Chapter 5

"STRAIGHT lang. Ano ka ba? Bakit ba paliko-liko ka? Nahihilo na ako sa 'yo!"

"Hindi ko kasalanan. Zigzag ang kalsada. Sino ba naman kasing baliw na engineer ang nakaisip ng ganitong konsepto at desinyo?"

Pasan ako ni Josh sa likuran. At pareho na kaming lasing. Kaya wala na akong hiya na nararamdaman. Hindi ko nga maintindihan ang sarili ko.

Hindi naman ako agad-agad nagtitiwala lalo na sa lalaki, pero magaan ang loob ko rito. Iniisip ko na lang na iyon na ang una at huling pagkikita namin.

Siguro kaya kami pinagtagpo ay para isalba ang namin ang isa't isa. Sana ay hindi na ulit maisipan ni Josh na tapusin ang buhay nito.

"Basta dumiretso ka lang. Ako ang magiging mga mata mo. Hindi ka mapapahamak sa akin."

"Deretso?"

"Deretso!"

Bumagsak kaming dalawa nang mapatid ang mga paa ni Josh. Natawa ako nang makita ko ito na nakasubsob sa lupa.

"Nanghuhuli ka ba ng palaka riyan?"

Bumangon ito. "Ang sabi mo, deretso. At hindi ako mapapahamak. Bakit nandito tayo ngayon?"

"Nagpapahinga?"

Nagkatawanan kaming dalawa.

"Sir, Ma'am..."

Natuon ang nag-uulap at namumungay naming mga mata sa lumapit na lalaki.

"Ikaw ba ang engineer na nakaisip na gumawa nitong zigzag na kalsada?"

"Ho?" Napakamot sa ulo ang lalaki sa sinabi ni Josh. "Wala naman pong zigzag dito, Sir. Tuwid na tuwid nga po ang daan."

Napangiti ako. Lasing lang kami ni Josh kaya liko-liko na ang tingin namin.

"Sino ka ba?" tanong ko.

"Nag-book po kayo ng taxi. Ako ang driver."

"Ah," sambit ni Josh. "Hindi mo naman agad sinabi."

Nagtulungan kaming dalawa upang makatayo, pero ilang ulit din kaming nabuwal kaya umalalay na ang driver hanggang makapasok kami sa kanyang taxi.

"Saan po tayo?"

"Saan ba tayo?" tanong ni Josh sa akin. "Wala akong bahay na mauuwian," sagot ko.

"Huwag kang mag-alala. Marami kaming bahay."

"Mayaman ka ba?"

"Mayaman na mayaman Umaapaw ang kayamanan namin."

"Talaga?"

"Anak ako ng kilalang negosyante sa bansa."

"Wow," paghanga kong kumento.

Ipinakita ni Josh ang address sa driver. At bumiyahe na kami. Nakatulog ako. Nagising lang ako dahil sa mahihinang yugyog sa balikat ko.

"Ma'am, nandito na po tayo."

Nang magmulat ako ng mga mata ay nabungaran ko kaagad sa nakabukas nang pinto si Josh na nasalampak sa lupa.

"Nanghuhuli na naman ba siya ng palaka?" Tumingin ako sa driver. "Nagbayad na ba siya, Kuya?"

"Hindi pa."

"Magkano po?"

"Three fifty."

"Ang mahal naman."

"Malayo po kasi ang biniyahe natin."

"Ako nang magbabayad!"

Natuon ang tingin ko kay Josh. Pilit nitong idinidilat ang namumungay at babagsak nang mga mata dahil sa kalasingan.

"Magkano ba? Isang libo? Limang libo? Sampung libo?" Nagkapkap ito sa sarili. "Nasaan ba ang wallet ko?"

"Ako nang magbabayad," wika ko. "Hindi na kailangan ng libo. Three fifty lang naman."

Kumuha ako ng pera sa wallet ko. Nang makabayad ako ay bababa na rin sana ako, pero bigla akong natigilan. "Teka," sambit ko sa driver. "Sigurado ka ba sa address na pinagdalhan mo sa amin?"

