Chapter 5: Coincidence

"Just to confirm..."

Napatingin ang competition coordinator kina Serenity at Emrys bago muling ibinalik ang tingin sa dalawang batang magkatabing nakatayo.

"Magkambal po ba sila?"

"No."

"They're not."

Sabay na sagot nina Serenity at Emrys.

Nanigas ang ngiti ng coordinator.

"Okay. Not twins."

Nagkatinginan sina Noah at Aiden.

"Ang cold nila," bulong ni Aiden.

"I noticed," sagot ni Noah.

Nagkunwaring walang narinig ang coordinator at binuksan ang folder.

"Regarding the results, normally the two highest-ranking contestants ang magiging Philippine pair for the international finals."

Ipinakita nito ang final scores.

Parehong nasa pinakamataas na pwesto sina Noah at Aiden matapos makakuha ng identical overall scores.

"So instead of pairing either of them with the contestant who ranked next, the committee decided that Noah Heavenwood and Aiden Vaughn will represent the Philippine side together."

Ngumiti agad si Aiden.

Noah nodded approvingly.

"The finals require teamwork, kaya kailangan nilang mag-training together three times a week."

"Together?" tanong ni Emrys.

"Three times?" kasunod ni Serenity.

Napalunok ang coordinator.

"Yes."

"This will be fun," sabi ni Aiden.

"We don't know that yet," sagot ni Noah.

"It will."

Kumuha ng isa pang form ang coordinator.

"We just need to verify their information for international eligibility."

Isa-isa nitong chineck ang records.

Then she paused.

"Interesting."

Napatingin si Serenity.

"Pareho rin pala ang birthday nila."

Binanggit nito ang petsa.

Nawala ang ngiti ni Serenity.

Exact date.

The same day Noah was born.

Dahan-dahan siyang napatingin kay Aiden.

Bumalik sa isip niya ang delivery room sa South Korea.

Dalawang iyak.

Dalawang sanggol na pareho niyang nakitang buhay.

Then the viewing room.

Ang maliit na katawan sa ilalim ng puting kumot.

Humigpit ang hawak niya sa strap ng bag.

'How is this possible?'

Hindi niya namalayang matagal na pala siyang nakatitig kay Aiden.

Sa kabilang bahagi ng mesa, napansin iyon ni Emrys.

Shock.

Confusion.

At may sakit sa mga mata ni Serenity na hindi niya maintindihan.

Para bang ngayon lamang nito nakita si Aiden.

Para bang hindi nito alam kung sino ang batang nasa harap niya.

Something bitter twisted inside him.

Ayon sa lahat ng alam ni Emrys, si Serenity mismo ang nanganak kay Aiden.

Alam nito ang tungkol sa arrangement.

Tinanggap nito ang compensation.

At pagkatapos manganak, kusang ibinigay nito ang bata.

Seven years.

Si Emrys ang naroon habang lumalaki si Aiden.

Siya ang nag-alaga rito kapag may sakit, naghatid sa unang araw ng school, at natutong kabisaduhin maging ang maliliit na bagay na kailangan ng anak.

Serenity had chosen to walk away.

So why was she looking at Aiden like a stranger?

Napunta ang tingin ni Serenity mula kay Aiden patungo kay Noah.

The resemblance.

The birthday.

May tanong na gustong mabuo sa isip niya.

'What if...'

Agad niya iyong pinutol.

No.

Nakita niya ang anak niya.

Hinawakan niya ito.

Iniyakan niya ito.

Hindi niya kayang buhayin ang isang pag-asang pitong taon na niyang pinilit ilibing.

Mabilis niyang inilayo ang tingin kay Aiden.

At iyon ang lalong nagpatigas sa mukha ni Emrys.

Sa paningin niya, tila wala nang lugar si Aiden sa buhay ng babaeng nagsilang dito.

Bayad na ang arrangement.

She had already walked away.

Why would she care now?

"Mommy?"

Napakurap si Serenity.

Noah was watching her.

"I'm fine."

Hindi nakita ni Emrys ang takot na pilit nilulunok ni Serenity.

Hindi niya naunawaan na hindi kawalan ng pakialam ang dahilan kung bakit ito umiwas.

Serenity was afraid to hope.

Emrys mistook it for indifference.

...

Paglabas nila ng hall, nauuna sina Noah at Aiden habang naiwan nang ilang hakbang sa likuran sina Serenity at Emrys.

Tahimik silang naglakad.

Seven years.

Napakarami sanang tanong.

Pero tila pareho silang naghihintay kung sino ang unang magsasalita.

Serenity glanced at the man beside her.

Ngayon, alam na niya ang pangalan nito.

Nakita niya iyon sa guardian information ni Aiden.

Emrys Knox Vaughn.

Emrys.

Parang may kumalabit sa alaala niya.

Pamilyar ang pangalan.

