Chapter 001- My Husband’s Secret Celebration

“Honey, one month old na si Luna, at kaka-discharge lang namin ngayon. Pwede mo ba kaming sunduin?” 

Mahigpit na karga ni Naya ang kanyang anak habang nakatayo sa labas ng ospital. Nakabalot si baby Luna at mahimbing na natutulog sa kanyang dibdib, tila walang kamalay-malay sa lahat ng paghihirap na pinagdaanan nilang mag-ina.

Isang buong buwan silang nanatili sa ospital.

Premature na ipinanganak si Luna dahil sa biglaang komplikasyon sa pagbubuntis ni Naya. Kinailangan itong ilagay agad sa NICU dahil sa respiratory distress at mababang oxygen levels. Ilang araw ding nakakabit ang maliit nitong katawan sa iba’t ibang tubo at monitor habang araw-araw na nagdarasal si Naya na sana ay kayanin ng anak niya.

Pero hindi lang si Luna ang muntik mawalan ng buhay.

Dahil pagkatapos manganak si Naya, nagkaroon naman siya ng postpartum infection at severe uterine inflammation na halos mauwi sa impeksyon sa dugo. Mataas ang lagnat niya sa loob ng ilang araw, hirap siyang makatayo, at paulit-ulit siyang tinuturukan ng antibiotics at pain medications habang mag-isa sa malamig na hospital room.

At sa loob ng isang buwang iyon, ni isang beses, hindi siya binisita ni Kael—ang asawa niya.

Noong una, sinabi nitong kailangan nitong magpunta abroad para sa isang urgent business trip. Dalawang linggo raw itong mawawala. Kahit masakit para kay Naya, inintindi niya iyon. Pilit niyang kinumbinsi ang sarili na baka talagang importante lang ang trabaho nito.

Pero nang makabalik na si Kael sa Manila, hindi pa rin ito bumisita. May bigla raw kailangang asikasuhin. May emergency raw sa opisina at importanteng meeting.

Hanggang sa lumipas ang mga araw, linggo at tuluyan nang umabot sa isang buwan ang pananatili niya sa ospital, hindi man lang niya nakita ang mukha ng asawa niya.

Mag-isa siyang umiiyak tuwing madaling-araw habang nakahiga sa hospital bed. Mag-isa rin siyang bumabangon kahit nanginginig ang katawan niya sa sakit.

Siya rin ang kumakausap sa mga doktor, at nagbabantay sa NICU habang iniisip kung mabubuhay ba ang anak niya.

Ni minsan, walang kamay na humawak sa kanya para sabihing magiging maayos din ang lahat.

Kaya kahit kalmado ang boses niya habang kausap si Kael sa telepono, hindi niya maitago ang halong pananabik at sakit. Umaasa pa rin siyang baka kahit ngayong araw man lang… piliin sila nito ng anak niya.

Sa kabilang linya ng tawag, malamig at walang emosyon ang boses ni Kael.

[May mga kailangan pa akong asikasuhin sa opisina, Naya. Magpapadala na lang ako ng driver para sunduin kayo.]

Napapikit si Naya habang pilit na pinipigilan ang biglang pagsikip ng dibdib niya. As usual, ganito na naman. Palaging trabaho. Palaging may mas mahalagang bagay kaysa sa kanila ng anak niya.

“Okay… naiintindihan ko,” mahinang sagot ni Naya kahit ramdam niyang unti-unting nadudurog ang puso niya.

[Naya, matagal ka nang independent. Naniniwala akong kaya mong harapin ang lahat nang mag-isa. Kaya mo ’yan.]

“Pero Kael, hindi ba natin ice-celebrate ang first month ng baby natin?”

Matagal bago magsalita si Kael. 

[Pag-usapan natin ‘yan mamaya. Sige na, alis na ako. May gagawin pa ako.]

Pagkatapos sabihin iyon, agad nang ibinaba ni Kael ang tawag.

Napatingin si Naya sa cellphone niya habang nanlalamig ang mga kamay niya. Ang paraan ng pagsasalita ni Kael ay hindi tulad ng isang mapagmahal na asawa. Para itong boss na inuutusan ang isang empleyadong overworked na. Walang lambing. Walang pag-aalala. At walang pagmamahal.

Parang may karayom na isa-isang tumutusok sa puso niya.

Maya-maya, biglang tumawag ang kaibigan ni Kael na si Alyra. Napakunot ang noo ni Naya dahil bihira naman siyang tawagan nito, pero agad pa rin niyang sinagot ang tawag.

[Kael, pasensya na, hindi ako makakapunta sa one-month celebration ni Zach sa Hotel de Fides mamaya. Congrats sa baby ninyo!]

Biglang natigilan si Naya.

“A-Ano? One-month celebration? At teka, sino si Zach?”

Agad siyang kinabahan nang hindi niya maintindihan ang narinig. Ngunit bago pa siya makapagtanong, mabilis nang pinatay ni Alyra ang tawag.

