บทที่ 14 เจอหน้า

บทที่ 14 เจอหน้า

วันต่อมา..

ยาหยีเม้มริมฝีปากแน่นขณะมองออกไปนอกหน้าต่างรถ เสียงลมหายใจลึกๆ ของเธอทำให้เดย์ตันละสายตาจากพวงมาลัยมอง ก่อนจะเอ่ยถามเสียงทุ้ม

“จะเอายังไงแน่? เปลี่ยนใจแล้วเหรอ”

“เปล่า…” เธอส่ายหน้าช้าๆ “แต่ของบางอย่างมันยังอยู่ที่บ้านเก่า ของสำคัญ…ฉันต้องใช้”

เดย์ตันไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเพียงพยักหน้าแล้วเลี้ยวรถเปลี่ยนเส้นทางมุ่งไปยังบ้านหลังเดิมของยาหยีที่เธอเคยอยู่กับลี แม้จะรู้ดีว่าสถานที่นั้นอาจทำให้เธอเจ็บอีกครั้ง แต่เขาก็ไม่ปฏิเสธ เพราะรู้ดีว่าถ้าผู้หญิงคนนี้เลือกจะไป แสดงว่ามันสำคัญจริงๆ

เมื่อรถจอดสนิทริมฟุตพาท ยาหยีเปิดประตูแล้วก้าวลงไปอย่างมั่นคง เธอเดินไปยังประตูรั้วหน้าบ้านอย่างคุ้นเคย แต่ทันใดนั้น สายตาเธอก็สะดุดกับร่างสูงของใครบางคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล

ลี…ชายหนุ่มในชุดเสื้อยืดธรรมดาและกางเกงยีนดูโทรมลงจากครั้งสุดท้ายที่เธอเห็น เขายืนนิ่งอยู่ตรงฟุตพาทข้างบ้าน ดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

“หยี…” เขาเรียกชื่อเธอทันทีที่สบตากัน

เธอชะงัก เท้าแข็งค้างอยู่กับที่ สีหน้าเริ่มเปลี่ยน แต่ยังไม่ทันจะเอ่ยอะไร เสียงรองเท้ากระทบพื้นก็ดังมาจากอีกฟากของถนน ดอกส้มในชุดรัดรูปเผยผิวขาวจัดและใบหน้าแต่งจัด เดินตรงเข้ามาหาลี

“นี่พี่ลี! มายืนรออะไรที่นี่ทุกวัน ไม่รู้รึไงว่ามันไม่มีประโยชน์!”

ลีหันไปทางดอกส้ม สีหน้าเขาเครียดหนัก

“อย่ายุ่งได้ไหมส้ม ฉันมาที่นี่เพราะอยากขอโทษยาหยี ไม่ได้เกี่ยวกับเธอเลย”

“ไม่เกี่ยว? ฮึ! แล้ววันที่เราอยู่ด้วยกันนั่นล่ะ มันไม่เกี่ยวเหรอ?” ดอกส้มเย้ยเสียงแข็ง “หรือจะให้ส้มเล่าให้ยาหยีฟังอีกทีว่าพี่พูดอะไรบนเตียงบ้าง?”

ยาหยียืนนิ่ง ดวงตาสั่นไหว แต่พยายามไม่ให้มันไหลออกมา เธอกำลังจะหันหลังกลับ แต่เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นด้านหลัง

“พอแล้ว” เสียงของเดย์ตันเด็ดขาด เขาเดินเข้ามายืนข้างยาหยี ก่อนจะยืนกอดอกมองลีและดอกส้มสลับกันด้วยแววตาดุดัน “ฉันไม่สนหรอกว่าเรื่องของพวกแกจะจบกันยังไง แต่ตอนนี้ยาหยีอยู่กับฉัน และฉันไม่ยอมให้ใครมาทำให้เธอเสียใจอีก เข้าใจไหม?”

ลีเบือนหน้าหนีแต่ไม่ได้พูดอะไร ขณะที่ดอกส้มเชิดหน้า

“คิดว่าตัวเองเป็นใคร คุมยาหยีอยู่คนเดียวได้เหรอ”

“ไม่ต้องคุม” เดย์ตันแค่นเสียง “แต่ถ้าใครหน้าไหนคิดจะทำให้แม่ของลูกฉันร้องไห้อีก…ฉันก็ไม่รับประกันความปลอดภัย” น้ำเสียงของเดย์ตันกดต่ำ เยือกเย็นแต่ทรงพลัง ดอกส้มถึงกับนิ่ง ส่วนลีหลุบตามองพื้นอย่างจำนน

“ลูกของมึง…นี่มันอะไรหยี ไม่ใช่ลูกพี่เหรอหยี”

“หยี ที่แกบอกจะท้องกับพี่ลี นี่แกหลอกพี่ลีเหรอหยี” ดอกส้มแย้งขึ้นทันที แต่ยาหยีก็ยังยืนนิ่ง เธอปาดน้ำตาและมองสองหนุ่มสาวด้วยแววตานิ่งเฉย

เพียะ!

ยาหยีตบหน้าลีหนึ่งครั้ง แล้วหันมองดอกส้ม เธอหลบยาหยีไปด้านหลังลีเพราะกลัวโดนตบอีก

“ฉันไม่เอามือตัวเองไปจับขยะหรอก และอย่ามาแหกปากร้องหาผัวแถวนี้ นี่บ้านฉัน! พื้นที่ของฉัน ไม่ใช่สวนสัตว์!”