May isa pa siyang dahilan para maalala iyon.

The marriage agreement.

Pitong taon na ang nakalipas mula nang huli niyang tingnan ang dokumentong iyon. Noon, alam niya ang buong pangalan ng lalaking pinili ng kanyang grandfather para sa kanya.

Ngayon, isang bahagi na lamang ang malinaw.

Emrys.

'Emrys...'

Kumunot ang noo niya.

Ano nga ba ang kasunod?

Emrys something...

"You disappeared."

Naputol ang iniisip niya.

Napalingon siya kay Emrys.

Malamig ang mukha nito.

"And you expected me to stay?"

"I expected an explanation."

"For what exactly?"

His jaw tightened.

Para kay Emrys, simple ang tanong.

Bakit ito umalis pagkatapos ng gabing iyon?

Bakit nito isinuko si Aiden?

At kung pinili nitong talikuran ang bata noon, bakit ngayon ay tinitingnan nito ang anak na para bang wala itong alam?

Pero bago niya maitanong ang alinman-

"Mommy!"

"Daddy!"

Pareho silang napalingon.

Nakatayo sina Noah at Aiden ilang metro sa unahan.

"We're hungry," sabi ni Aiden.

Noah glanced at him.

"He's hungry."

"So are you."

"I can wait."

"That still means you're hungry."

Napabuntong-hininga si Serenity.

Hindi na naituloy ang usapan.

Habang sinusundan ang mga bata, minsan pa niyang sinulyapan si Emrys.

Malamig.

Masungit.

At tila siya pa ang may kasalanan sa lahat.

'Emrys... something.'

Hindi pa rin niya maalala.

Hopefully, kapangalan lang nito ang lalaking nasa marriage agreement.

Dahil kung ganito rin ang ugali ng lalaking dapat sana niyang pakasalan...

'Sana hindi.'

...

Makalipas ang ilang araw, nagsimula ang training.

Mabilis na napatunayan nina Noah at Aiden kung bakit pareho silang nanguna.

Si Noah ay organized at methodical. Mas gusto nitong himayin ang problem bago sumagot.

Si Aiden naman ay mabilis makakita ng patterns at hindi takot sumubok ng kakaibang approach.

Madalas silang magtalo sa paraan, pero kadalasan ay pareho silang nakakarating sa tamang sagot.

"Separately, they're excellent," sabi ng coach. "Together, they're frightening."

Nakatayo si Serenity sa labas ng training room habang pinagmamasdan sila.

May sinabi si Aiden na ikinakunot ng noo ni Noah. Ilang segundo silang nagtalo bago sabay na bumalik sa problem sa harap nila.

Pero kay Aiden nanatili ang tingin ni Serenity.

May kakaibang sakit sa dibdib niya sa tuwing nakikita itong katabi ni Noah.

Parang may bahagi sa kanyang nakakakilala rito kahit paulit-ulit sabihin ng isip niyang imposible iyon.

Napansin niyang habang nag-iisip, pinagdidikit ni Aiden ang mga daliri nito bago inayos ang mga lapis sa harap niya.

Napahinto si Serenity.

She did that too.

Coincidence.

Kailangan coincidence lang.

Sa kabilang bahagi ng hallway, tahimik siyang pinagmamasdan ni Emrys.

Nahuli na naman nitong nakatingin si Serenity kay Aiden.

Hindi niya maintindihan kung ano ang hinahanap nito sa mukha ng bata.

Mas lalong hindi niya maintindihan kung bakit pagkatapos titigan si Aiden ay bigla itong umiiwas na tila natatakot sa sariling iniisip.

Seven years ago, she had given him away.

Now she looked at him as though she couldn't decide what he was to her.

That irritated Emrys more than he wanted to admit.

...

Sa sumunod na training day, dumating si Serenity kasama si Noah.

Pagbaba nila sa sasakyan, nakita niya si Emrys sa drop-off area.

Hindi ito nag-iisa.

May magandang babaeng nakatayo sa harap nito. Eleganteng manamit at halatang komportable sa presensya ni Emrys.

"Don't forget dinner," sabi ng babae habang inaayos ang collar nito.

"I know."

"You always say that."

Bahagyang lumambot ang mukha ni Emrys.

"Drive safely, Elara."

Ngumiti ang babae at marahang hinawakan ang braso nito bago lumakad palayo.

Huminto si Serenity.

May kung anong sumikip sa dibdib niya.

Seven years had passed.

Of course he had a life she knew nothing about.

Napunta ang tingin niya kay Aiden.

May pamilyang kinalakihan ang bata.

May ama itong pitong taon nang kasama.

At maaaring ang babaeng nakita niya ngayon ay bahagi rin ng buhay nito.

Serenity forced herself to look away.

Ano ba ang ginagawa niya?

