Chapter 1: The Wrong Room

The first thing Serenity Heavenwood learned about her biological family was that wealth could make strangers smile without warmth.

Three days ago, she had been Serenity Flores, living a quiet life in Nagcarlan, Laguna.

Isang DNA test lang ang nagpabago sa lahat.

Siya pala ang matagal nang nawawalang biological daughter ng Heavenwood family.

Ngayon, pasuray-suray siyang naglalakad sa hallway ng isang marangyang hotel, hindi sigurado kung saang floor siya napadpad o kung saan talaga siya pupunta. Isang kamay niya ang nakadikit sa dingding para hindi matumba habang pilit niyang hinahabol ang sariling paghinga.

Kanina lang, tahimik siyang umiinom ng juice sa welcoming banquet na inihanda para sa kanyang pagbabalik.

Ngayon, mainit ang buong katawan niya kahit malamig ang hotel. Namumuo ang pawis sa kanyang batok, mabilis ang tibok ng puso, at tila lumalambot ang kanyang mga tuhod sa bawat hakbang.

'What's happening to me?'

Juice lang ang ininom niya.

Napahinto si Serenity.

Juice.

Naalala niya ang basong iniabot sa kanya kanina ni Celeste Heavenwood.

Ang adopted daughter ng Heavenwoods at ang dating kinikilalang tagapagmana bago siya matagpuan.

"Drink this. You look tense."

Tinanggap iyon ni Serenity nang walang pag-aalinlangan.

"Thanks."

"Anything for family."

Ngumiti si Celeste habang pinapanood siyang uminom.

Noon ay wala iyong kahulugan.

Ngayon, habang halos hindi niya makontrol ang sariling katawan, bigla niyang naalala ang kakaibang ngiting iyon.

"Cele..."

Hindi niya natapos ang pangalan.

May malamig na hanging dumampi sa mainit niyang mukha at leeg.

Napalingon siya.

Mula iyon sa isang pintong bahagyang nakabukas ilang hakbang mula sa kanya.

Sa sobrang init ng katawan niya, hindi na niya naisip kung kaninong silid iyon. Gusto lamang niyang makapasok sa malamig na lugar at makaupo bago tuluyang mawalan ng lakas.

Itinulak niya ang p***o.

Agad siyang sinalubong ng malamig na hangin mula sa suite.

Napapikit si Serenity sa saglit na ginhawa.

Pumasok siya.

Pero ilang hakbang pa lamang, nanghina na naman ang kanyang mga tuhod.

Napaatras siya at napasandal sa p***o hanggang sa tuluyan iyong sumara.

"Are you the woman my mother sent?"

Napalingon si Serenity sa pinanggalingan ng boses.

May isang lalaki sa kabilang bahagi ng suite. Nakatayo ito sa tabi ng mesa, nakaluwag ang dark tie at may hawak na baso ng whiskey. Bahagyang gusot ang puting dress shirt nito, at kapansin-pansin ang pamumula ng mukha nito.

Hindi niya kilala ang lalaki.

"I..."

Hindi niya natapos ang sasabihin. Muling umikot ang kanyang paningin at bumigay ang kanyang mga tuhod.

Mabilis siyang nasalo ng lalaki.

Napakapit si Serenity sa shirt nito habang inalalayan siya ng lalaki sa baywang.

"Hey. What's wrong?"

"Please..." Napapikit siya. "I don't feel well."

Napakunot ang noo ng lalaki nang maramdaman ang init ng kanyang balat.

"You're burning up."

Inalalayan siya nito patungo sa sofa, pero sa sandaling napadikit si Serenity sa matigas nitong dibdib, may kakaibang sensasyong gumapang sa katawan niya.

Napasinghap siya.

Hindi lang init.

May pagnanasang kumirot sa loob niya—bago, nakakahiya, at hindi niya kailanman naranasan.

Napadiin ang palad niya sa dibdib ng lalaki.

Matigas.

Mainit.

Ramdam niya ang mabilis nitong tibok sa ilalim ng kanyang kamay.

Agad niyang binawi ang palad.

'What is happening to me?'

"Don't touch me."

Binitiwan siya ng lalaki at umatras.

"I won't."

Walang pagtutol. Hindi rin ito nagtangkang lumapit muli.

Napahawak si Serenity sa leeg habang pilit inaayos ang paghinga.

"Juice lang ang ininom ko. Pero..."

Hindi niya natapos.

Biglang napahawak ang lalaki sa mesa.

May pawis na rin sa sentido nito at mabigat na ang paghinga. Tumingin ito sa baso ng whiskey.

His expression changed.

"Mom..."

Doon naunawaan ni Serenity.

"May inilagay rin sa inumin mo?"

Hindi ito sumagot, pero sapat na ang galit sa mukha nito.

Kinuha nito ang phone sa mesa.

"We need help."

Sinubukan nitong mag-dial, ngunit mali ang napindot nito. Napamura ito at muling sumubok.

Nanginginig na rin ang mga daliri nito.

