MasukKONSTANTIN GABRIEL MOROZOV
I have never been fond of unnecessary noise, especially during dinner. For years, I have been accustomed to eating alone or having a few of my most trusted men accompany me when business requires it. I don't particularly enjoy conversations while eating, nor do I have the patience to entertain people who have nothing valuable to say. Pero iba ang nangyayari ngayong gabi. Dahil asawa ko na ang kasama kong kumakain sa mahabang lamesa sa hapag-kainan. I glanced at her. She was sitting with her back straight, both hands resting on her lap. Her eyes occasionally wandered toward the food on the table, but she hadn't made any effort to reach for anything. Kahit na ang tubig na nasa harapan niya ay hindi niya man lang ginagalaw. Para bang hinihintay niyang sabihan ko pa siya bago siya kumilos. I picked up my fork and knife, cutting a piece of steak on my plate. Across from me, she remained unusually quiet. "Are you not hungry?" Her head immediately lifted. "I am." "Then eat." "O-Okay..." halos pabulong niyang sagot sa akin. Yet she didn't move. I continued eating, giving her a few seconds to do what I had told her. Nothing. My eyes slowly shifted toward her plate. It was still empty. I placed my utensils down. "Is there something wrong with the food?" She quickly shook her head. "No, K-Konstantin. "Then why aren't you eating?" She looked at her plate before answering. "I was just waiting." "Waiting for what?" "Hinihintay ko lang na magsimula ka ng kumain," sagot nito na agad na ikinakunot ng aking noo. I stared at her for a moment. Was she serious? I had already started eating several minutes ago. I leaned back slightly, studying the woman in front of me. She wasn't exactly difficult to read. Her fingers were nervously playing with the fabric of her dress, and she seemed to be choosing every word carefully before speaking. It was becoming increasingly obvious that she was uncomfortable. And I wasn't stupid enough not to understand why. For three days, this woman had been living under my roof, yet she had barely made herself visible. My housekeeper had mentioned that she preferred taking her meals upstairs. Every time she needed something, she would politely ask one of the maids rather than approach anyone herself. Hindi siya nakikipag-usap sa mga tao dito sa bahay. At iniiwasan niya ang mga ito kaya halos nagtatago lamang siya sa kanyang kwarto. I had initially assumed she simply needed time to adjust. But watching her now, I was beginning to understand that there was more to it. She was afraid of being a bother. Or perhaps she had been made to believe that her presence was one. I picked up the serving spoon and reached for the roasted vegetables. "Here," kalmado kong sabi matapos nilagyan ng pagkain ang kanyang plato. Her eyes immediately widened. "Konstantin, I can—" I reached for the roasted chicken next, placing a piece beside the vegetables. "Just eat, Evangeline. Ayaw kong isipin ng iba na pinapabayaan kita at hindi ko pinanindigan ang responsibilidad ko bilang asawa mo." I said. She looked at her plate, then at me. "You don't have to do that." "Do what?" "Serve me." I raised an eyebrow. "Would you rather starve while staring at the food?" Her lips parted slightly. "Then stop arguing and just eat." I continued putting food on her plate. A little rice, some vegetables, and a piece of chicken. I also placed a glass of water closer to her. "There. Is that enough?" She stared at the food for a few seconds. Then, almost hesitantly, she picked up her fork. "Thank you." I nodded and returned to my own meal. For a while, the dining room became quiet again. I occasionally glanced in her direction. She was eating slowly, taking small portions at a time. Every now and then, she would glance at me before immediately looking back at her plate. I found it rather peculiar. "Do I make you nervous?" Her fork stopped halfway to her mouth. She looked at me. "Not really..." aniya at tahimik lang ako. Naghintay pa ako kung may kasunod pa iyon. At ilang segundo nga lang ay nagsalita