Chapter 3

Kinabukasan, sa isang grandeng mansyon sa Circuit Park, Makati, pumasok ang sunod-sunod na mamahaling kotse. Nagkatipon-tipon ang buong pamilya Monterey para ipagdiwang ang ika-80 kaarawan ng ilaw ng pamilya na si Donya Aurora.

Puno ng mararangyang palamuti ang malaking sala, at maririnig ang kalansing ng mga baso at tawanan ng mga bisita. Sa gitna ng kwarto, nakaupo ang matanda sa isang mamahaling silyang gawa sa velvet habang nakasuot ng kumikislap na alahas. Sa kanyang kandungan, hawak-hawak niya ang kanyang paboritong alagang Shih Tzu.

Nakaipon sa paligid ang dalawa nitong anak na sina Fedelin at Alberto, kasama ang kani-kanilang mga pamilya. Lahat sila ay nakasuot ng magagandang damit, nagpapakitang-gilas at nagpataasan ng tapang sa harap ng matanda.

Habang hinihimas ng Donya ang kanyang aso, bigla itong yumuko nang makakita ng dumi ng hayop sa mismong gilid ng mamahaling carpet. Agad na kumunot ang mukha ng matanda at nagsalubong ang kanyang mga kilay sa matinding inis.

"Nasaan na ba 'yung walang silbing bayaw na 'yon?!" galit na sigaw ng Donya habang nakaturo ang daliri sa sahig. "Halika rito at linisin mo 'to bago ko ipakain sa'yo!"

Lumingon si Fedelin sa buong paligid ng sala, hawak ang kanyang baso ng wine. "Parang wala rito si Jeric, Ma. Hindi ko nakikita ang mukha no'n mula pa kaninang umaga."

"Ano?!" Lalong nag-init ang ulo ni Donya Aurora at ihinampas ang hawak na maliit na paypay sa armchair. "May lakas siya ng loob na hindi pumunta sa kaarawan ko?! Sinong nagbigay sa kanya ng permiso para maglakwatsa?!"

Mabilis na bumaling ang tingin ng matanda sa pwesto ng pamilya ni Alberto. "Mariela! Anong nangyari sa asawa mo? Bakit wala 'yung utusan dito?"

Bahagyang napaatras si Mariela, halatang hindi mapakali habang nilalaro ang kanyang mga daliri.

"P-Pumasok po ata sa trabaho, Lola..." mahinang tugon ni Mariela habang nakatungo.

"Trabaho? Trabaho ba 'yang pagiging delivery rider?" biglang humagalpak ng tawa ang pinsan nitong si KC, na nakasandal sa bar counter. "Ano 'yon, mas mahalaga pa ang barya-baryang tip ng customer kaysa sa kaarawan ng Lola natin? Nakakahiya talaga!"

Sumingit din ang kapatid nitong si Lester habang inaayos ang suit. "Dapat nga nagpapasalamat 'yang Jeric na 'yan dahil natitiis natin siya rito sa bahay. Isang malaking kahihiyan ang taong 'yan sa pamilya natin! Kung ako sa'yo, Mariela, itinago ko na lang 'yang asawa mo sa bodega."

Dahil sa sunod-sunod na pang-aasar ng mga pinsan at sa masamang tingin ng Donya, naramdaman ni Mariela na naiipit na siya. Kapag nalaman ng lahat na nahuli siya ni Jeric kagabi at ito ang nakipag-hiwalay, tiyak na mawawalan siya ng mukha sa harap ng buong angkan.

Mabilis na nag-isip ng paraan si Mariela. Sa isang iglap, nagbago ang kanyang mukha. Lumapit siya sa gitna, biglang lumuhod sa harap ng Donya, at naglabas ng pilit na mga luha sa kanyang mga mata.

"Lola... Patawarin niyo po ako..." umiiyak na wika ni Mariela, hawak ang kanyang dibdib habang nanginginig ang boses. "Sa totoo po niyan... hindi po siya makakapunta ngayon dahil... maghihiwalay na po kami."

Napatigil ang tawanan sa buong sala. Nagkatinginan sina Fedelin at Alberto, samantalang ang Donya naman ay napatitig nang maigi kay Mariela.

"Maghihiwalay?!" malakas na sigaw ni Donya Aurora habang idinidiin ang kanyang hawak na tungkod. "Walang nagbigay sa 'yo ng pahintulot na makipag-hiwalay! Nakakalimutan mo na ba ang utos ng lolo mo bago siya mamatay?!"

"Lola, alam ko po! Ayaw ko rin naman pong sumuway sa huling habilin ni Lolo..." hikbi ni Mariela habang nagpapahid ng luha. "Pero hindi ko na po kaya, Lola... Si Jeric po... may ibang babae sa labas! Nalaman ko pong may pinalalaman siyang iba gamit ang perang ibinibigay natin sa kanya!"

Nagimbal ang buong pamilya sa narinig.

"Ano?!" mabilis na lumapit ang ina ni Mariela na si Margarette at inakay ang anak. "Ang kapal ng mukha ng dukhang 'yon! Pinakain natin, pinatira sa bahay natin, tapos magagawa ka niyang pagtaksilan?!"

"Walang utang na loob!" dagdag naman ng ama nitong si Alberto habang nakakuyom ang kamao. "Dapat sa lalaking 'yan ay pinapakulong at tinuturuan ng leksyon!"

Nakuha ni Mariela ang simpatya ng halos lahat sa pamamagitan ng kanyang maayos na pag-arte at pilit na luha. Maliban sa pamilya ni Fedelin, na nakatagpo ng panibagong pagkakataon upang ibagsak ang imahe ni Mariela.

Lumapit si KC nang may mapaglarong ngiti sa kanyang labi. Matagal na siyang naiinggit sa ganda ni Mariela at sa atensyong natatanggap nito mula sa mga negosyante.

"Mariela, 'di ba ikaw ang sinasabing pinakamaganda at pinakamagaling sa pamilya natin?" pang-uuyam ni KC habang nakatingin sa nakaluhod na pinsan. "Paano ka naungusan ng isang babae sa kalsada? Isang delivery rider lang si Jeric, pero nagawa ka pa niyang ipagpalit sa iba? Kakatawa naman."

"Tumahimik ka nga diyan, KC!" galit na singhal ni Margarette.

"Bakit? Totoo naman, Tita, 'di ba?" sagot ni KC habang nagkikibit-balikat. "Kung talagang magaling si Mariela, hindi siya iiwan ng isang maralitang katulong."

"TUMAHIMIK KAYONG LAHAT!"

Isang malakas na kalampag ng tungkod sa sahig ang umalingawngaw sa buong mansyon. Galit na galit na tumayo si Donya Aurora habang nanlilisik ang mga mata. Tumahimik ang buong silid at walang sinuman ang naglakas-loob na magsalita.

Tumingin ang matanda kay Mariela bago bumaling sa apo nitong si Lester.

"Kahit kailan, walang sinumang pwedeng magdala ng kahihiyan sa pamilya Monterey! At mas lalong walang karapatan ang isang hampaslupang katulong na bastusin ang pamilyang ito!" galit na utos ng Donya.

Ihinawa ng Donya ang kanyang kamay patungo sa p***o. "Lester! Sumama ka sa mga tauhan natin. Pumunta ka ngayon din at kaladkarin mo ang walang silbing 'yan pabalik dito sa harap ko! Pagsisisihan niya ang araw na binastos niya ang pangalan ng mga Monterey!"