Chapter 2

Habang binabaybay ang kalsada ng lungsod, tumutugtog sa Bluetooth headset ni Jeric. Naalala niya bigla kung paano rin tumutugtog ang kantang iyon tatlong taon na ang nakararaan, noong mga araw na nagdesisyon siyang pumasok sa buhay ng pamilya Monterey at magpakasal kay Mariela. Akala niya noon, pag-ibig at pagsasama ang bubuuin nila.

Ang hindi alam ng nakararami, si Jeric ay nagmula sa pinakamakapangyarihang angkan sa buong mundo, ang pamilya Israel. Ang kanilang yaman ay lumalagpas sa daan-daang bilyong piso, ngunit nakatago ang kanilang tunay na pagkatao para sa proteksyon ng pamilya.

Sa edad na labing-walo pa lamang, natapos na niya ang kanyang business degree sa Amerika habang bihasa rin sa martial arts at musika. Ang tatlong taong pagpapanggap at pagtitiis bilang isang maralitang bayaw ay bahagi lamang ng pagsubok na ibinigay ng kanyang lolo upang subukin ang kanyang pagpapakumbaba at pagkatao.

Plano niya sanang sabihin ang totoo kay Mariela ngayong araw dahil natapos na ang takdang panahon. Naisip niyang isama ito sa isang magandang buhay at iangat ang pamilya nito. Ngunit huli na ang lahat. Ang babaeng inakala niyang tapat ay mas pinili ang panandaliang karangya at panloloko.

Pagdating sa condo unit sa Fort Bonifacio Executive Village ganap na alas-otso ng gabi, dahan-dahang pumasok si Jeric. Nadatnan niya si Mariela na nakaupo sa sala habang may hawak na baso ng juice at nanonood sa malaking TV. Tumingin lang ito nang bahagya sa kanya na tila walang nangyaring kaguluhan sa hotel kanina.

"Nandito ka na pala? 'Wag ka nang magluto, nagpa-deliver na ako ng pagkain," malamig na wika ni Mariela habang hindi man lang tumitingin nang diretso sa kanya.

Hindi kumain si Jeric at hindi rin gumalaw papunta sa kusina. Dere-deretso lang ang tingin niya.

"Huwag na," sagot ni Jeric sa mababang boses. "Naparito lang ako para mag-empake ng mga gamit ko."

Pumasok siya sa sariling kuwarto, ang maliit na kwarto sa tabi ng laundry area na kailanman ay hindi naging silid ng isang tunay na mag-asawa. Kinuha niya ang isang lumang maleta sa ilalim ng kama at sinimulang ipasok ang iilang piraso ng kanyang mga damit.

Narinig niya ang mabilis na yabag ng mga paa. Sumunod si Mariela sa p***o habang nakapamaywang, nakataas ang isang kilay at galit ang mukha.

"Ano? Maglalayas ka na naman?" iritableng asik ni Mariela habang nakatayo sa may p***o. "Dahil lang ba 'yon sa nangyari sa hotel kanina? Malaking bagay ba talaga 'to para mag-inarte ka nang ganyan? Sinabi ko na sa'yo, trabaho lang 'yon!"

Humarap si Jeric sa kanya, at sa unang pagkakataon ay itinaas niya ang kanyang boses na dumagundong sa loob ng maliit na kwarto. "Iyon lang?! Sa tingin mo maliit na bagay lang ang pagtataksil, Mariela?!"

Napatigil si Mariela sa lakas ng boses ni Jeric, ngunit agad ding bumalik ang kanyang yabang. Hindi na siya nag-abalang magsinungaling o humingi ng paumanhin.

"O ngayon, ano naman?!" sagot ni Mariela habang dinuduro si Jeric. "Inaasahan mo bang hihingi ako ng tawad sa 'yo? Tumingin ka nga sa paligid mo! Nakikikain ka at nakikitira sa bahay ko! Wala ka ngang maipagmamalaki kundi ang pagiging rider mo! Kahit may magawa akong mali, dapat mo lang 'yang tiisin dahil pinalalamon ka ng pamilya ko!"

