Kabanata 2:

EVANGELINE YUCHENGCO

Tatlong araw na akong naninirahan sa mansyon ng 'asawa ko'.

Ngunit sa kabila ng bagong apelyidong nakakabit na ngayon sa pangalan ko, wala pa ring nagbago sa pakiramdam ko.

Para pa rin akong isang estranghero sa lugar na ito.

Isang taong hindi alam kung saan lulugar.

Isang taong kailangang mag-ingat sa bawat kilos upang hindi makagawa ng anumang bagay na maaaring ikainis ng ibang tao.

Marahil dahil hindi pa ako sanay sa ganitong klaseng pamumuhay. O baka dahil masyado lamang akong natatakot na makagawa ng pagkakamali at pagalitan niya.

"Good morning, Ma'am."

Napahinto ako nang marinig ang pagbati ng isang babaeng katulong habang naglalakad ako sa pasilyo.

Agad akong bahagyang ngumiti.

"G-Good morning po."

Mabilis akong nagpatuloy sa paglalakad.

Hindi ko alam kung bakit, pero kahit simpleng pagbati lamang ay parang kailangan ko pang pag-isipan kung paano sasagutin. Para maiwasan kong magkamali.

Hindi naman sila masama sa akin.

Sa katunayan, magagalang naman ang lahat. Wala pa akong naririnig na anumang hindi maganda mula sa kanila.

Pero hindi ko pa rin maiwasang mailang.

Marahil dahil hindi ko alam kung ano ang tingin nila sa akin.

Kaya mas pinipili kong umiwas.

"Ma'am Evangeline, would you like us to prepare your breakfast?"

Napalingon ako sa babaeng katulong na nakatayo malapit sa kitchen counter.

Umiling ako. "It's okay. Kukuha nalang ako ng kunc ano ang gusto kong kainin."

"Are you sure, Ma'am? We can serve it in the dining room."

Napangiti ako nang bahagya.

"No, thank you. Sa kwarto ko nalang ako kakain."

Bahagya siyang nagulat, ngunit kalaunan ay tumango na lang din siya at bumalik sa kanyang ginagawa.

Kumuha na agad ako ng isang maliit na plato at nilagyan iyon ng dalawang pirasong toasted bread, scrambled eggs, at ilang hiwa ng mansanas. Kumuha rin ako ng isang basong tubig bago maingat na inilagay ang lahat sa isang maliit na tray.

"Thank you," mahina kong sabi nang bahagyang tulungan ako ng katulong sa pag-aayos ng tray.

"You're welcome po, Ma'am."

Pagkatapos ay dahan-dahan akong umalis sa kusina.

Ganito ang ginagawa ko sa tuwing oras ng pagkain.

Hindi ako kumakain sa dining room kasama ang ibang tao. Hindi rin ako basta-bastang nauupo sa sala o sa iba pang bahagi ng mansyon.

Sa halip, kinukuha ko lamang ang pagkain ko sa kusina at dinadala iyon sa kuwartong inilaan para sa akin.

Mas gusto kong kumain nang mag-isa.

Walang kailangang kausapin.

Walang kailangang pakisamahan.

At walang kailangang makakita sa akin habang kumakain.

Hindi ko rin naman alam kung kailan darating ang asawa ko. Sa dalawang araw na lumipas, halos hindi ko siya nakikita. Minsan ay naririnig ko lamang ang mga yabag ng kanyang mga tauhan sa pasilyo. Minsan naman ay may mga sasakyang dumarating at umaalis sa mansyon.

According to the maids, he was always busy with his business.

Hindi ko na tinanong kung anong klaseng negosyo iyon.

Alam ko naman kung sino siya.

At mas gugustuhin kong huwag nang malaman ang mga bagay na hindi naman kailangang malaman ng isang tulad ko.

Nang makarating ako sa kuwarto ay marahan kong isinara ang p***o. Inilapag ko ang tray sa maliit na mesa malapit sa bintana at saka naupo sa gilid ng kama.

Napabuntong-hininga ako.

At last.

Tahimik na ulit.

Walang mga matang kailangang iwasan.

Kumuha ako ng tinapay at nagsimulang kumain.

Habang ngumunguya ay napatingin ako sa malawak na kuwartong kinaroroonan ko.

Napakaganda nito.

May king-sized bed, walk-in closet, sariling bathroom, at malalaking bintanang nagbibigay-tanaw sa hardin ng mansyon.

Lahat ng kailangan ko ay narito.

Mayroon pa ngang ilang damit na inihanda para sa akin sa loob ng closet. Mamahalin ang mga iyon at halatang pinili nang maingat.

Napatingin ako sa aking kanang paa.

Maingat kong hinawakan ang gilid ng prosthetic leg bago muling ibinalik ang tingin sa aking pagkain.

Minsan, naiisip ko kung magiging ganito na lang ba talaga ako habambuhay?

Laging nag-aalala sa sasabihin ng ibang tao.

Laging iniisip kung ano ang itsura ko sa paningin nila.

Laging nag-a-adjust para hindi maging pabigat.

Napangiti ako nang mapait.

Perhaps, I had simply become too accustomed to being unwanted.

Kaya kahit sa isang napakalaking mansyon, kung saan halos lahat ng bagay ay maaari kong makuha, pakiramdam ko ay kailangan ko pa ring humingi ng pahintulot para magkaroon ng lugar.

*****~~~~~********

Bandang tanghali, muli akong bumaba upang kumuha ng pagkain. Pagdating ko sa kusina ay naroon ang dalawang babaeng katulong na nag-uusap habang nag-aayos ng mga pinggan.

Agad silang tumigil nang mapansin ako.

"Good afternoon, Ma'am."

"Good afternoon."

