Chapter 4: Mirror Boys

"Excuse me, that's my seat."

Napatingala si Noah sa batang nakatayo sa tabi ng desk niya.

Then he froze.

Huminto rin ang bata.

For several seconds, walang nagsalita.

Parehong mukha.

Parehong dark eyes.

Halos parehong tangkad.

Dahan-dahang hinawakan ni Noah ang sariling pisngi.

Ginaya siya ng bata.

Kumunot ang noo ni Noah.

"Why do you have my face?"

Napataas ang kilay nito.

"I was about to ask you that."

May contestant sa likuran nila ang napalingon.

"Wait..."

Isa pa ang napatingin.

"Whoa. Dalawa sila."

Unti-unting napunta sa kanila ang atensyon ng buong room.

...

Matapos ang preliminary round, pinagsama-sama sa isang malaking examination hall ang pinakamataas ang scores mula sa iba't ibang rooms.

Kasama roon si Noah Heavenwood.

At ang batang kaharap niya ngayon.

Aiden Vaughn.

Lumapit ang isang teacher nang mapansin ang kumpol ng mga batang nakatingin sa kanila.

"What's going on?"

Then she saw them.

Napahinto rin ito.

"Are you two twins?"

"No."

Sabay nilang sagot.

Nagkatinginan sina Noah at Aiden.

Aiden pointed at him.

"Stop doing that."

"I didn't."

"You answered with me."

"So did you."

"That's my point."

Tumawa ang ilang contestants.

Lumapit ang room marshal at chineck ang identification badges nila.

"Participant 13. Noah Heavenwood."

"Yes."

"Participant 26. Aiden Vaughn."

"That's me."

Magkaibang pangalan.

Magkaibang registration records.

Walang nakasaad na anumang relasyon sa pagitan nila.

"Do you know each other?" tanong ng teacher.

"No."

Sabay na naman.

Napapikit si Aiden.

Mas lalong natawa ang ilang bata.

"Okay," sabi ng teacher. "Whatever this is, deal with it after the competition. Take your seats."

Umupo si Aiden sa desk sa tabi ni Noah.

Bago humarap, muli niyang pinagmasdan ang mukha nito.

"This is weird."

"Agreed."

Aiden grinned.

"But interesting."

Noah looked at the answer sheet being distributed.

"We're here to compete."

"You're no fun."

"You've known me for less than two minutes."

"Exactly. I'm making an early assessment."

Noah glanced at him.

"Your methodology is unreliable."

Napangiti si Aiden.

"I definitely like you."

...

Nagsimula ang mathematics challenge.

Sa unang problem pa lamang, marami na ang napakunot-noo.

Tahimik na nagsulat si Noah.

Maingat.

Organized.

Hindi siya nagmamadali. Isa-isa niyang inayos ang solution bago inilapag ang lapis.

Sa kabilang desk, mas mabilis ang approach ni Aiden.

Ilang segundo itong nakatitig sa problem bago dire-diretsong nagsulat, huminto sandali para mag-check, then continued.

Nang lumabas ang scores, nagkaroon ng bulungan.

Noah Heavenwood - Perfect.

Aiden Vaughn - Perfect.

Napatingin si Aiden kay Noah.

Noah simply looked toward the next instructions.

"Not bad," bulong ni Aiden.

"You got the same score."

"Exactly. Not bad."

...

Pattern recognition at analytical reasoning naman ang sumunod.

Naunang matapos si Noah.

Ilang sandali lang, ibinaba rin ni Aiden ang lapis.

Perfect again.

Doon napansin ng isang judge ang kakaiba.

Pinagtabi nito ang kanilang answer sheets.

Hindi pareho ang eksaktong solutions, pero may ilang reasoning patterns na halos magkapareho.

"Separate them for the next round."

Napakunot ang noo ni Aiden.

"Why?"

"For verification."

"I'm not cheating."

"Neither am I," sabi ni Noah.

"Then there shouldn't be a problem."

Inilipat si Noah sa ibang examination room.

Magkaibang proctors.

Magkaibang arrangement ng questions.

Walang pagkakataong magkopyahan.

Nang matapos ang round, sabay na inilabas ang resulta.

Perfect.

Pareho.

Tahimik na tinitigan ng mga judges ang scores.

"They weren't even in the same room."

"Then they're simply both exceptional."

Wala nang makapagsabing cheating.

Pero mas lalong naging kapansin-pansin ang dalawang batang magkamukha.

...

Break time.

Tahimik na kumakain si Noah nang may humila ng upuan sa tabi niya.

Aiden.

"So."

Hindi lumingon si Noah.

"So?"

"Let's investigate."

"Investigate what?"

Aiden stared at him.

"You."

Noah finally looked over.

"And why would you investigate me?"

"Because you have my face."

"You have mine."

"Exactly. Suspicious."

Noah considered that.

"Fine."

Napangiti si Aiden.

"Birthday?"

Sinabi ni Noah ang petsa.

Nawala ang ngiti ni Aiden.

"Seriously?"

"Why?"

"That's my birthday."

Ngayon ay tuluyan nang humarap si Noah.

"Year?"

Sinabi ni Aiden.

Same.

Pareho silang natahimik.

Aiden leaned closer.

"Okay. That's getting creepy."

"Statistically unusual," sabi ni Noah.

"Normal people say creepy."

"I'm not responsible for normal people."

Aiden stared at him.

Then laughed.

"Favorite dessert?"