Lalong bumilis ang tibok ng puso ni Naya.

Ilang segundo lang ang lumipas nang may notification na dumating sa cellphone niya. Nagpadala pala si Alyra ng dalawang daang libong piso bilang regalo. Ngunit wala pang isang minuto, agad din itong binawi.

Kasunod noon ang sunod-sunod na mensahe.

“Sorry, Naya. Nagkamali ako. Hindi pala ikaw ang nanganak.”

“Puwede bang pakibalik na lang sa akin ang naipadala ko?”

May voice message pa itong kasunod at sandamakmak na sorry emojis, pero habang paulit-ulit iyong binabasa ni Naya, lalo lang siyang kinakabahan.

May kakaiba siyang naramdaman. Parang may tinatago si Alyra.

Parang may bagay na hindi niya alam ngunit alam ng lahat ng tao sa paligid niya.

Unti-unting nanlamig ang buong katawan ni Naya habang nakatitig sa screen ng cellphone niya. Pakiramdam niya, may mabigat na bagay na dahan-dahang dumadagok sa dibdib niya.

Gayunpaman, binalik din niya ang dalawang daang libong piso kay Alyra.

***

Eksaktong alas-onse ng umaga nang makarating si Naya sa Hotel de Fides.

Nakasuot siya ng itim na oversized jacket, may suot na cap at face mask na halos tumakip sa kalahati ng mukha niya. Kahit siya mismo ay hindi maintindihan kung bakit kailangan niyang magtago nang ganoon. Para siyang magnanakaw na palihim na pumapasok sa lugar na hindi naman dapat.

Pero sa loob-loob niya, alam niyang may mali. Kailangan niyang malaman kung ano ang totoo.

Nakatayo si Naya sa tapat ng engrandeng entrance ng hotel. Napakaganda ng lugar—punong-puno ito ng mga mamahaling bulaklak, may crystal chandeliers, at eleganteng dekorasyon na halatang pinaglaanan ng malaking halaga. Abala ang mga staff sa pagsalubong sa mga bisita habang sunod-sunod namang dumarating ang mga mamahaling sasakyan sa harap ng venue.

At sa gitna ng lahat ng iyon, agad bumungad sa mga mata ni Naya ang napakalaking poster sa entrance.

“Happy One Month Celebration of Baby Zach.”

Nanghina ang mga tuhod niya.

Hindi niya kilala ang kahit isa sa mga bisitang naroon. Walang pamilyar na mukha. Walang koneksyon sa kanila ni Kael. Kaya pilit niyang kinumbinsi ang sarili na baka nagkakamali lang siya. Baka coincidence lang ang lahat, at sadyang paranoid lang siya dahil sa mga narinig niya kay Alyra.

Oo, baka namamalikmata lang siya. Dala lang ito siguro sa puyat at pagod sa pag-aalaga niya kay Luna.

Huminga siya nang malalim at pilit na itinulak pababa ang kaba sa dibdib niya. Dahan-dahan siyang umatras. Handa na sana siyang umalis at kalimutan ang lahat. Pero eksakto noong tatalikod na siya, isang pamilyar na boses ang biglang umabot sa pandinig niya.

“Kailangan mo nang magpahinga, Ivy. Hayaan mo na akong magkarga kay Zach. You need energy for his one-month celebration today. At saka may inihanda akong sorpresa sa’yo mamaya.”

Parang biglang tumigil ang mundo ni Naya. Nanigas ang buong katawan niya pagkarinig iyon.

Unti-unti siyang lumingon, at sa sandaling makita niya ang lalaking nagsalita, para bang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong pagkatao niya.

Hindi siya puwedeng magkamali. Dahil ang lalaking iyon ay ang asawa niyang si Kael Madrigal. Ang lalaking isang buwan nang walang paramdam sa kanila ng anak niyang si Luna. 

At ngayon, nakita niya na maingat na kinakarga ang isang mataba at maputing sanggol mula sa bisig ng isang babae.

Napakalambing ng mga kilos nito. Para bang ang pinakamahalagang bagay sa mundo ni Kael ay ang batang nasa mga bisig niya.

Parang biglang may pumipigang kamay sa puso ni Naya. Sa sobrang sikip, halos hindi siya makahinga. Dahil hindi niya kailanman nakita si Kael na ganito kaalaga sa kanya.

Kahit noong bagong panganak siya at nanginginig sa sakit habang hawak ang anak nila, hindi siya nito tinulungan. Hindi siya nito inalalayan. Hindi siya nito tiningnan nang may ganoong klaseng pag-aalala.

Pero ngayon, sa ibang babae at sa ibang bata ay nagawa niya nito.

Nakita ni Naya kung paano bahagyang yumuko si Kael para ayusin ang kumot ni Zach. Kung paano nito inalalayan ang babae sa bewang habang naglalakad ito papasok ng hotel.

At doon unti-unting gumuho ang mundo ni Naya.