Share

Kabanata 04:

last update Tanggal publikasi: 2026-11-01 13:33:45

KONSTANTIN GABRIEL MOROZOV

I wasn't particularly fond of shopping. In fact, I considered it one of the most unnecessary ways to waste an afternoon. If I needed something, I simply instructed my assistant to purchase it. There was no reason for me to spend hours walking around a crowded establishment when I could have someone do it for me.

"Do you like this place?" marahan kong tanong sabay binalingan si Evangeline na tahimik lang sa tabi ko.

She was looking through the large glass windows of one of the boutiques. Her eyes wandered over the dresses displayed inside, although she hadn't made any attempt to enter.

She looked at me.

"O-Oo. Pero sa tanang buhay ko ay ikatlong beses ko pa lang na makapasok sa ganito." Sagot niya.

We had been inside the mall for barely fifteen minutes, and she had already apologized twice for walking too slowly and once for supposedly making me wait.

I was beginning to wonder how many times a person could apologize in a single afternoon.

"Come here."

I extended my hand.

She looked at it before shifting her gaze toward me.

"Bakit?"

"Just give me your hand, Evangeline..." utos ko.

Without another question, she slowly placed her smaller hand in mine.

I wrapped my fingers around it and started walking.

She followed beside me.

I could feel the slight tension in her hand. Her fingers were stiff, and every now and then, she would unconsciously slow down whenever we passed a group of people.

I glanced at her. "Relax."

"R-Relax naman na ako," medyo naka-pout ang labi niyang sagot sa akin.

A faint smile almost appeared on my lips.

"Then loosen your grip."

She looked down at our joined hands before slowly relaxing her fingers.

Better.

I wasn't holding her hand because I was afraid she might get lost. There were at least six of my men scattered throughout the mall, and another two following us at a reasonable distance.

I simply wanted her to understand that she wasn't walking through this place alone. And judging by the way her shoulders gradually relaxed, it seemed to be working.

We were passing through the main shopping area when I noticed something. Na may mga taong nakatingin sa aming dalawa. Hindi ko naman iyon dapat ikagulat dahil hindi naman lihim sa lahat ang aking pagkakakilanlan.

I was Konstantin Morozov. Even outside Russia, my name carried enough weight to attract attention from people who knew who I was.

Ngunit, napansin ko na ang kanilang tingin ay hindi nakatutok sa akin...kundi kay Evangeline.

A couple walking in our direction glanced at her legs before whispering something to each other. Another woman standing near a cosmetics store followed her with her eyes, her expression changing into something I immediately disliked.

Then there was a group of men who openly stared at her as we passed.

Their gazes lingered a little too long.

Malalim akong bumuntong-hininga at hindi na napigilan ang pagkunot ng aking noo.

This piece of sh*ts!

I looked down at Evangeline. At kahit na hindi siya nagsasalita ay alam kong nararamdaman niya ang mga matang nakatingin sa kanya. Sinusubukan niya iyong ipagsawalang-bahala, pero alam ko na nasasaktan siya at naiilang.

I stopped walking.

She immediately turned toward me.

"Konstantin?"

I didn't answer.

Instead, I turned my head in the direction of the people who had been staring at her.

My expression hardened.

One of the men quickly looked away.

The woman near the cosmetics store suddenly became interested in the products displayed behind the glass. And the couple who had been whispering a moment earlier immediately found somewhere else to look.

I held their gazes for another second before turning away.

Wala akong sinabi na kahit ano dahil sapat na ang matalim kong tingin upang mapahinto sila.

"Let's go," I told my wife.

She nodded.

We continued walking, although I noticed she was now looking down more frequently.

I didn't like that.

Not one bit.

"Do you want to buy something?"

She looked at me.

"Me?"

I raised an eyebrow. "Do you see another woman holding my hand?"

Her cheeks turned slightly pink.

"I mean... I don't really need anything."

I stopped in front of a luxury department store.

"That wasn't what I asked."

She looked through the glass display. And there were several handbags and accessories arranged inside.

"Hindi ko kasi alam kung ano ang dapat kong bilhin," pag-amin niya gamit ang pabulong niyang tinig.

"Then we'll look around. At kapag may nagugustuhan ka ay sabihin mo sa akin at bibilhin natin kaagad."

I guided her inside.

The moment we entered, a sales associate immediately approached us.

"Good afternoon, Sir. Welcome to our store."

"Good afternoon," Evangeline politely greeted.

The woman smiled at her. "Welcome, Ma'am. Is there anything you'd like to see?"

