Chapter 3

DUMAAN muna ako sa isang convenience store. Wala pa kasi akong kain. Bumili lang ako ng tinapay. At sinamahan ko rin iyon nang ilang lata ng beer.

Gusto kong makalimot kahit panandalian lang. Gusto kong ipahinga ang utak ko sa pag-iisip ng mga bagay na wala namang maitutulong sa akin.

"Saan ba ako pupunta?" tanong ko sa sarili ko habang iginagala ko ang mga mata ko sa paligid ng dinadaanan ko.

Halos hatinggabi na kaya iilan na lang ang mga tao at sasakyan sa kalsada. Iniwasan ko ang lugar na mayroong umpukan nang mga pulubi at homeless. Baka magaya na rin ako sa kanila.

Naglakad pa ako hanggang matanaw ko ang kahabaan ng isang lumang tulay. May concrete barricade roon na humihiwalay sa kalsada at pahingahan na may hilera ng mga wooden benches.

Pumunta ako sa pinakadulo dahil ilang magkakapareha ang umuukupa sa mga upuan na bahagyang hindi natatamaan ng mga street lights.

Medyo bumagal ang paglalakad ko nang makita ko ang isang lalaki na nakatayo sa hangganan ng tulay habang nakatanaw sa kalawakan ng ilog na nasa ibaba.

"Tatalon ba siya?" bulong ko sa sarili.

Pinili ko ang bakanteng upuan na malapit sa lalaki. Para kapag tumalon ito ay maaagapan ko.

Inilabas ko ang mga beer na pinamili ko. Inuna ko muna ang pagkagat sa tinapay para malamanan ang tiyan ko. At habang kumakain ako, hindi ko maiwasan na hindi sulyap-sulyapan ang lalaki. Naging alerto ako lalo na nang humigpit ang hawak nito sa barandilya ng tulay.

"Tatalon nga yata siya."

Naghintay pa ako ng ilang sandali. Hanggang hindi na ako makatiis.

"Alam mo bang ilang beses ko na ring naisip na magpakamatay?"

Bumaling sa akin ng tingin ang lalaki. At kahit medyo malamlam ang liwanag sa kinatatayuan nito ay naaninag ko ang guwapo, pero dominante nitong mukha.

"Kaya lang may misyon pa ako kaya ilang ulit ding naudlot. Hindi ko alam kung malas ba iyon o suwerte."

Tahimik lang ang lalaki. Kailangan ko itong libangin o kumbinsehin para hindi na nito ituloy ang binabalak na pagtalon sa ilog..

"Ang ginagawa ko ay naglalasing na lang ako. Tapos pagkagising ko, hahanap ako ng panibagong dahilan para mabuhay."

Napasulyap ang lalaki sa iniangat ko na lata ng beer na idinampi ko ang malamig na katawan sa sugat ko sa noo. Napangiwi ako sa sakit.

"Nagpakamatay ka ba at naudlot na naman?"

His voice is manly. Pero ramdam ko ang lungkot sa tinig nito. "Hindi. May gustong pumatay sa akin."

Nakita ko ang pagsuyod ng tingin ng lalaki sa paligid. At natawa ako.

"Huwag kang mag-alala. Inunahan ko na sila."

Sinadya kong ipakita ang hiwa ko sa kamay. At napansin ko ang bahagyang pag-atras ng kausap ko. Kaya muli akong natawa.

"Siguro iniisip mo na nababaliw ako." Tinungga ko ang hawak kong beer. "Mababaliw talaga ako kung hindi ko pa sila lalayasan. Ang tagal na panahon kong nagtiis sa kanila."

"May problema ka rin?"

"Ikaw rin ba?"

Tumango ang lalaki.

"Halika. Samahan mo akong uminom. Pansamantala muna nating iwanan ang mundong ito."

"May alam ka bang mundo na puwede nating pagtaguan?"

"Hubarin mo ang jacket mo."

Napakunot ito ng noo. "Ha?"

Hinubad ko ang jacket ko at ipinakita sa lalaki ang pagtalukbong ko niyon sa ulo ko. "Ganito. Walang ibang narito kundi dilim at ako lang."

"Kalokohan!"

Inalis ko ang nakatalukbong sa akin na jacket. Nakaupo na pala ang lalaki sa tabi ko nang hindi ko man lang naulinigan. Saka ko lang ito natitigan. Guwapo nga ito.

Bumagay rito ang suot nitong denim jeans at hapit na puting polo shirt na nagpalabas sa pumuputok nitong muscles sa katawan.

Samyo ko rin ang gamit nitong perfume kahit nangingibabaw ang amoy ng alak dito. Nakainom na ito. Halata na nga sa namumungay nitong tsinitong mga mata. "Bakit hindi mo subukan?"

"Magmumukha lang akong baliw."

"Haist! Para mo na ring sinabi na nagmukha akong baliw."

"Sort of."

Inalok ko ng beer ang kausap ko na tinanggap naman nito. "Magpapakamatay ka ba?"

"I heard this place is prone sa mga taong nagtangkang kitilin ang buhay nila."

"So, gusto mong makiuso?"

"At least hindi na mahihirapan ang mga pulis kung saan ako hahanapin once my family reported me as missing."

"Ibang klase rin ang mindset mo."

Ngumiti muna ito bago tinungga ang beer. "So, ikaw..."

"Huh?"

"What's your story behind this drama?"

Napansin ko na panay ang ingles ng lalaki. Siguro nagtatrabaho ito bilang BPO o call center agent. "Puno talaga ng drama ang buhay ko. Kung may award lang sa tulad kong tanga, bobo at martir ay baka nga grandslam na ako."

"Are you talking about your husband?"

"Haist! Mukha na ba akong may asawa?"

"Boyfriend?"

"Wala pa! At wala akong balak makipagrelasyon!"

"Bakit naman?"

"Dahil ayokong makatagpo ng katulad ni Papa na cheater, iresponsable, mabisyo at lasinggero."

"Hindi lahat ng lalaki ay pare-pareho."

"Malas ako sa buhay. Kaya ayokong malasin ulit kapag nakatagpo ako ng maling lalaki."

"Hindi mo malalaman kung hindi mo susubukan."

"Nevermind." Itinaas ko ang lata ng beer na hawak ko. "Cheers?"

"Cheers."

Pareho naming sinaid ang laman ng lata saka nagbukas ng panibago hanggang maubos namin ang anim na piraso.

"Gusto mo pa?" tanong ng lalaki. "My treat."

"Okay."

"May convenience store sa unahan."

Sinabayan ko na ng pagtayo ang lalaki. "Doon nga ako galing."

"Ano nga palang pangalan mo?"

"Denise."

Inilahad nito ang palad. "Joshua. Pero Josh na lang ang itawag mo sa akin."

"Okay."

Umabay na ako kay Josh sa paglalakad. At hindi ko naiwasan na hindi ito nakawan ng sulyap. Nakakaramdam kasi ako ng labis na panghihinayang kung may plano nga talaga itong magpakamat*y.

Pero alam ko at naiintindihan ko ang nararamdaman nito. Dahil halos buong buhay ko ay malungkot ako at nag-iisa. Kahit may inuuwian akong pamilya, hindi naman miyembro ang trato ng mga ito sa akin. I am more like a stranger, a slave and a cash cow.