Chapter 4

"WALA naman talaga silang pakialam sa nararamdaman ko. Para lang akong alien sa kanila. Alam mo ba 'yon?"

"Hindi."

Tumingin ako kay Josh. "Kaya nga sinasabi ko sa 'yo para alam mo na."

"Anong benefits ang makukuha ko kapag nalaman ko na ang talambuhay mo?"

Nakangiti kong itinuro ang sarili ko. "You will gain a friend."

"No, thanks. Marami na ako."

"Buti ka pa."

Ramdam ko na ang kalasingan dahil halos nag-uulap na ang paningin ko. Pero gusto ko pang maglabas nang mga hinaing ko. Sa ganoong paraan lang mababawasan ang bigat sa dibdib ko.

"Wala ka bang mga kaibigan?"

"Meron naman. At nag-iisa lang siya." Nakita ko ang pagtayo ni Josh. "O, teka. Saan ka pupunta?"

"Uuwi na. Tawagan mo na lang ang kaibigan mong iyan para samahan ka."

"Pero ayoko na siyang istorbohin."

"At ako?"

Pinalukot ko ang mukha ko para maawa si Josh na huwag akong iwang mag-isa. "Pero iniligtas kita."

"Puwede kong gawin ulit 'yon anumang oras," malamig nitong tugon.

Hinawakan ko ang isang kamay ni Josh. "So, hindi kita bibitiwan. At magiging anino mo ako hanggang hindi nagbabago ang isip mo."

"Hindi na magbabago ang isip ko."

"Mas malaki ba ang problema mo kaysa sa akin? Iniwan ako ng nanay ko noong limang taong gulang ako. At naging breadwinner ako ng pangalawang asawa ng papa ko. Ako na ang bumuhay lahat sa kanila pati sa mga pamangkin ko. Natanggal rin ako ngayon sa trabaho; walang savings, wala ring matirahan."

Bumalik si Josh sa pagkakaupo.

"Gusto ng papa ko na pakasalan ko ang kaibigan niyang matandang intsik para pambayad utang."

"Gagawin niya 'yon?"

Tumango ako habang tinutuyo ko ang mga luha sa mata. "Ang pagpapakasal lang ang paraan para makaalis ako sa poder nila. At lahat sila, suportado ang plano na iyon ni Papa. Wala man lang isang nagpakita ng concern pagkatapos kong buhayin sila sa loob ng mahabang panahon."

"Anong klase silang mga tao?"

"Wala silang mga puso." Sinabayan ko nang pagsinghot ang pagsasalita ko. "Ikaw? Mas malaki ba ang problema mo?"

"May long-time girlfriend break up with me."

Napanganga ako. Akala ko naman ay kalunos-lunos ang kinakaharap na problema ni Josh.

"Ang sabi niya ay hindi na raw siya masaya. Hindi na rin niya ako mahal. I tried to win her back. Pero nalaman ko na sila na ng isa sa mga kaibigan ko."

Tinapik-tapik ko ang likuran ni Josh upang iparating ang pagdamay rito. I don't have any idea to comfort a man with a broken heart. Dahil unang-una, loveless ako since birth. Wala rin akong malapit na kaibigang lalaki.

"Nakita ko sila ngayon. Mukhang masaya na agad siya habang ako ay nasasaktan pa sa pag-iwan niya. Unfair 'yon, hindi ba?"

Tumango lang ako. I know that there's a time for silence and a time to speak. I will just wait for the perfect timing.

"Sabay kaming bumuo ng pangarap. Pareho kaming nangako na tatanda kaming magkasama. Hindi ko tuloy maiwasang isipin kung nagsimula ba siyang magloko bago pa matapos ang relasyon namin. Mabilis kasi siyang nakapag-move on."

Nanatili pa rin akong tahimik; nag-iisip ng puwedeng ipayo kay Josh. But it's hard. I had no experience at all.

Bahala na.

"Kaya ayoko talagang pumasok sa isang relasyon dahil nagkalat ang mga cheater na hindi makuntento!" sigaw ko. Ikinuyom ko ang mga kamao ko. "Ang sarap basagin ng mga mukha nila!"

"Mukha mo ang basag."

"Ha?"

Itinuro ng tingin at nguso ni Josh ang bahagi ng noo ko. Nang sapuin ko iyon, umaagas na naman ang dugo roon.

"Bumili ka muna ng band-aid. Dapat kanina mo pa iyan nalagyan. Inuna mo pang bilhin ang alak."

"Halika. Samahan mo ako."

"Bakit? Hindi mo alam ang hitsura ng band-aid?"

"Baka bigla mo akong layasan. Walang maghihiwalay sa atin nang hindi tayo lasing! Halika na!"

