Chapter 2: Two Cries

South Korea was supposed to be an escape.

Pero habang nakatayo si Serenity sa maliit na apartment na magiging tahanan niya sa mga susunod na buwan, saka niya unang naramdaman kung gaano siya nag-iisa.

Ilang araw matapos ang welcoming banquet, sinabi niya sa kanyang biological parents na pansamantala siyang pupunta sa South Korea para dumalo sa botanical formulation training program na matagal na niyang pinasahan.

It wasn't a lie.

Months before she became Serenity Heavenwood, nag-apply na siya sa program.

Tahimik lamang siyang pinakinggan ng kanyang mga magulang.

Tumango ang kanyang ama.

"All right."

Wala nang sumunod na tanong.

Walang nagtanong kung bakit biglaan ang desisyon niya o kung kailan niya balak bumalik.

At ganoon lang iyon.

For them, she was leaving for training.

For Serenity, she was running away.

May dala siyang bank card na ibinigay sa kanya noong basahin ng family lawyer ang last will ng kanyang late grandfather. Bahagi iyon ng mga personal funds na nakalaan para sa kanya bilang isang Heavenwood.

Sapat para hindi niya problemahin ang airfare, apartment, at pang-araw-araw na gastusin habang nasa South Korea.

Pero sa tuwing nakikita niya ang card, bumabalik sa isip niya ang araw na ibinigay iyon sa kanya.

At ang isa pang bagay na nalaman niya kasabay ng inheritance.

...

Dalawang araw matapos makumpirma ang identity niya, binasa sa harap ni Serenity ang last will ng kanyang grandfather.

May inheritance at shares na nakapangalan sa kanya.

Pero may kondisyon.

May matagal nang marriage agreement ang dalawang pamilya.

At kailangan niyang pakasalan si Emrys Knox Vaughn.

Hindi niya kilala ang lalaki.

Ni mukha nito ay hindi niya nakita.

Pero noong araw na iyon, tahimik niyang tinanggap ang kondisyon.

Kakabalik pa lamang niya sa pamilyang matagal siyang nawalay. Pakiramdam niya, bilang isang Heavenwood, may tungkulin siyang kailangang gampanan.

Kung iyon ang huling habilin ng grandfather na hindi man lang niya nabigyan ng pagkakataong makilala, handa sana siyang tuparin iyon.

Then the welcoming banquet happened.

...

Napaupo si Serenity sa gilid ng kama sa maliit niyang apartment.

May lalaking dapat niyang pakasalan.

Isang lalaking wala namang kasalanan sa nangyari sa kanya.

At ngayon, hindi niya alam kung paano niya haharapin ang marriage agreement pagkatapos ng gabing iyon.

Doon nagsimulang tumulo ang luha niya.

Tatlong araw pa lamang siyang Heavenwood nang mangyari iyon.

Hindi pa niya nauunawaan ang bagong pamilya niya, pero pakiramdam niya ay nabigo na agad niya ang tungkuling handa sana niyang tanggapin.

Kaya sa mga sumunod na araw, ibinaon niya ang sarili sa training.

Botanical extracts.

Product safety.

Formulation.

Mas madaling pag-aralan ang mga iyon kaysa harapin ang sariling buhay.

Hanggang ilang linggo matapos siyang dumating, nagsimula ang pagsusuka.

Una, inakala niyang pagod lang.

Pero nang ilang umaga iyong maulit, bumili siya ng pregnancy test.

Dalawang guhit.

Positive.

Matagal iyong tinitigan ni Serenity.

Dahan-dahang napunta ang kamay niya sa tiyan.

Bumalik ang hotel room sa alaala niya.

The stranger.

His arms.

The clothes on the floor.

The bloodstain.

"I'm pregnant..."

Doon tuluyang bumigay ang luha niya.

Napaupo siya sa malamig na sahig ng bathroom.

Hindi niya alam ang pangalan ng ama.

Hindi niya alam kung nasaan ito.

At may lalaking dapat sana niyang pakasalan na walang alam sa anumang nangyari.

"I don't know what to do."

Hindi niya kayang magkunwaring hindi siya natatakot.

Pero habang nakatitig sa dalawang guhit, alam din niyang walang kasalanan ang batang maaaring nabuo mula sa gabing iyon.

...

Lumipas ang ilang linggo bago muling bumalik si Serenity sa clinic.

Tahimik siyang nakatingin sa monitor nang marinig ang mabilis na heartbeat.

Then the doctor moved the probe.