"Opo, Ma'am."

Naiiling na akong bumaba. At umalis din agad ang taxi. Marahan kong sinipa si Josh. "Tumayo ka riyan."

"Oh." Tumingala ito. "Nandito na ba tayo sa palasyo ko?"

"Palasyuhin mo ang mukha mo. Kahit yata aliping-sagigilid ay hindi titira sa ganitong klaseng bahay."

Natuon naman ang tingin ni Josh sa natatapatan naming bahay. At napangiti ito. "Ang palasyo ko!"

"Tumayo ka na riyan."

Tinulungan ko si Josh na makatayo. Sa aming dalawa, ito ang lasing na lasing.

"Hindi ba sinabi ko sa 'yo na marami kaming bahay?"

Nakasampay sa balikat ko ang isang braso ni Josh habang inaalalayan ito. Hindi ko na kailangang buksan ang yari sa kahoy na gate dahil halos tumumba na iyon sa kalumaan.

"Actually, we have eight."

"Yabang!"

"At ito ang pinakamaganda sa lahat."

Natuon uli ang tingin ko sa bahay na malinaw ko nang nakikita sa malapitan. Medyo nag-uulap pa ang mga mata ko at nakakaramdam ng pagkahilo, pero tiyak ko na isang rundown house iyon. "Ano naman ang hitsura ng pito? Barung-barong?"

"Hey, wala ka bang taste sa pagpili at pagtingin ng magandang bahay?"

"Okay na rin ito kaysa sa kalsada ako matulog. Nasaan ang susi?" tanong ko nang tumapat kami sa pinto.

"Nandiyan sa ilalim ng paso."

Bumaba ang tingin ko sa tinukoy ni Josh. Naroon nga ang susi. Napansin kong hindi lanta ang tanim na halaman sa paso.

"Dito nga yata siya nakatira," bulong ko sa sarili nang may pagkadismaya.

Ang totoo, kanina nang sabihin ni Josh na marami itong bahay at mayaman ito, may kaunting pag-asa na bumangon sa puso ko. Naisip ko na baka matulungan ako nito na makahanap ng trabaho at matitirahan.

Naiiling ako nang buksan ko ang pinto. Mabuti na lang at may kuryente roon. Kung wala, baka iba't ibang insekto o mga hayop ang sumalubong sa amin.

"Matulog ka na rito," wika ko nang ihiga ko si Josh sa mahabang upuan na yari sa kahoy.

Mula pa sa labas hanggang sa loob ay masasalamin ko na ang kalumaan sa buong bahay. Pero malinis iyon.

"Sino kayang kasama niya rito?"

Nilapitan ko ang hilera ng mga picture frame. May mga larawan doon ng isang babae at bata.

"Siya siguro ang Mama niya."

Kahit hindi ko masyadong titigan ay natitiyak kong ang batang naroon sa mga larawan ay si Josh. Nakuha nito ang mga mata at ngiti sa ina nito.

"Nasaan kaya siya?" Pinagala ko ang tingin sa kabuuan ng maliit na bahay. "Mukhang wala siya rito."

"Mama..."

Nabaling ang atensiyon ko kay Josh na nakapikit man, pero nagsasalita.

"Mama..."

Lumapit ako at ginagap ang kamay nito. "Nasaan ba siya?"

"Huwag mo akong iiwang mag-isa. Dito ka lang sa tabi ko, Mama."

"Nandito lang ako."

Pumayapa naman sa pagtulog si Josh habang marahan kong tinatapik ang hawak kong kamay nito.

"Pareho pala tayong takot mag-isa. Kaya siguro ayaw ko ring iwan ang pamilya ko kahit nasasaktan na ako dahil ayoko na maiwan ulit."

Hindi na ako umalis sa posisyon nang pagkakaluhod ko sa tagiliran ni Josh habang hawak pa rin ang kamay nito.

Doon na rin ako nakatulog. Ginawa kong unan ang matipuno nitong braso.