Puwersahan ko nang hinatak patayo si Josh hanggang papasok ng convenience store. Hindi ko ito binitiwan. Ito na ang nagbayad kaya sinamahan ko uli ng ilang pirasong beer ang pinamili ko.

"Hindi ka ba hahanapin sainyo?"

Napangisi ako. "Hinahanap lang nila ako kapag kailangan nila ng pera. Pero dahil nasabi ko na sa kanila na natanggal na ako sa trabaho, sigurado na nagsisimula na naman silang magplano kung paano ako mapapabalik sa bahay."

Tumango-tango lang si Josh habang sinasabayan nang pagtungga sa beer.

"Alam mo ba kung bakit ko sila tiniis sa mahabang panahon?"

"Bakit nga ba?"

Sumeryoso ako. Nagbukas muna ako ng panibagong beer saka kinalahati iyon ng inom. "Alam ni Papa kung nasaan si Mama. Gusto ko kasi siyang makausap. Hindi ako magiging masaya at buo nang hindi ko nalalaman ang dahilan ng pag-iwan niya sa akin."

"Iyan ba ang sinasabi mong misyon sa buhay mo?"

Tumango lang ako at sinaid ko na ang laman ng lata ng beer.

"Babalik ka pa rin pala sa kanila sa kabila nang ginawa nila sa 'yo?"

Napasapo ulit ako sa noo nang tukuyin iyon ng tingin ni Josh. Nilagyan ko rin ng benda ang hiwa sa palad ko. "Ang totoo parang pinapaniwala ko lang ang sarili ko. Wala talagang alam si Papa kung nasaan si Mama."

"Bakit tiniis mo sila?"

"Dahil gusto ko ng isang pamilya. Gusto ko nang bahay na mauuwian. At siguro dahil umaasa ako na baka dumating ang araw na matanggap at mahalin nila ako, hindi bilang breadwinner kundi isang miyembro nila na may halaga."

"Sa tingin ko, mas malaki ang problema ko kaysa sa akin."

"So, nagbago na ang isip mo na hindi ka na uli magtatangka na magpakamat*y?"

"If you do the same."

"Minsan sumasagi rin sa isip ko. Pero naghahanap ako lagi ng dahilan para mabuhay." Tinapik-tapik ko ang likuran ni Josh. "Tutulungan kita na makalimutan ang heartbreak mo."

"Paano?"

Itinaas ko ang lata ng beer. Iyon na yata ang ikawalo. "Maglalasing tayo. Uubusin natin ang mga alak dito."

Nadako naman ang tingin ni Josh sa direksiyon ng convenience store. Nasa harap lang sila. May mga upuan at mesa sa labas niyon.

"At walang uuwi sa atin nang hindi bumabagsak!"

"Lasing ka na nga."

"Pero hindi pa rin bumabagsak," sabay tawa ko.

"Uuwi na ako."

"Samahan mo na muna ako. Baka kasi isipin ng mga tao na baliw ako kung magsasalita ako na mag-isa."

"Puwede ka namang uminom nang hindi nagsasalita."

"Gusto ko pang ilabas ang nagpapabigat sa dibdib ko. Marami pa akong gustong sabihin sa 'yo."

"Hindi ka pa rin tapos?"

"Nasa intro pa lang ako."

"Mukha makikinig ako ng isang telenobela."

"And it's a tragic ending."

Nagbukas ulit ng beer si Josh. "Go on."

Pumalahaw ako ng iyak.

"Hey!"

"I hate my life! Malas ako! Hindi ako mahal ng mga taong gusto ko rin sanang mahalin ako!"

"Tumigil ka na riyan. Baka isipin ng mga makakakita at makakarinig sa 'yo ay pinapaiyak kita."

Lalo lang lumakas ang pagpalahaw ko ng iyak. Natigil lang ako nang isubo sa akin ni Josh ang pinupulutan namin na prawn crackers.

"Puwede ka naman sigurong magkuwento nang hindi iiyak."

Kinain ko muna ang prawn crackers na nakaharang sa bibig ko. "Emotional kasi ang talambuhay ko."

"Then, huwag ka nang magkuwento."

"Alam mo ba kung bakit gusto kong magkuwento sa 'yo?" Hindi ko na hinintay ang pagsagot ni Josh. "Dahil isa ka lang passing stranger na hindi ko na makikita pa. So, hindi ako mahihiya kung sa tulad mo ako maglabas ng sama ng loob at hinaing ko sa buhay."

"Then, I'm on my ears. Basta huwag ka lang iiyak."

Suminghot ako at tinuyo ko ang basang mga pisngi ko. Sinundan ko rin iyon ng pag-inom ng beer. Napagkatuwaan pa naming mag-unahan ni Josh na maubos ang natitirang mga lata. Kaya hindi na ako nakapagkuwento pa dahil pareho na kaming bumagsak sa kalasingan.