May isa pang tunog.

Serenity frowned.

"Wait..."

The doctor smiled.

"There are two."

Napakurap siya.

"Two?"

"You're having twins."

Napatingin si Serenity sa monitor.

Dalawa.

Two tiny lives.

Hindi niya namalayang umiiyak na pala siya.

For weeks, ang pregnancy ay naging alaala ng gabing gusto niyang kalimutan.

Pero habang nakikinig sa dalawang heartbeat, may nagbago.

Hindi na lamang sila bahagi ng nangyari sa kanya.

They were her children.

Dahan-dahan niyang hinaplos ang tiyan.

And for the first time, fear wasn't the only thing she felt.

...

Sa Pilipinas, isang report ang inilapag sa harap ni Vivienne Vaughn.

"The surrogate never reached the hotel."

Napatingin siya sa tauhan.

"What happened?"

"She was involved in an accident on the way. The advance payment was returned."

Tumahimik si Vivienne.

Kung hindi nakarating ang babaeng inayos para sa anak niya, ibang babae ang nakasama ni Emrys noong gabing iyon.

"Find her."

Ilang araw ang lumipas bago dumating ang sagot.

"Serenity Heavenwood."

"And where is she now?"

"South Korea."

"Keep watching her."

...

Habang lumalaki ang tiyan ni Serenity, naging mas sensitive rin ang kanyang balat.

Ilang products na dati niyang ginagamit ang biglang nagdulot ng irritation.

Doon niya sinimulang gamitin ang kaalaman niya sa plants at ang mga bagong techniques mula sa training para gumawa ng sariling botanical formula.

Hindi naging successful agad.

Ilang beses niyang binago ang concentration at combinations hanggang makagawa siya ng formula na gentle sa kanyang balat.

Napansin iyon ng isa sa mga kasama niya sa training.

"You made this?"

"Yes."

"Can you make one for me?"

Ilang araw matapos niyang ibigay ang sample, bumalik ito para humingi ng isa pa.

This time, nagbayad ito.

Matagal na tinitigan ni Serenity ang perang nasa kamay niya.

Her first sale.

Hindi galing sa Heavenwoods.

Hindi mula sa bank card.

Kanya.

Pag-uwi niya, inilagay niya ang Heavenwood card sa drawer.

Hindi pa sapat ang kinikita niya para tuluyang tumayo nang mag-isa.

Pero simula na iyon.

...

"She's pregnant."

Napatingin si Vivienne sa panibagong report.

"The timing?"

"It matches."

"Anything else?"

"Twins."

Doon nagbago ang ekspresyon ni Vivienne.

"Are you certain?"

"Yes."

Isinara niya ang folder.

"Don't lose sight of her."

...

Months later, halos wala nang marinig si Serenity kundi sariling paghinga at mga boses ng medical staff sa delivery room.

Pagod na siya.

Masakit ang buong katawan.

Then she heard it.

The first cry.

Napaluha siya.

"My baby..."

Ilang sandali lang, isa pang iyak ang pumuno sa silid.

Dalawa.

"Both boys," sabi ng nurse.

Serenity laughed weakly through her tears.

"Can I see them?"

Sandaling inilapit sa kanya ang unang bata.

Then the second.

Parehong maliit.

Parehong umiiyak.

Parehong buhay.

Gusto niyang hawakan silang dalawa, pero kailangan muna silang linisin at i-check.

Sa sobrang pagod, hindi na niya namalayang pumikit ang mga mata niya.

...

Pagmulat ni Serenity, isang sanggol lamang ang nasa silid.

Agad siyang kinabahan.

"Where's my other baby?"

Hindi agad sumagot ang nurse.

Nanlamig ang mga kamay niya.

"Nasaan 'yung isa?"

Pumasok ang doctor.

"Your second son developed complications. He was transferred for emergency neonatal care."

Serenity tried to sit up.

"Take me to him."

"You just gave birth. You need to rest."

"Anak ko 'yon."

Hindi siya mapakali.

Hanggang makalipas ang ilang oras, muling bumukas ang p***o.

Pagkakita niya sa mukha ng doctor, may kung anong nanlamig sa loob niya.

"I'm sorry."

"No."

"We did everything we could."

"No."

Hinila ni Serenity ang IV mula sa kamay niya.

"I heard him cry."

"Ms. Heavenwood-"

"I heard both of them!"

Tinangka niyang bumaba sa kama.

"I want to see my son."

Hindi siya tumigil hangga't hindi ipinakita sa kanya ang bata.