siya ulit. "A little." At least she was honest. "Why?" She seemed to struggle with her answer. "You're... intimidating." I almost smiled. "That's usually the intention." Her eyes widened a little, as though she hadn't expected me to say that. I took a sip of water. "But you don't have to be afraid of me simply because the rest of the world is." She remained silent. I looked at her again. "Unless you've done something that would give me a reason to be angry, you have nothing to worry about." Matapos ng maging sagot ko at dahan-dahan siyang tumango. Hindi na rin ako nagtanong pa ng kung ano-ano at ibinalik na muli ang aking atensyon sa pagkain ko. Pero paminsan-minsan ay palihim ko siyang sinusulyapan. Then, I saw that she had barely touched the chicken. "Don't you like it?" She immediately shook her head. "No. It's delicious." "Then why are you eating like someone is going to take it away from you?" Her cheeks turned slightly pink. "I'm just not used to eating this much." I studied her for a moment. "Is that so?" She nodded. I didn't press further, although I made a mental note to have the kitchen staff prepare proper meals for her. I wasn't particularly interested in knowing what her family had or hadn't provided for her. At least, that was what I initially told myself. But there was something about the way she behaved that bothered me. She asked permission for almost everything. Panay ang pagso-sorry niya kahit wala naman siyang ginagawang mali—kahit wala siyang ksalanan. And she seemed to think that accepting something as simple as a meal was already asking too much. I had met countless people who would gladly take advantage of my wealth. People who would demand expensive jewelry, properties, and privileges simply because they knew my name. But she's different. Sa ganito pa lang ay malakas na ang kutob kong hindi siya tina-trato ng maayos sa puder ng sarili niyang ama. I can tell how she suffered in their hands. At sa paraan pa lang kung paano nila ito ipinakasal sa akin ng walang pagdadalawang-isip... at alam ko ng hindi nila pinapahalagahan ang nararamdaman niya. And I will make sure that it won't happen again. Not anymore that she's now my wife.EVANGELINE YUCHENGCODahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata. Sa loob ng ilang segundo ay malabo pa ang aking paningin, at ilang beses akong kumurap bago tuluyang matanaw ang pamilyar na kisameng nasa itaas ko.Sandali akong natigilan.Pamilyar ang kisame.Pamilyar din ang amoy ng silid.Nang bahagya kong igalaw ang aking katawan, saka ko lamang napagtanto na nakahiga ako sa isang malambot na kama. May kumot na nakatakip sa akin, at ang mga unan sa paligid ko ay ang mga unan na palagi kong ginagamit.Dahan-dahan kong iginala ang aking paningin.Ang mga kurtina. Ang maliit na mesa sa tabi ng kama. Ang mga bulaklak na nakalagay sa plorera.Kuwarto ko.Nasa kuwarto ako.Agad akong napabangon.“Ah!”Mabilis akong napaatras sa headboard habang kinakapa ang sarili kong mga braso at katawan. Nanginginig ang mga kamay ko. Hindi ko maintindihan kung paano ako nakarating dito o kung gaano katagal akong nawalan ng malay.Ang huli kong naaalala ay ang madilim na silid.Ang mga tali sa aking
EVANGELINE YUCHENGCOHindi ko na alam kung gaano kalayo ang narating namin. Kinagat ko ang aking pang-ibabang labi at tiningnan ang suot kong relo... at agad akong nanlumo ng mapagtanto ko kung ilang oras na ang lumipas mula ng sapilitan nila akong pinasakay. Anim na oras na. Hindi ko na makita ang mga gusali o mga ilaw ng lungsod. Sa tuwing sinusubukan kong silipin ang paligid sa maliit na bintana ng sasakyan, puro kadiliman at malalawak na bahagi ng kalsadang halos walang dumaraang sasakyan ang nakikita ko.Parang sinadya talaga nilang dalhin ako sa isang lugar na napakalayo mula sa syudad. Isang lugar na hindi madaling matutunton.At ang pinakakinatatakutan ko...paano kung wala talagang makahanap sa akin?Nang tuluyang huminto ang sasakyan, agad akong napatingin sa pinto. Dalawang lalaki ang bumaba at binuksan iyon. Bago pa ako makapagsalita, hinawakan nila ang magkabilang braso ko at sapilitang inilabas.“Please... saan ninyo ako dadalhin?”Wala pa rin silang sagot.Dinala nila