Dahil lamang sa mukha at birthday ni Aiden, hinahayaan na niyang buhayin ng isip niya ang anak na matagal na niyang iniyakan.

She had seen the body.

That should have been enough.

Pero habang pinagmamasdan niya si Emrys, may isa pang sakit na hindi niya inaasahan.

Pitong taon na ang lumipas mula nang umalis siya sa hotel nang hindi man lang nila nalalaman ang pangalan ng isa't isa.

Hindi siya hinanap nito.

Or maybe he did.

Hindi alam ni Serenity.

Wala naman itong pangalan na puwedeng hanapin noon. Hindi nito alam kung saan siya nakatira o kung sino talaga siya.

For years, iyon ang dahilan kung bakit hindi niya hinayaang magalit ang sarili niya rito.

Pero habang pinagmamasdan niya ang babaeng komportableng nag-aayos ng collar ni Emrys, hindi niya napigilan ang isang mapait na tanong.

'Did you ever even try to find me?'

Kahit minsan lang.

Kahit pagkatapos ng gabing iyon.

Napakagat si Serenity sa loob ng pisngi.

Wala siyang karapatang humingi ng sagot.

Wala silang pangako sa isa't isa.

Ni pangalan nga nila ay hindi nila alam noon.

At base sa nakikita niya ngayon, matagal nang nagpatuloy ang buhay nito nang wala siya.

"Mommy?"

Napalingon siya kay Noah.

"Let's go."

...

Sa mga sumunod na training sessions, mas naging komportable sina Noah at Aiden sa isa't isa.

Pero habang mas lumalapit ang dalawang bata, mas dumadami ang tanong ni Emrys.

Hindi niya kinompronta si Serenity.

Hindi rin niya binanggit ang birthday.

He watched.

He listened.

And he remembered.

Ayon sa sinabi sa kanya ni Vivienne, ang babaeng nakasama niya sa hotel ay nabuntis, tinanggap ang compensation, at ibinigay ang anak pagkatapos manganak.

One child.

Aiden.

Pero ngayong nasa harap niya si Noah, may bahagi sa kuwento na hindi nagtutugma.

Serenity was Noah's mother.

Aiden had also come from her.

Parehong araw ipinanganak ang dalawang bata.

At halos walang pagkakaiba ang kanilang mukha.

Iisa ang obvious possibility.

Twins.

Pero hindi iyon ang sinabi sa kanya.

At hindi sapat kay Emrys ang posibilidad para gumawa ng akusasyon.

He needed proof.

...

During break, magkatabing nakaupo sina Noah at Aiden.

Aiden lowered his voice.

"What if we're actually brothers?"

Hindi tumawa si Noah.

"We need evidence."

"So you're considering it."

"I'm considering possibilities."

Nasa labas lamang ng training room si Emrys.

Huminto ang hakbang niya.

Evidence.

Iyon din ang kailangan niya.

Hindi resemblance.

Hindi coincidence.

Proof.

...

Isang hapon, maagang dumating si Emrys.

Hindi pa dumarating si Serenity.

Tahimik na naghihintay si Noah sa loob ng training room habang nagsasagot ng problem sa isang bakanteng desk.

Pinagmasdan siya ni Emrys mula sa pintuan.

Hindi na niya kayang balewalain ang tanong.

Pero hindi rin siya padalos-dalos.

Seven years was a long time.

Records could be wrong.

Coincidences happened.

At ang kuwento ng isang tao ay maaaring ibang-iba sa kuwento ng isa.

Suspicion wasn't proof.

He needed facts.

...

Gabi na nang bumalik si Emrys sa office.

Tahimik na naghihintay sa loob ang assistant niyang si Adrian Cole Mercer.

"Sir?"

Hindi agad sumagot si Emrys.

Inilapag niya ang phone sa mesa.

May larawan ng isang bata sa screen.

Kuha habang nasa training, nakayuko sa problem sa harap nito.

Napatingin si Adrian sa larawan.

Then at Emrys.

Then back to the screen.

"Sir..."

"Don't."

Bahagyang kumunot ang noo ni Adrian.

"I haven't said anything."

"Your face did."

Tumahimik ito.

Emrys leaned back against his chair.

"I want a DNA test."

Naging seryoso ang mukha ni Adrian.

Napatingin itong muli sa larawan.

"The child?"

"Yes."

"And compare it with yours?"

Emrys gave him a flat look.

"Obviously."

Tumango si Adrian.

"Understood."

"Discreetly."

"Of course."

"No one needs to know."

"Yes, sir."

Hindi na nagtanong si Adrian.

Hindi rin nagbigay ng karagdagang paliwanag si Emrys.

Sa isip ni Emrys, malinaw kung sinong bata ang tinutukoy niya.

Sa isip ni Adrian, malinaw rin.

Muling napunta ang tingin ni Emrys sa larawan.

Hindi niya kailangan ng isa pang hinala.

He needed proof.