Chapter 5

Mabilis at may lakas ang ibinatong suntok ng lalaki, ngunit para kay Jeric, na bata pa lamang ay dumaan na sa pinakamalupit na pagsasanay sa ilalim ng mga kilalang martial arts master sa mundo, tila mabagal na mabagal ang bawat galaw nito.

Bahagyang inilag ni Jeric ang kanyang ulo pakanan upang ilihis ang suntok sa hangin. Bago pa man makabawi ang lalaki, mabilis na hinawakan ni Jeric ang wrist nito, inikot ang kanyang katawan, at sa isang maayos na hip throw ay malakas na ibinalibag ang lalaki sa semento.

Napadaing sa matinding sakit ang unang lalaki habang napahawak sa kanyang likod na halos mabali sa lakas ng bagsak.

Hindi pa man nakakatayo ang isa, ang pangalawang lalaki ay mabilis na naglabas ng isang foldable knife mula sa bulsa nito. Nanlilisik ang mga mata nitong sumugod at direktang isinaksak ang patalim patungo sa tiyan ni Jeric.

"Mamatay ka na, hayop ka!" sigaw ng pangalawang lalaki habang nakadikit ang tingin sa patalim.

Hindi man lang kumurap si Jeric. Sa isang iglap, tinapik niya paitaas ang braso ng lalaki gamit ang kanyang kaliwang kamay upang ilihis ang patalim, sabay pumasok sa loob ng depensa nito at ibinato ang isang mabilis ngunit napakalakas na palm strike sa mismong gitna ng dibdib ng kalaban.

Nawalan ng hangin sa baga ang lalaki at napaluhod sa semento, ibinagsak ang hawak na patalim habang napahawak sa kanyang dibdib at naubo nang paulit-ulit na para bang hihimatayin.

Hindi man lang nagbago ang bilis ng paghinga ni Jeric. Wala man lang ni isang tulo ng pawis sa kanyang mukha. Inayos niya ang kaniyang jacket at dahan-dahang pinulot ang natapon niyang helmet sa sahig. Tiningnan niya ang dalawang lalaking nakahiga at namamalipit sa sakit sa kalsada.

"Sabihin niyo sa nagbayad sa inyo," malamig at seryosong wika ni Jeric habang nakatitig sa kanila, "na kung gusto nilang makipag-usap, sila ang pumunta sa akin. Hindi 'yong nagpapadala sila ng mga basurang tulad ninyo."

Pumutok ang makina ng kanyang motor nang paandarin niya ito. Walang lingon-lingong humarurot si Jeric palabas ng eskinita, iniiwan ang dalawang lalaking hindi makapaniwala sa bilis at lakas ng isang ordinaryong delivery rider na pinalalagay nilang madaling durugin.

Samantala, bumalik ang dalawang tauhan kay Fedelin sa mansyon na punong-puno ng pasa, dugu-dugo ang mukha, at pilay ang mga braso. Napatayo si Fedelin mula sa kanyang upuan sa sala habang nakatitig sa dalawang lalaki na ipinagmamalaki pa man din niyang pinakamagagaling niyang tauhan sa kalsada.

"Mga walang silbi!" sigaw ni Fedelin habang ibinabagsak ang baso ng alak sa mesa, dahilan upang mabasag ito. "Dalawa na kayo at may mga patalim pa, hindi niyo pa nahuli ang isang simpleng delivery rider?!"

"S-Sir Fedelin..." pilit na sagot ng pinuno ng dalawa habang hawak ang kanyang nabaling balikat. "Hindi po ordinaryong tao 'yang si Jeric... Marunong po siya ng martial arts at napakabilis kumilos! Hindi man lang kami nakatama sa kanya at sa isang iglap lang ay itinumba na niya kami!"

Lalong nag-init ang ulo ni Donya Aurora na nakikinig mula sa gitna ng sala habang ihinahampas ang kanyang tungkod. "Aba't nagmamatigas pa ang hampaslupang 'yan! Alberto! Mariela! Tingnan ninyo kung anong klaseng salot at kriminal ang ipinasok niyo sa pamilya natin!"

Umiyak na naman si Mariela para makuha ang awa ng matanda at ng buong angkan. "Lola, sinabi ko na po sa inyo, napakasama talaga ng ugali ni Jeric! Matagal na niya kaming tinatakot sa bahay at palaaway talaga siya! Mabuti na lang at maghihiwalay na kami!"

Nang matapos ang gulo at tsismisan sa mansyon, pumasok si Mariela sa kanyang kuwarto at mabilis na kinuha ang kanyang telepono. Nanginginig ang kanyang mga daliri sa matinding galit habang tinatawagan ang numero ni Jeric.

Nang sumagot ang kabilang linya, agad na bumuhos ang galit ni Mariela nang walang alinlangan. "Jeric! Ano bang problema mo?! Bakit mo pinagbubuhatan ng kamay ang pamilya ko?! Akala mo ba matatakot kami sa'yo dahil lang marunong ka konting away-kanto?!"

Mula sa kabilang linya, naririnig ang huni ng hangin habang nakatigil ang motor ni Jeric sa gilid ng kalsada, malapit sa isang sikat na business district.

"Mariela," maikling tugon ni Jeric, walang anumang emosyon o takot sa kanyang boses. "Tumawag ka lang ba para mag-ingay at magsisaw?"

"Pumunta ka sa mansyon bukas!" bulyaw ni Mariela habang idinidiin ang telepono sa kanyang tainga. "Haharapin mo si Lola at ang buong pamilya Monterey! Kung may natitira ka pang hiya sa katawan mo, luluhod ka at hihingi ng tawad sa ginawa mo kay Lester at sa mga tauhan namin! At doon na rin natin tatapusin ang lahat kasama ang mga papel sa divorce para tuluyan ka nang makalayas sa buhay ko!"

Napangiti nang napakamalamig si Jeric habang nakatingin sa tapat ng napakataas at mamahaling gusali ng Capital Horizon Group na nasa kanyang harapan.

"Sige," sagot ni Jeric sa mababa at seryosong boses. "Pupunta ako bukas. At sisiguraduhin kong matatandaan ng buong pamilya Monterey ang araw na 'yon."

Ibinaba ni Jeric ang telepono bago pa man makapagsalita uli si Mariela. Tumingin siya sa kanyang mamahaling orasan, alas-tres na ng hapon. Inayos niya ang kanyang posture, itinapon ang lumang uniporme ng delivery sa basurahan, at naglakad pabalik sa kanyang sasakyan. Ito na ang oras para sa kanyang pormal na pag-upo bilang bagong Chairman ng kumpanya.