakinggan.

Ang galit na matagal nang kumukulo sa loob niya ay biglang sumabog. Malakas na ibinagsak ni Naya ang kubyertos sa mesa.

Bang!

“Kael, tao ka pa ba sa mga pinagsasabi mo?”

Nang makita nitong muling sumiklab ang galit ni Naya, biglang dumilim ang mukha ni Kael.

“Maayos pa akong nakikipag-usap sa’yo, Naya. Ni hindi ko nga ginawang issue ang pagsampal mo sa akin sa harap ng maraming tao.”

Tumayo si Kael. Mabilis ang pagtaas-baba ng dibdib nito, halatang unti-unti na ring pumuputok ang galit niya.

Napangisi nang malamig si Naya.

“Maghiwalay na tayo, Kael. Sa tuwing nakikita kita ngayon, nasusuka na ako sa’yo.”

“Naya!”

Tuluyan nang nagalit si Kael.

“Gusto mong makipaghiwalay agad pagkatapos ipanganak ang anak natin? Kailan ka pa naging tulad ng mga babaeng walang ginawa kundi banggitin ang hiwalayan?”

Tiningnan ni Naya si Kael. Napakalamig ng mga mata niya.

“Alam mo pa palang ipinanganak ang anak natin? Akala ko kasi mas masaya ka sa anak ng iba at matagal mo nang nakalimutan ang sarili mong anak.”

Natigilan si Kael, para bang noon lang nito naalala na may anak din pala siyang babae—si Luna. Napalinga ito sa paligid, tila hindi sinasadyang hinahanap ang bata.

Nang makita ang huling-huli nitong pagkaalala, sumakit ang mga mata ni Naya at napatawa siya sa sobrang galit.

“Huwag mo na siyang hanapin. Mula pagbubuntis ko hanggang sa panganganak, pati na sa first month ng anak natin, ni minsan hindi mo man lang binanggit si Luna. Mukha ngang wala kang anak kung umasta ka, eh. Simula ngayon, anak ko lang siya, at wala na siyang kinalaman sa’yo.”

“Pagkatapos ng hiwalayan, ayos lang na maawa ka sa anak ng kahit sino. Pero si Luna, Kael, kahit dulo ng daliri niya, hindi mo siya mahahawakan,” dagdag pa ni Naya.

Naalala niya ang matinding pagsusuka niya noong unang tatlong buwan ng pagbubuntis.

Naalala niya ang takot na halos magpahinto sa tibok ng puso niya tuwing mag-isa siyang nagpapa-prenatal checkup at naririnig ang mga posibleng peligro mula sa doktor.

Naalala niya ang mga sandaling sobrang pamamaga ng mga paa niya sa huling bahagi ng pagbubuntis, halos masakit na ang bawat hakbang, at ang mga pulikat sa gabi na nagpapaiyak sa kanya.

Naalala niya ang stretch marks sa tiyan niya dahil sa sobrang abala niya sa trabaho at wala na siyang oras maglagay ng lotion.

Naalala niya ang kawalan ng lakas at pagkahilo habang mag-isa siyang nakahiga sa delivery bed, ang postpartum hemorrhage na muntik nang kumitil sa buhay niya, ang sakit ng dibdib dahil sa baradong gatas, at ang mga gabing halos hindi siya nakakatulog…

Sa sandaling iyon, tuluyang namatay ang puso ni Naya.

Ang dating bumuhay sa kanya sa lahat ng iyon ay ang taos-puso niyang paghanga sa lalaking ito at ang lakas na likas na nasa kanya.

Ngunit ngayon, ang mukha ni Kael sa puso niya ay tuluyan nang gumuho at naglaho.

Kaya ang limang taong kasal na puno ng pagtitimpi, ang pag-ibig na minsan niyang ipinaglaban hanggang sa pagluhod sa harap ng kanyang ina, ay hindi na karapat-dapat pang panghawakan.

Gusto na niyang makipaghiwalay.

Gusto niyang kunin ang anak niya.

Gusto niyang putulin ang lahat ng ugnayan niya sa lalaking ito.

Tumayo si Naya. Napakalamig ng tingin niya kay Kael. Isang nakapangingilabot na ngiti ang sumilay sa labi niya habang kinuha niya ang mangkok ng sabaw sa harap niya at ibinato iyon sa sahig.

“Huwag mo na akong manipulahin. Hindi ako perpekto, at hindi rin ako espesyal. Ordinaryo lang ako. Baka hindi ako kasing lambot o kasing feminine na babaeng gusto mo, pero marunong akong rumespeto sa sarili ko. May prinsipyo ako. May hangganan ako. Hindi tulad mo.”

Malamig na itinaas ni Naya ang gitnang daliri niya kay Kael. Matalim at walang awa ang mga mata niya.

“Kael, tapos na tayo.”

Clang!

Bang!

Thud!

Sunod-sunod na malalakas na ingay ang pumalibot sa buong sala.

Binaligtad ni Naya ang mesa. Marahas niyang hinila pababa ang napakalaking wedding photo nila sa dingding. Pagkatapos, itinumba niya ang display cabinet sa sala, dahilan para mabasag ang lahat ng family heirlooms na matiyaga niyang nakuha mula sa iba’t ibang lugar.

Ang galit ni Kael ay napalitan ng tuluyang pagkabigla.

Sa sandaling iyon, bigla niyang napagtanto na si Naya ay siya pa rin palang maalab at matapang na babaeng una niyang nakilala.

At matagal lang niyang hindi nakita ang ganito kalakas na pagsabog nito.