EVANGELINE YUCHENGCOPagkatapos kong mag-almusal, naisipan kong lumabas sandali upang bumili ng cake para kay Konstantin. Hindi ko alam kung bakit bigla ko na lamang naisip iyon, pero gusto ko siyang sorpresahin.Noong nakaraang mga araw kasi, napansin kong madalas siyang umuuwi nang pagod. Minsan ay halos hindi na niya nagagalaw ang hapunan dahil sa dami ng trabahong kailangan niyang asikasuhin. At bukod doon ay napag-alaman ko rin na mahilig siya sa matatamis. Kaya naisip kong kahit papaano ay mabigyan siya ng kaunting bagay na maaari niyang kainin habang nagpapahinga.Hindi naman kailangang mamahalin.Gusto ko lamang na mapasaya siya.“Ma'am Evangeline, handa na po ang sasakyan.”Napalingon ako sa babaeng katulong na lumapit sa akin. Si Agnes iyon, na siyang sasama sa akin ngayong araw.“Salamat, Agnes.”“Si Malrick na rin po ang kasama natin. Nasa labas na po siya.”Tumango ako bago inayos ang dala kong maliit na bag.Si Malrick ay isa sa mga tauhan ni Konstantin. Ilang beses ko
EVANGELINE YUCHENGCO Alas-diyes na ng gabi at tahimik na ang buong mansyon—maliban sa mahinang huni ng mga kuliglig at iilang yapak ng mga guwardiyang nagpapatrolya sa paligid. Malamig na rin ang simoy ng hangin, lalo na't nasa hardin ako at nakaupo sa isa sa mga upuang malapit sa mga rosas.Paminsan-minsan ay napapatingin ako sa malaking orasan sa aking cellphone.Wala pa rin siya.Kanina pa ako narito. Noong una, balak ko lang sanang maghintay ng ilang minuto. Gusto ko lang siyang makita bago ako matulog at kumustahin kung kumain na ba siya. Ngunit lumipas ang mga minuto, naging isang oras, at hindi ko namalayang gabi na pala.Hindi ko alam kung anong oras siya karaniwang nakakauwi kapag may trabaho siya sa labas. Hindi rin naman ako nagtatanong nang madalas. Ayokong magmukhang nakikialam sa mga ginagawa niya.Pero ngayong gabi, hindi ko maiwasang mag-alala.“Ma'am Evangeline, baka gusto na po ninyong pumasok sa loob?”Napatingin ako sa isang katulong na lumapit sa akin. Si Agnes i
KONSTANTIN GABRIEL MOROZOV "Sir, the report will take some time. The accident happened twelve years ago, and we need to retrieve several archived records." I glanced at Darius, who was standing in front of my desk. "Then take your time and make sure you don't miss anything." "Understood. I'll also look into the background of Madam's stepmother and stepsister." "Good." He nodded before handing me another folder. "Regarding the prosthetics specialist, I've already contacted two reputable clinics. Both have specialists who work with advanced prosthetic technology. I'll send you their profiles once I've verified their credentials." Sinuyod ko ng tingin ang isang pahina bago muling inangat ang tingin sa kanya. "Make sure they're qualified. I don't want someone who will simply recommend the most expensive option. I want someone who understands what my wife needs." "Of course, sir." I leaned back in my chair. "And Darius?" "Yes, sir?" "Keep this investigation dis
EVANGELINE YUCHENGCO Nagising ako dahil sa sunod-sunod na ingay na nagmumula sa labas ng aking silid.Sa una ay inakala kong may nahulog lamang na gamit, ngunit nang makarinig ako ng isa pang kalabog ay napakunot ang noo ko.Ano kaya iyon?Dahan-dahan akong bumangon mula sa kama at inayos ang gusot kong buhok. Bahagya pa akong napahinto nang mapansin ang aking binti.Nakatatak na muli ang akin prosthetic leg. Napatingin ako roon nang ilang segundo.Hindi ko maalala kung kailan iyon naisuot muli. Ang huling naaalala ko ay ang pag-upo ko sa sahig ng kusina habang umiiyak, bago ako buhatin ni Konstantin patungo rito.Marahil ay siya ang nag-asikaso niyon habang natutulog ako.Napahawak ako sa gilid ng kama at maingat na tumayo. Sinubukan kong igalaw ang aking binti upang matiyak na maayos ang pagkakasuot nito.Mabuti naman.Pagkatapos ay lumapit ako sa pinto at marahang binuksan iyon.Muli kong narinig ang ingay.May kung anong kumakalabog sa ibaba.Nagtataka akong lumabas ng silid at