Kung ano man ang inilagay sa juice niya, may katulad ding nasa whiskey nito.

"I need to leave."

"Wait."

"I can't stay here."

"You're going to fall."

Hindi siya nakinig.

Pinilit niyang lumakad patungo sa p***o, pero ilang hakbang lang ang naabot niya bago muling bumigay ang kanyang mga tuhod.

Nasalo siya ng lalaki mula sa likuran.

Napahawak si Serenity sa braso nito habang ang kabilang kamay ng lalaki ay napunta sa kanyang baywang.

The contact made everything worse.

Parang may kuryenteng dumaan sa balat niya. Napapikit siya at napasandal nang hindi sinasadya sa matigas nitong dibdib.

"Stay still," paos nitong sabi.

"Don't tell me what to do."

"Then stop trying to walk when you can't even stand."

Napalingon si Serenity.

Masyadong malapit ang mukha nila.

Dahan-dahang lumuwag ang kamay nito sa baywang niya, tila pinipilit nitong kontrolin maging ang simpleng paghawak sa kanya.

Pero hindi agad nakalayo si Serenity.

Nananatili ang palad niya sa dibdib nito.

Mainit ang balat na bahagyang nasisilip sa nakabukas nitong shirt, at mabilis ang tibok ng puso nito.

Muling kumirot ang kakaibang pagnanasa sa loob niya.

Napakagat siya sa labi at mabilis na binawi ang kamay.

Napansin iyon ng lalaki.

His jaw tightened.

Saglit na bumaba ang tingin nito sa kanyang mga labi bago pilit na lumayo.

Doon naunawaan ni Serenity na hindi lamang siya ang lumalaban sa epekto ng kanilang mga inumin.

Nang dumulas ang gown mula sa isang balikat niya, agad umiwas ng tingin ang lalaki at kinuha ang jacket sa upuan.

"Here."

Ibinalot ni Serenity iyon sa sarili.

"Thank you."

Pero nandoon ang amoy nito sa tela. Warm and masculine, surrounding her when she was already too aware of the man standing in front of her.

Tinangka niyang alisin ang jacket.

"What's wrong?"

Serenity hesitated.

"It smells like you."

Natahimik ang lalaki.

Napahiya siya sa sinabi.

"I didn't mean-"

"I know."

Iniabot niya ang jacket pabalik.

Nagtagpo ang kanilang mga kamay.

Hindi agad bumitaw si Serenity.

Neither did he.

Dahan-dahang dumaan ang hinlalaki nito sa kanyang mga daliri.

Napasinghap siya.

Agad nitong binawi ang kamay.

"We need distance."

"Then move."

"You first."

Sa kabila ng nangyayari, muntik matawa si Serenity.

Pero bago pa siya makapagsalita, muling umikot ang paningin niya.

Nawalan siya ng balanse.

Mabilis siyang sinalo ng lalaki, ngunit hindi rin nito napanatili ang sariling balanse.

Pareho silang napaupo sa gilid ng kama.

Nabitawan nito ang phone sa carpet.

Napahawak si Serenity sa mga balikat nito habang nasa baywang niya ang mga kamay ng lalaki.

For a moment, neither moved.

"Let go of me," bulong ni Serenity.

Agad lumuwag ang mga kamay nito.

Pero hindi bumitaw si Serenity.

Napansin iyon ng lalaki.

"You said let go."

"I know."

"Then why are you still holding me?"

Hindi niya alam.

Gusto niyang lumayo.

Pero sa gitna ng nakakatakot na init, may kakaibang comfort sa katotohanang nahihirapan din itong lumaban.

Hindi siya nag-iisa.

Serenity lifted her eyes.

His gaze dropped to her lips before returning to her eyes.

"Tell me to stop."

Dapat niyang sabihin.

Instead, humigpit ang mga daliri ni Serenity sa mga balikat nito.

The man exhaled sharply.

Dahan-dahang dumampi ang noo nito sa kanya.

For several seconds, wala silang ginawa kundi huminga.

Hanggang bahagyang nag-angat ng mukha si Serenity.

Their lips met.

Maingat ang unang halik, halos nag-aalangan.

Nang bahagyang lumayo ang lalaki, si Serenity ang sumunod.

The second kiss lasted longer.

Humigpit ang kamay nito sa kanyang baywang bago muli itong huminto.

"Are you sure?"

Hindi nakasagot si Serenity.

Sa halip, hinawakan niya ang nakaluwag nitong tie at hinila itong palapit.

Muli silang naghalikan.

Nanginginig ang mga daliri niya nang alisin ang tie nito. Bumagsak iyon sa sahig.

Her hands moved to his shirt.

One button.

Then another.

Nang dumikit ang palad niya sa hubad nitong dibdib, napapikit siya sa init na kumalat sa kanyang katawan.

Hindi niya alam na kaya niyang makaramdam ng ganoong pagnanasa.

Nakakatakot iyon.

Pero may bahagi sa kanyang ayaw na itong tumigil.

Maingat siyang inihiga ng lalaki sa kama.