Sa isang tahimik na viewing room, may maliit na katawan sa ilalim ng puting kumot. Bahagi lamang ng mukha ang nakikita.

Nanginginig na lumapit si Serenity.

Hinaplos niya ang maliit na pisngi.

"I'm sorry..."

Doon tuluyang bumigay ang mga tuhod niya.

Hindi niya alam na habang umiiyak siya sa harap ng batang pinaniwalaang anak niya, ang tunay niyang anak ay palayo na nang palayo sa kanya.

...

Tatlong araw matapos manganak si Serenity, isang sanggol ang dinala sa Vaughn residence sa Pilipinas.

Nasa study si Emrys nang pumasok si Vivienne kasama ang nurse na may kargang bata.

Napakunot ang noo niya.

"What's this?"

"Your son."

Nawala ang lamig sa mukha ni Emrys.

"My son?"

"The woman from the hotel became pregnant."

Napunta ang tingin niya sa sanggol.

"Where is she?"

"South Korea."

"And she gave you the child?"

"She doesn't want him."

Dahan-dahang bumalik ang tingin ni Emrys sa ina.

"What?"

"She contacted my people after discovering the pregnancy. She knew what the arrangement was and agreed to give up the child after birth."

Tahimik si Emrys.

Bumalik sa isip niya ang gabing iyon.

Ang babaeng halos hindi makatayo.

Ang takot sa mukha nito.

Ang nanginginig nitong mga kamay.

Kung paano ito kumapit sa kanya habang pareho nilang pilit nilalabanan ang epekto ng kanilang mga inumin.

Naalala niyang naniwala siya rito.

Naawa siya.

For one stupid moment, he had thought they were both victims.

"But she was drugged."

Vivienne looked unconcerned.

"According to her, she took something herself before going to your room."

Emrys stared at his mother.

"Why?"

"Perhaps she needed courage. Perhaps she wanted to make sure she could go through with it." Bahagyang nagkibit-balikat si Vivienne. "Does it matter?"

Something in Emrys turned cold.

So she had done it deliberately.

The frightened eyes.

The trembling voice.

The way she had asked him to stop.

The way she had clung to him afterward.

Napangisi siya nang walang saya.

'Ang galing mong umarte.'

He had actually believed her.

"The compensation?"

"Handled."

Of course.

Emrys looked away.

She had known why she entered his room.

She had accepted the money.

And now she had given up the child and disappeared.

Samantalang si Vivienne ay tila walang pakialam sa anumang iniisip niya.

"Whatever happened between you and that woman is irrelevant," sabi nito. "This child is your son."

Doon muling napunta ang tingin ni Emrys sa sanggol.

Walang kasalanan ang bata sa anumang ginawa ng ina nito.

Lumapit siya.

Maingat na iniabot ng nurse ang sanggol sa kanya.

For a moment, awkward ang hawak ni Emrys.

Then a tiny hand moved from beneath the blanket and closed around his finger.

Nanahimik siya.

"What will you name him?" tanong ni Vivienne.

Matagal niyang tinitigan ang bata.

"Aiden."

"Aiden Vaughn," ulit ng ina.

Hindi na nagtanong si Emrys tungkol sa babaeng nakasama niya sa hotel.

As far as he knew, she had made her choice.

Aiden would never pay for it.

...

Sa South Korea, tahimik na yakap ni Serenity ang sanggol na naiwan sa kanya.

The nurse asked for his name.

Matagal niyang tinitigan ang maliit nitong mukha.

"Noah."

Hinaplos niya ang pisngi nito.

"Noah Heavenwood."

Isang anak ang nawala sa kanya.

Pero may isang batang nangangailangan pa rin sa kanya.

Humigpit ang yakap niya rito.

She had to survive.

For him.

...

Makalipas ang ilang buwan, mahimbing na natutulog si Noah sa maliit na crib sa apartment.

Sa mesa, limang kahon ang nakahilera sa harap ni Serenity.

Isa-isa niyang idinikit ang labels.

Lunara Essence.

Five orders.

Hindi pa iyon malaking kumpanya.

Pero limang tao ang nagbayad para sa produktong siya mismo ang gumawa.

Napatingin siya sa drawer kung saan nakatago ang Heavenwood bank card.

Then she closed it.

May anak siyang kailangang palakihin.

May buhay siyang kailangang buuin.

At sa pagkakataong ito, gusto niyang siya mismo ang pumili kung ano ang magiging buhay na iyon.