Bahagya akong ngumiti bago tumingin sa mga pagkaing nakahanda sa counter.

"Ihahanda ko na po ba kayo ng tanghali niyo?" maranan nitong tanong habang nakangiti. "Ano po ang gusto niyong kainin?"

Tahimik muna ako saglit. At nang may naisip na ako ay pilit akong ngumiti sa kanila.

"Konting kanin lang sana at kahit anong klase nalang ng ulam basta meron," nahihiya kong sabi.

"Would you like us to prepare a proper serving for you?"

Umiling ako. "It's okay. I don't eat that much."

Agad na kumuha ang isa sa kanila ng plato at nagsimulang maghain.

"Ma'am, you don't have to bring your food upstairs. We can have it served in the dining room."

Napatingin ako sa kanya.

"Ah... it's fine. I prefer eating in my room..." sabi ko at pinanood siyang ayusin ang mga plato sa tray ko. At nang natapos na siya ay kinuha ko na iyon at mabilis na tumalikod..

Habang naglalakad ako sa pasilyo, narinig ko ang mahinang pag-uusap ng dalawang katulong.

Hindi ko maintindihan ang lahat ng sinabi nila, ngunit sapat na ang ilang salitang narinig ko upang muli akong mailang.

~~~~~~******~~~~~~

Pagsapit ng hapon ay nagpasya akong lumabas muna sa kuwarto. Hindi naman ako maaaring manatili roon buong araw. Kaya dahan-dahan akong naglakad patungo sa hardin.

Napakaganda ng lugar. Maayos ang pagkakagupit ng mga halaman, may ilang puno ng rosas at iba pang bulaklak, at may fountain sa gitna.

Huminto ako malapit sa isang maliit na bench.

Mula roon ay tanaw ko ang malaking mansyon.

Kung hindi lamang ako natatakot sa mga taong nakatira rito, marahil ay masisiyahan akong mamasyal sa lugar na ito.

"Good afternoon, Ma'am..." agad akong napatingin sa likuran ko nang marinig ko ang boses ng isang lalaki.

"Good afternoon," sagot ko.

"Are you enjoying the garden?"

Bahagya akong tumango. "Yes. It's beautiful."

"I'm glad you like it, Ma'am."

Ngumiti siya nang magalang bago bahagyang yumuko.

"Please excuse me. I have to return to my post."

"S-Sige..."

Nang makaalis siya ay muli akong napatingin sa aking mga paa.

Napabuntong-hininga ako.

~~~~~~~~~

Habang naglalakad ako sa pasilyo ay napansin kong may ilang lalaking nakatayo malapit sa hagdan.

May kausap silang isang tao sa cellphone.

Agad akong yumuko at bahagyang lumihis upang hindi sila makaharang sa dinaraanan ko.

"Good evening, Ma'am."

Napahinto ako. "Good evening."

Mabilis akong nagpatuloy.

Ngunit bago pa ako tuluyang makalayo ay may narinig akong pamilyar na boses mula sa likuran.

"Where are you going?"

Napahinto ang mga paa ko.

Dahan-dahan akong lumingon.

At bahagyang nanlaki ang mga mata ko nang makita ko si Konstantin.

Nakatayo ito sa may hagdan, nakasuot ng itim na pantalon at puting polo shirt. Nakabukas ang ilang butones sa bandang leeg nito habang hawak ang cellphone sa isang kamay.

Hindi ko namalayang napahigpit ang hawak ko sa tray.

"M-Mr. Morozov..."

Bahagyang kumunot ang noo niya.

"Mr. Morozov?"

Hindi ako agad nakasagot.

"You're my wife, aren't you?"

Napayuko ako.

"Yes."

"Then why are you addressing me like a stranger?"

Hindi ko alam ang isasagot.

Dahan-dahan kong ibinaba ang tingin sa tray na hawak ko.

"I'm sorry."

Ilang segundo siyang natahimik.

Pagkatapos ay muling nagsalita. "Where are you going with that?"

Napatingin ako sa kanya.

"To my room."

"Why?"

Napakurap ako.

"Because... I'm going to eat there."

Tumingin siya sa tray at pagkatapos ay ibinalik ang tingin sa akin.

"In your room?"

Tumango ako. "Yes."

"Why aren't you eating in the dining room?"

Hindi ako agad nakasagot.

Paano ko ba iyon ipaliliwanag?

Dahil hindi ako komportable?

Dahil hindi ako sanay na may kasamang ibang tao?

O dahil natatakot akong baka hindi nila ako gustong makitang nakaupo sa hapag-kainan?

"It's more comfortable there," mahina kong sagot.

Matagal niya akong tinitigan.

Hindi ko alam kung naniniwala siya sa sinabi ko.

"Have you been eating alone in your room since you arrived?"

Dahan-dahan akong tumango. "Y-Yes."

"Every meal?"

"Yes..."

"Who told you to do that?"

Napatingin ako sa kanya. "W-Wala naman."

"Then why?"

Napayuko ako.

"Because I don't want to bother anyone."

Hindi siya agad nagsalita.

At sa katahimikang iyon ay lalo akong kinabahan.

"I'm sorry if I'm doing something wrong. I can eat in the dining room if you want. I just thought—"

"Enough."

Napahinto ako.

Hindi ko alam kung galit ba siya o naiinis.

Muli siyang tumingin sa akin.

"Put that down."

Agad akong sumunod at inilapag ang tray sa maliit na mesa sa tabi ng pasilyo.

"Come with me."

Napatingin ako sa kanya.

"W-Where?"

Sa halip na sumagot ay nagsimula siyang maglakad patungo sa dining room. Naiwan akong nakatayo nang ilang segundo bago nagmamadaling sumunod.

"Just follow me, will you?" usal niya bago pa man ako muling makapagtanong.