Chapter 007- He Finally Held Luna 

Nagmadaling lumabas si Lourdes mula sa silid, bakas sa mukha ang matinding gulat habang sumisigaw.

“Lindol ba ’to?! May lindol ba?!”

Samantala, si Grasya naman ay tumakbong palabas habang karga ang umiiyak na si Luna. Sa sobrang kaba, ni hindi na nito naisuot ang tsinelas at basta na lang dinampot ang bag bago lumabas.

Pagdating nilang dalawa sa sala, sabay silang natigilan.

Doon nila nakita si Naya—ang babaeng dati’y palaging kalmado, elegante, at marunong magpigil—na ngayon ay parang nawalan na ng katinuan habang isa-isang ibinabato sa sahig ang mga palamuting dati niyang pinakamamahal.

Nagmamadaling lumapit si Lourdes para pigilan siya.

“Madam, tama na po! Huwag na po ninyong basagin! Pag-usapan po natin ’to, Madam!”

Si Grasya naman, habang pilit na pinapatahan ang umiiyak na bata, ay halos mapasigaw na rin sa takot.

“Madam, tama na po! Natatakot na po si Luna!”

Nang marinig ni Naya ang nakadudurog-pusong iyak ni Luna, biglang nanlambot ang buong katawan niya. Para bang sa isang iglap, naubos ang lahat ng lakas na kanina’y nag-uudyok sa kanya na sirain ang lahat.

Dahan-dahan niyang ibinaba ang celadon vase na hawak niya, saka mabilis na lumapit at mahigpit na kinuha si Luna sa mga bisig ni Grasya.

Namumula na ang maliit na mukha ng bata sa sobrang iyak, at mahigpit na nakakuyom ang maliliit nitong kamao.

Nag-aalalang lumapit si Grasya.

“Madam, baka gutom na po siya. Tinimplahan ko na po ng gatas, pero ayaw niyang dumede sa bote. Gusto niya po talaga ng breast milk. Madam, bilisan po ninyo, padedehin n’yo na po siya.”

Halos hindi na nagdalawang-isip si Naya. Awtomatiko niyang hinawakan ang laylayan ng damit niya.

Ngunit sa sumunod na segundo, bigla siyang natauhan.

Dahan-dahan siyang nag-angat ng tingin, at gaya ng inaasahan, sinalubong niya ang hindi maipaliwanag na ekspresyon sa mukha ni Kael.

Sa loob ng maraming taon, nasanay si Kael na makita siyang palaging maayos, propesyonal, at matatag. Sanay ito sa imahe niyang laging desidido, maayos ang bihis, at walang bahid ng kahinaan.

Kailanman, hindi pa nito nakita si Naya sa ganitong ayos—gulo-gulo ang sarili, bagong panganak, at kailangang magpadede sa harap ng ibang tao.

Sa sandaling iyon, hindi lang si Kael ang nakaramdam ng alanganin.

Maging si Naya mismo ay nakaramdam ng hiya.

Ngunit hindi tumitigil ang iyak ni Luna. Wala na siyang oras para isipin ang hiya.

Tumalikod siya kay Kael, marahang iniangat ang laylayan ng damit niya, at maingat na inilapit ang maliit na mukha ng bata sa kanyang dibdib.

Sa isang iglap, bumalot ang katahimikan sa paligid.

Tanging ang mahihinang tunog ng pagdede ni Luna ang maririnig sa sala.

Nakatayo lang si Kael sa kinatatayuan niya, nakatitig sa likod ni Naya habang pinapasuso nito ang kanilang anak. Kumplikado ang ekspresyon niya, at ang mga mata niya ay tila hindi mabasa.

Tahimik namang nagsimulang linisin ni Lourdes ang mga basag na gamit sa sahig.

Lumapit si Grasya kay Naya. Pinanood nito sandali ang sanggol na dumedede bago mahinang nagsalita.

“Madam, ang dami n’yo pong pinagdaanan. Para lang magkaroon ng breast milk si baby, tiniis n’yo po ang sakit ng pamamaga ng dibdib n’yo. Halos kalahating buwan po kayong nagtiis bago tuluyang lumabas ang gatas.”

“Simula po nang makadede si baby sa inyo, araw-araw na siyang mas gumaganda ang paglaki. Tingnan n’yo po ang pisngi niya ngayon, ang taba-taba na.”

Hindi nagsalita si Naya.

Ngunit sa loob niya, unti-unting nanlalamig ang puso niya.

Kahit puno siya ng pagkadismaya, hindi niya napigilan ang sariling makinig sa paligid. Sa kabila ng lahat, may maliit na bahagi pa rin sa kanya na umaasang may maririnig siyang salita mula sa likuran niya.

Isang pag-aalala.

Isang paghingi ng tawad.

Kahit isang simpleng tanong kung masakit ba.

Ilang sandali ang lumipas bago tuluyang narinig ni Naya ang mahihinang yabag na papalapit sa likuran niya.

Lumapit si Kael sa kanya. Sandali siya nitong tiningnan, bago ibinaba ang tingin sa batang nasa bisig niya, abalang-abala sa pagdede.

Nang tumigil si Luna sa pagdede, mabilis na inayos ni Naya ang damit niya.

Lumuhod si Kael sa harap nila. Halos likas ang naging kilos nito nang maingat niyang kinuha ang bata mula sa mga bisig ni Naya.

“Baby,” mahinang sabi ni Kael habang nakatingin sa maliit na mukhang nasa bisig niya. “Ako ang daddy mo. Sa wakas, nagkita na rin tayo.”

Nakatitig siya kay Luna. Sa karaniwang malamig na mukha ni Kael, bihirang-bihira ang lambing na lumitaw roon.

“Sir,” biro ni Grasya sa tabi, “sabi po ng lahat, kamukhang-kamukha n’yo raw si Luna. Parang xerox copy lang po.”

“Ganoon ba?”

Nag-angat ng tingin si Kael, at sa mga mata niya ay may bahagyang ngiting hindi niya maitago. Mas lalo pa niyang hinigpitan ang yakap sa anak.

Tinitigan ni Naya ang dalawang mukha sa harap niya—isang malaki, isang maliit—na halos magkapareho ang itsura.

Biglang kumirot ang ilong niya dahil sa nagbabadyang luha.

May liwanag sa mga mata ni Kael habang tinitingnan nito ang kanilang anak.

Bahagyang lumuwag ang mabigat na pakiramdam sa dibdib ni Naya. Kahit paano, humupa nang kaunti ang galit niya.

Ngunit sa mismong sandaling iyon, isang matinis na ringtone ang biglang bumasag sa katahimikan.

Kinuha ni Kael ang cellphone niya.

At nang makita ni Naya ang pangalang “Ivy” sa screen, parang may karayom na tumusok sa mga mata niya.

Mabilis na tumabi si Kael para sagutin ang tawag.

Mula sa kabilang linya, agad na narinig ang kinakabahang boses ng babae.

[Kael, sumuka si Zach! Ang dami niyang sinuka! Natataranta na ako. Ano’ng gagawin ko?]

Biglang nagseryoso ang mukha ni Kael.

“Huwag kang mag-panic. Pupunta ako ngayon din.”