ยาหยีหันมามองชายข้างกาย น้ำตาซึมแต่ไม่มีคำพูดใดๆ หลุดออกจากปากอีก เธอเพียงแต่จับมือเขาแน่น ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ เหมือนขอให้พาเข้าไปในบ้าน

เดย์ตันโอบไหล่เธอแล้วพาเดินเข้าบ้าน โดยทิ้งลีและดอกส้มไว้เบื้องหลัง ท่ามกลางความเงียบที่เต็มไปด้วยความหมายและการสิ้นสุดของบางสิ่งที่เคยเป็น…

ทันทีที่ก้าวเข้ามาในบ้าน ยาหยีก็ปัดมือออกจากการโอบไหล่ของเดย์ตันไม่แรงนัก

“ไม่ต้องมายุ่ง” เสียงเธอสั่น ไม่ใช่เพราะโกรธเขา…แต่เพราะหัวใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะจากเหตุการณ์เมื่อครู่

เดย์ตันไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงมองเธอเงียบๆ แล้วพยักหน้าเบาๆ

“โอเค งั้นฉันจะรออยู่ข้างล่าง”

หญิงสาวไม่ตอบอะไร เธอเดินขึ้นบันไดไปโดยไม่แม้แต่หันกลับมามอง ขณะที่เดย์ตันถอนหายใจเล็กน้อยแล้วหย่อนตัวลงบนโซฟากลางห้องรับแขก

บ้านหลังนี้เงียบเกินไป…เงียบจนได้ยินเสียงนาฬิกาเดินเป็นจังหวะ เขานั่งเอนหลังมองไปรอบๆ ห้องอย่างระมัดระวัง เหมือนไม่อยากรบกวนอะไรที่เป็นความทรงจำของเธอ

สายตาเขาหยุดลงที่ตู้โชว์ไม้โอ๊คข้างผนัง ที่นั่นมีกรอบรูปหลายใบเรียงกันอยู่ หนึ่งในนั้นคือรูปถ่ายคู่ของยาหยีกับลี ทั้งสองยิ้มกว้าง แขนคล้องกันในท่าทางที่เคยดูมีความสุข

เดย์ตันเอียงหน้ามองรูปนั้นนิ่งๆ ความรู้สึกบางอย่างวิ่งวูบผ่านใจอย่างไม่ทันตั้งตัว มันไม่ใช่ความหึงหวง…แต่มันคือการตระหนักถึงความจริงว่า ผู้หญิงที่เขายืนข้างเธอวันนี้ เคยยืนข้างใครอีกคนมาก่อนอย่างเต็มหัวใจ และเขา…ไม่อาจย้อนเวลากลับไปแก้ไขหรือเปลี่ยนแปลงสิ่งนั้นได้เลย

เขาเอื้อมมือไปพลิกกรอบรูปหันหน้าลงเล็กน้อย ไม่ใช่เพื่อจะลบหรือทำลาย แต่เพียงเพื่อกันไม่ให้ยาหยีต้องเห็นมันในเวลาที่เธอยังเปราะบางเช่นนี้ ขณะเดียวกัน เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้นจากชั้นบน ยาหยีค่อยๆ เดินลงมาพร้อมกระเป๋าใบหนึ่งที่ดูหนักพอสมควร เธอไม่พูดอะไร แค่เดินไปวางกระเป๋าไว้ใกล้ประตู

เดย์ตันเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ ทั้งคู่เงียบ…นิ่ง…เหมือนต่างรอให้อีกฝ่ายเอ่ยบางอย่างออกมาก่อน แต่มันไม่มีคำพูดใดหลุดจากริมฝีปากของเธอ มีเพียงแค่ลมหายใจยาวและดวงตาที่ดูเหนื่อยล้า

ชายหนุ่มลุกขึ้น เดินเข้าไปหยิบกระเป๋าแทนเธอ เขาไม่ถาม ไม่เซ้าซี้ มีเพียงแค่ประโยคสั้นๆ ที่พูดออกมาขณะเปิดประตูให้เธอก้าวออกไป

“พร้อมเมื่อไหร่…ค่อยเล่าให้ฉันฟัง”

ยาหยีเงียบไปอึดใจ ก่อนจะก้าวออกจากบ้านโดยไม่หันกลับไปมองด้านหลังอีกแม้แต่นิดเดียว

เธอไม่ต้องการจำ ไม่ต้องการย้อน และที่สำคัญที่สุด…เธอไม่อยากให้ลูกต้องเติบโตมารับรู้ในความหลังที่ปวดร้าวนั้นอีกต่อไปแล้ว

“ฉันอยากขายบ้านหลังนี้”

“แน่ใจ?”

“อืม”

“ขายแล้วไอ้นั่นมันจะไปอยู่ไหน แล้วเธอล่ะจะไปอยู่ไหน?”

“ถ้าได้เงินจากขายบ้าน ฉันจะเอาไปซื้อที่สักสองไร่ ปลูกบ้านสักหลัง ไม่ต้องใหญ่มาก แล้วก็เลี้ยงหมาสักตัว ปลูกผักกินเอง อยู่แบบง่ายๆ น่าจะดี”

“อืม…” เดย์ตันพยักหน้าเบาๆ ไม่ได้ถามอะไรเซ้าซี้ “ฉันจะแวะห้างซื้อของ อยากได้อะไรก็ลงไปเลือกเองแล้วกัน ฉันไม่ถนัดซื้อของผู้หญิง”

“อือ” เธอครางรับในคอเบาๆ ก่อนจะเดินไปขึ้นรถ