Nang dumampi ang kamay nito sa zipper ng gown niya, huminto ito.

Serenity opened her eyes.

Naghihintay ito.

For one brief second, bumalik ang hiya at takot.

Then she remembered every time he had stopped when she asked.

Dahan-dahan siyang tumango.

The zipper lowered.

Lumuwag ang gown sa kanyang balikat.

Nang mapansin nitong naninigas siya sa hiya, hinila ng lalaki ang kumot at itinakip iyon sa kanya.

Napatingin si Serenity rito.

Even now, he was trying not to frighten her.

Serenity reached for him.

"Don't leave."

Naging mabigat ang tingin nito.

"I'm not."

Hinila niya itong palapit.

Muling nagtagpo ang kanilang mga labi.

His shirt fell beside the bed.

Her gown followed moments later.

Nawala ang distansya sa pagitan nila habang ang maingat na mga halik ay unti-unting naging mas magulo at mas mahirap pigilan.

"I'm scared," bulong ni Serenity.

Huminto ang lalaki at idinikit ang noo sa kanya.

"So am I."

Napapikit siya.

Sa simpleng pag-amin na iyon, naramdaman niyang hindi siya nag-iisang nawawalan ng control.

Humigpit ang mga braso ni Serenity sa kanya.

Pagkatapos noon, hindi na naging malinaw ang lahat.

Naalala niya ang kamay nitong mahigpit na nakahawak sa kanya.

Ang mga halik.

Ang magulong kumot.

Ang init ng katawan nitong nakadikit sa kanya.

At ang sarili niyang mga kamay na ayaw nang bumitaw.

Hanggang sa tuluyan silang nilamon ng pagnanasang pareho nilang sinubukang pigilan.

...

Paggising ni Serenity, unang sumalubong sa kanya ang bigat at hapdi ng kanyang katawan.

Hindi niya agad iminulat nang buo ang mga mata.

May mainit na katawan sa tabi niya.

Then she remembered.

Dahan-dahan siyang lumingon.

Natutulog ang estranghero sa kabilang bahagi ng kama.

Nakabukas pa ang ilang butones ng shirt na muli nitong naisuot o nakapatong malapit sa kama; ang tie nito ay nasa sahig kasama ng gown niya.

Serenity's stomach dropped.

Unti-unti niyang ibinaba ang tingin sa kumot.

Then she saw the bloodstain.

Namutla siya.

For several seconds, hindi siya makahinga.

Her first time.

Hindi iyon panaginip.

Nanginig ang kamay niyang humawak sa kumot.

Naalala niya kung paano siya humalik pabalik.

Kung paano siya mismo ang humila rito palapit.

Kung paano niya sinabing huwag siyang iwan.

Mas lalong sumakit ang dibdib niya.

Hindi niya kayang sisihin lamang ang lalaki.

Pero hindi rin niya kayang sisihin ang sarili niyang katawan sa isang gabing hindi naman siya nasa normal na kalagayan.

Tahimik na tumulo ang luha niya.

Ni pangalan ng lalaking katabi niya ay hindi niya alam.

At sa loob lamang ng isang gabi, ibinigay niya rito ang isang bagay na inakala niyang minsan lamang niya ibibigay sa taong pinili niyang makasama.

Dahan-dahan siyang bumangon.

Habang kinukuha ang damit, napansin niya ang mga dokumentong nakapatong sa side table.

Surrogate Arrangement.

Napatigil siya.

May nakasaad na compensation sa ibaba.

Bumalik sa isip niya ang unang tanong nito.

"Are you the woman my mother sent?"

Parang may humigpit sa lalamunan ni Serenity.

Napatingin siya sa natutulog na lalaki.

May ibang babaeng dapat naroon kagabi.

A woman who had agreed to be there.

A woman who would be paid.

At siya ang pumasok sa maling silid.

'Akala niya ako 'yon.'

Napakagat siya sa labi para pigilan ang hikbi.

Biglang naging mas masakit ang kakaibang comfort na naramdaman niya kagabi.

Hindi niya alam kung alin sa nangyari kagabi ang totoo at alin ang bunga lamang ng gabing pareho nilang hindi kontrolado.

Tahimik niyang isinuot ang gown. Nanginginig ang mga daliri niya habang pilit inaabot ang zipper.

May pamilya siyang tatlong araw pa lamang nakikilala, at bago pa man niya maintindihan kung paano maging Serenity Heavenwood, may isang lihim na agad siyang kailangang dalhin.

Minsan pa niyang tiningnan ang estranghero.

For one foolish moment last night, she had felt safe with him.

That was what hurt the most.

Serenity opened the door and walked away before he could wake.

Hindi niya alam ang pangalan nito.

Hindi niya alam kung magkikita pa sila.

Three days ago, she had been Serenity Flores.

Then she became Serenity Heavenwood.

Pero habang naglalakad siya palayo sa kwartong iyon, parang wala na sa dalawang pangalang iyon ang babaeng kilala niya.

Sa loob lamang ng isang gabi, pakiramdam niya ay nawala ang dating Serenity.