Chapter 002- The Truth I Couldn’t Deny

Nanigas si Naya sa kinatatayuan niya habang nakatitig kay Kael. Para bang huminto ang oras sa mismong sandaling iyon. Unti-unting naglaho ang ingay ng paligid hanggang ang tanging naririnig na lang niya ay ang sariling paghinga niyang nanginginig sa kaba at galit. 

Ang tanging malinaw lang sa kanya ay ang eksenang nasa harapan niya.

Mas lalong sumikip ang dibdib niya nang marinig niyang magsalita si Ivy.

“Thank you talaga, Kael. Kung wala ka, hindi ko alam kung paano ko kakayanin lahat.” 

Mahina itong natawa bago muling nagsalita, habang ang mga mata nito ay punong-puno ng lambing na nakatuon kay Kael. 

“Mula noong manganak ako hanggang sa recovery ko sa ospital, hindi mo ako iniwan. Lagi kang nagbabantay sa akin, kahit madaling-araw. Pinagluluto mo pa ako araw-araw. Kapag bumalik si Royce galing abroad, siguradong sobrang magpapasalamat siya sa’yo sa pag-aalaga mo sa amin ni Zach,” dugtong pa nito.

Parang may mabigat na bagay na tuluyang dumagan sa dibdib ni Naya.

Buong buwan niyang tiniis mag-isa ang lahat ng sakit, pagod, at takot… samantalang ang pagmamahal at pag-aalagang hinihingi niya bilang asawa ay kusang ibinibigay ni Kael sa iba.

Ngumiti si Kael habang inaayos nito ang damit ng batang nasa bisig niya.

“Matalik kong kaibigan si Royce,” mahinahon nitong sagot. “Responsibilidad kong alagaan kayo ni Zach habang wala siya. Hindi ko naman sila puwedeng pabayaan.”

Responsibilidad?

Parang may mapaklang lasa na kumalat sa bibig ni Naya nang marinig niya iyon.

Kung ganoon… ano sila ni Luna?

Hindi ba sila ang tunay nitong responsibilidad? Hindi ba sila ang pamilya nito? Pero bakit nagawa nitong iwan silang mag-ina sa ospital habang buong pag-aalaga nitong inaalagaan ang ibang babae at anak nito?

Halos mawalan ng lakas si Naya.

Biglang nanghina ang mga tuhod niya at napahawak siya sa malamig na pader sa tabi niya para hindi tuluyang bumagsak. Pakiramdam niya, may kung anong matalim na bagay ang paulit-ulit na tumatarak sa puso niya habang pinapakinggan ang bawat salitang lumalabas sa bibig ng asawa niya.

Ngayon niya lang tuluyang naintindihan ang lahat. At dahil doon, parang gusto nang sumabog ng dibdib niya sa sobrang sakit.

Hindi niya maintindihan kung bakit parang napakadali para kay Kael na mahalin at alagaan ang iba, pero ni katiting na lambing ay hindi nito maibigay sa kanila ng anak niya.

Masayang karga ni Kael ang bata habang magkatabi silang naglalakad ni Ivy papasok sa ballroom hall. Paminsan-minsan ay yumuyuko pa ito para may sabihin sa babae, dahilan para matawa ito nang mahina.

At habang pinagmamasdan sila ni Naya, pakiramdam niya ay may sarili nang pamilya si Kael.

Maya-maya, biglang nag-vibrate ang cellphone niya.

Awtomatikong ibinaba niya ang tingin doon at nakita ang bagong text message mula kay Kael.

From Kael:

Don’t stress yourself too much, Naya. I know you can handle things well. Rest ka na muna with Luna tonight. Babalik ako bukas after I finish everything here.

Napapikit si Naya habang mahigpit na hawak ang cellphone niya.

Sobrang sakit.

Ibang-iba ang tono ng mensaheng iyon kumpara sa lambing na narinig niya habang kausap nito si Ivy.

Sa kanya, puro malamig na encouragement lang ang ibinibigay nito. Na para bang obligasyon niyang sundin ang lahat ng iniuutos ng asawa niya. 

Unti-unting nanginig ang mga daliri ni Naya habang napapascroll siya paitaas sa mga lumang mensahe ni Kael.

“Eight months pregnant ka na pero you still managed to finish the final concept design for the Pristine Grand Tower. I’m impressed, Naya. You’re really talented.”

“Alam kong hindi madali ang pagbubuntis mo, pero I’m proud of you kasi hindi ka katulad ng ibang babae na madaling sumuko.”

“You’re amazing. Mukhang hindi ka naman gaanong nahirapan sa pregnancy mo kasi nakakaya mo pa rin ang heavy workload and complex design drafts. Honestly, mas kampante ako kapag ikaw ang humahawak ng projects.”

Isa-isang bumalik sa alaala ni Naya ang mga gabing halos hindi na siya makahinga sa pagsusuka dahil sa matinding morning sickness, pero pinipilit pa rin niyang tapusin ang blueprints at revisions ng projects ng kompanya.

Naalala niya kung paano namamaga ang mga paa niya habang overtime na nakaupo sa harap ng computer.

Kung paano siya nahimatay minsan sa opisina dahil sa sobrang taas ng blood pressure at blood sugar niya habang buntis.

Pero kahit ganoon, hindi siya tumigil. Dahil naniwala siya sa mga salita ni Kael.

Akala niya, proud lang talaga sa kanya ang asawa niya.

Akala niya, siya ang pinakapinagkakatiwalaan nito.

At akala niya, importante siya rito.

Tinanggap niya ang lahat ng papuri at encouragement na iyon na parang mga medalya. Iyon ang naging inspirasyon niya para tiisin ang pagod, at hirap habang buntis.

Ginawa niya ang lahat para makatulong sa kompanya ni Kael dahil mahal niya ito.

Pero ngayon, saka lang niya naintindihan ang katotohanan. Hindi siya tinitingnan ni Kael bilang asawa. Dahil alam nitong isa siyang mahusay na architect. Isang taong convenient para sa negosyo nito.

May mga pagkakataon noon na nagtataka siya kung bakit parang boss kung tratuhin siya ni Kael at hindi tulad ng isang lalaking mahal ang asawa niya.

Pero nasanay na siya.

Sinabi niya sa sariling ganoon lang talaga si Kael sa lahat ng tao—malamig, seryoso, at hindi expressive.

Ngunit naglaho ang paniniwalang iyon sa sandaling makita niya kung paano nito titigan si Ivy. Kung paano nito hawakan ang babae at alagaan ang anak na parang sariling dugo nito.

Dahil sa unang pagkakataon, malinaw niyang nakita na marunong pala talagang magmahal si Kael. Hindi nga lang siya ang minahal nito nang ganoon.

Hindi niya namalayang gumagalaw na pala ang mga paa niya habang sinusundan sina Kael at Ivy papasok sa loob ng hotel.

Gusto niyang malaman kung anong klaseng sorpresa ang inihanda ng asawa niya para kay Ivy.