"Strawberry cake."

Napaatras si Aiden.

"No way."

Noah narrowed his eyes.

"Yours too?"

"Yes."

"Common preference."

"Favorite color?"

"Blue."

Aiden pointed at him.

"Mine too."

"Still common."

"Books or outdoor adventures?"

"Books."

Aiden grinned.

"Adventure."

Tumango si Noah.

"Good."

"Why good?"

"At least we're not identical in everything."

Aiden leaned back.

"Maybe you're the boring version."

"Maybe you're the defective one."

For a second, Aiden stared at him.

Then he burst out laughing.

Noah tried to remain serious.

He failed.

...

Pagkatapos ng break, sabay-sabay na bumalik ang contestants sa examination hall.

Sa dami ng batang nagmamadaling umupo, hindi agad napansin nina Noah at Aiden na napagpalit nila ang stations.

Lumapit ang teacher kay Aiden.

"Noah, here are your materials."

Aiden looked up.

"I'm Aiden."

Napatigil ang teacher.

Sa kabilang side, may lumapit naman kay Noah.

"Aiden, you left your pencil."

Noah raised his hand.

"I'm Noah."

Tahimik ang hall for one beat.

Then several children laughed.

Maging ang ibang judges ay napangiti.

Nagkatinginan sina Noah at Aiden.

At sa unang pagkakataon, sabay silang natawa.

Aiden leaned toward him.

"We could cause so much trouble."

"No."

"You thought about it."

"I didn't."

"Your face says you did."

"We have the same face."

Napaisip si Aiden.

"Good point."

...

Sa pagtatapos ng qualifiers, lumabas sa malaking screen ang overall results.

Unti-unting natahimik ang hall.

Nasa pinakataas ang dalawang pangalan.

Noah Heavenwood - Highest Overall Score

Aiden Vaughn - Highest Overall Score

They had tied.

Parehong puntos.

Parehong nasa pinakamataas na pwesto.

Nagkatinginan ang mga judges. May iba pang contestants na malapit ang scores sa kanila, pero malinaw kung sino ang dalawang nanguna sa buong competition.

Kailangan pang kumpirmahin ng committee kung paano hahawakan ang tie para sa international stage.

Pero hindi iyon ang pinakamalaking iniisip nina Noah at Aiden.

Habang hinihintay ang kanilang parents, magkatabi silang nakatayo sa gilid ng hall.

Pinagmasdan ni Noah ang mukha ni Aiden.

Pareho silang pitong taong gulang.

Pareho ang birthday.

At ngayon, eksaktong pareho pa ang overall score nila.

Too many coincidences.

"Aiden."

"Hm?"

"Are you my brother?"

Nawala ang ngiti ni Aiden.

For once, wala itong mabilis na sagot.

"I don't know."

Tumingin ito kay Noah.

"But I think we should ask our parents."

Tumango si Noah.

"Agreed."

"Noah!"

Pareho silang napalingon.

Papasok sa hall si Serenity.

Nakangiti sana siya nang makita ang anak.

Then she noticed the boy standing beside him.

Huminto siya.

Light-blue polo.

Dark blazer.

The boy from Room 404.

Ang batang ilang oras lang ang nakalipas ay napagkamalan niyang si Noah.

Ngayon, magkatabi na silang dalawa.

At doon lamang niya nakita kung gaano talaga sila magkamukha.

Parang iisang mukha na inilagay sa dalawang magkaibang bata.

Napunta ang tingin ni Serenity kay Aiden.

May kung anong sumikip sa dibdib niya.

Bago pa niya maunawaan kung bakit-

"Daddy!"

Sa kabilang entrance, dumating si Emrys.

Pero hindi agad nakasagot nang tawagin siya ni Aiden.

Nakita niya ang batang katabi ng anak.

White long-sleeved shirt.

Navy vest.

The boy from Room 403.

Ang batang napagkamalan niyang si Aiden.

Ngayon, wala nang duda.

Dalawang magkaibang bata.

Iisang mukha.

Then Serenity looked up.

Emrys did the same.

Their eyes met.

Parang biglang humina ang lahat ng ingay sa hall.

Nawala ang kulay sa mukha ni Serenity.

Hindi niya nakalimutan ang mga matang iyon.

Bumalik sa kanya ang isang kwartong pilit niyang iniwan sa nakaraan.

The stranger.

The night she had never been able to explain.

For a moment, hindi siya makahinga.

Sa kabilang bahagi ng hall, nanigas din si Emrys.

Nakilala niya ang babae.

The woman from the hotel.

Ang babaeng pinaniwalaan niyang alam ang arrangement.

Ang babaeng inakala niyang niloko siya, tinanggap ang bayad, at ibinigay ang anak bago tuluyang nawala.

Now she was standing in front of him.

Beside a boy who looked exactly like Aiden.

Noah looked at Serenity.

Then at Emrys.

"Mommy?"

Aiden looked at his father.

Then Serenity.

"Daddy..."

Kumunot ang noo nito.

"You know Noah's mom?"

Walang sumagot.

Hindi makapagsalita si Serenity.

Hindi rin maalis ni Emrys ang tingin sa kanya.

Seven years ago, they had left one hotel room without knowing the truth about each other.

Now two identical seven-year-old boys stood between them.

At sa unang pagkakataon, ang gabing pareho nilang inakalang tapos na ay bumalik na may kasamang tanong na hindi na nila kayang takasan.