Ibinagsak ni Jeric ang takip ng kanyang maleta sa ibabaw ng kama habang matalim ang tingin sa asawa.

"Tatlong taon! Tatlong taon kong tiniis ang pamilya ninyo!" sigaw ni Jeric habang nanginginig ang mga kamay sa galit. "Itinuring kitang reyna sa bahay na 'to pero ni hindi mo man lang ako tiningnan nang maayos! Ang nanay mong si Margarette, paulit-ulit akong ipinahiya sa harap ng mga bisita ninyo! Ang tatay mong si Alberto, ginawa akong libreng katulong at driver! Ang mga kamag-anak mo, pinagtutulungan akong bulyawan araw-araw! Lahat 'yon tinanggap ko para sa'yo! Pero simula ngayong araw, hindi ko na 'to titiisin."

Tumingin nang diretso si Jeric sa mga mata ni Mariela. "Mariela, magdivorce na tayo."

Sandaling natigilan si Mariela. Halatang nagulat siya sa direktang salita ni Jeric dahil sanay siyang tahimik at sunud-sunuran lang ito lagi. Ngunit pagkalipas ng ilang segundo, agad ding humagalpak ng tawa si Mariela, isang tawang puno ng pang-aasar.

"Magdivorce?!" Tumawa pa si Mariela habang nakahawak sa kanyang tiyan. "Ang kapal din naman ng mukha mo! Akala mo ba matatakot ako sa'yo? Kapag naghiwalay tayo, mawawalan ka ng matitirhan, kakain ka sa kalsada, at hindi ka na makakasakay kahit kailan sa kotse ko!"

Ipinasok ni Jeric ang huling gamit sa maleta at isinara ang zipper nito. "Malaking bahay? Magandang kotse? Hindi ko kailangan 'yan. At lalong hindi ko kailangan ang tulong mo."

"Mabuti pa nga!" ganti ni Mariela habang isinasaayos ang kanyang buhok. "Ang pamilya Monterey ay may ari-ariang mahigit isang bilyon at patuloy pa kaming yumayaman. Ikaw na isang dukha at walang silbi, kailanman ay hindi ka naging karapat-dapat na maging asawa ko!"

"Mabuti kung ganun," malamig na giit ni Jeric habang binubuhat ang maleta. "Bukas na bukas din, magkita tayo para asikasuhin ang mga papel sa korte."

Napatigil si Mariela at bahagyang kumunot ang noo. "Hindi pwede bukas."

"At bakit hindi?" tanong ni Jeric.

"Ika-80 kaarawan ng lola ko bukas at magkakaroon ng malaking handaan sa mansyon," tanggi ni Mariela habang nakataas ang ulo. "Kailangan kong ipaalam muna ito sa buong pamilya para pormal kang mapalayas sa angkan namin."

"Sige," huling wika ni Jeric habang humahakbang papalabas ng kwarto. "Ipaliwanag mo sa pamilya mo sa lalong madaling panahon. Hihintayin ko ang tawag mo kung kailan natin pipirmahan ang hiwalayan."

Tuluyan nang naglakad si Jeric patungo sa pintuan ng condo nang hindi na muling tinitingnan ang paligid ng bahay na iyon.

Habang isinasara niya ang p***o, umalingawngaw pa ang galit na sigaw ni Mariela mula sa pasilyo: "Pagsisisihan mo 'to, Jeric! Tandaan mo 'yan! Sa loob lang ng ilang araw, luluhod ka rin sa harap ko at magmamakaawa para balikan kita!"

Isinaradong tuluyan ni Jeric ang p***o at naglakad patungo sa elevator.

Habang pababa ang elevator at nakatitig sa sariling repleksyon sa salamin, isang mapait at malamig na ngiti ang lumitaw sa kanyang mga labi.

Isang bilyonaryo na may hawak ng daan-daang bilyong ari-arian sa buong mundo, luluhod sa pamilyang may iilang bilyon lamang?

Napailing na lang si Jeric habang lumalabas sa lobby ng building. Bukas, malalaman ng pamilya Monterey kung sino talaga ang pinalayas nila. Magsisisi silang lahat.