Evangeline looked around.

"Just looking, thank you."

I glanced at the display of handbags.

"Show her your latest collection."

"Of course, Sir..." sagot nito.

The sales associate immediately brought out several bags. Evangeline looked at them with visible curiosity, but she didn't reach for any of them.

"Which one do you like?" I asked.

She let out a small laugh. "I don't know. They're expensive."

I looked at the price tag of the first bag.

Then at her.

"And?"

Her lips parted.

"Konstantin, I don't think I need something this expensive."

I placed my hand against the back of her waist.

"You're allowed to own beautiful things, Evangeline."

She looked at me.

I continued. "Pick anything and I'll pay for it."

After a few moments, she carefully reached for a small cream-colored handbag.

"This one is pretty."

I nodded toward the sales associate.

"We'll take it."

Her head immediately turned toward me.

"You just said you liked it. That's why we're buying it," sabi ko agad bago pa man siya makapag-reklamo.

The sales associate smiled while preparing the purchase.

I noticed Evangeline looking at the handbag again.

She was smiling.

Not a particularly wide smile, but enough to soften the expression on her face.

For some reason, I found myself watching her instead of the expensive merchandise surrounding us.

~~~~~~*******~~~~~~~~

We visited several more stores.

I bought her a few dresses, a pair of comfortable shoes, and some accessories. She protested almost every time I instructed the staff to prepare something for her.

Maya-maya pa habang naglalakad kami ay napansin kong bumabagal na ang kanyang paglalakad. Kaya huminto ako at humarap sa kanya.

"Are you tired?"

She looked at me. "Medyo."

"Then let's sit."

I guided her toward a nearby lounge area. One of my men immediately approached with a bottle of water.

I accepted it and handed it to her.

"Drink."

"Thank you."

She took a few sips.

I sat beside her, loosening the cuff of my watch.

"How's your leg?"

Sandali siyang napatitig sa akin na para bang hindi niya inaasahan na iyon ang magiging tanong ko.

"It's o-okay."

"Are you sure?"

She nodded. "Yes. I'm just not used to walking around for this long."

I studied her face.

"Does it hurt?"

She hesitated.

"A l-little."

I looked toward my assistant, who was standing a few feet away.

"Have the car brought closer to the entrance."

"Yes, Sir."

Then I turned back to her.

"We're going home."

"But we haven't finished—"

"We can come back another day."

She looked at me for a moment.

"You're not upset?"

I frowned. "Why would I be?"

"Kasi hindi pa tayo tapos sa pamimili tapos uuwi na tayo dahil lang sumasakit ang binti ko," napanguso siya.

I stared at her.

"I can buy everything in this building if I want to. You don't have to exhaust yourself just to make this trip worthwhile."

She lowered her gaze. "Okay."

Matapos niyon ay unti-unti siyang tumayo. Pinagmamasdan ko siya at nang mapagtanto kong masakit nga ang binti niya...at agad din akong tumayo at walang pagdadalawang-isip siyang binuhat sa bisig ko.

Gulat na gulat siya sa ginawa ko. Agad na pumulupot ang mga kamay niya sa aking leeg ay kumapit nang mahigpit.

"K-Konstantin---"

"It's okay. Mas mapapadali tayo kung bubuhatin kita. Baka mas sumakit pa kasi ang binti mo kapag hinayaan pa kitang maglalakad." Dipensa ko.

At mabuti na lamang ay hindi na siya nagsalita pa. Tahimik niyang idinikit ang mukha sa dibdib ko para itago ang pamumula ng kanyang mukha. Ang hindi niya alam ay nakikita ko pa rin iyon, kaya hindi ko na rin mapigilang mapangiti habang naglalakad palabas ng mall.

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • I Was Unwanted, But The Mafia Lord Cherished Me   Kabanata 12: Fear

    EVANGELINE YUCHENGCOHindi ko na alam kung gaano kalayo ang narating namin. Kinagat ko ang aking pang-ibabang labi at tiningnan ang suot kong relo... at agad akong nanlumo ng mapagtanto ko kung ilang oras na ang lumipas mula ng sapilitan nila akong pinasakay. Anim na oras na. Hindi ko na makita ang mga gusali o mga ilaw ng lungsod. Sa tuwing sinusubukan kong silipin ang paligid sa maliit na bintana ng sasakyan, puro kadiliman at malalawak na bahagi ng kalsadang halos walang dumaraang sasakyan ang nakikita ko.Parang sinadya talaga nilang dalhin ako sa isang lugar na napakalayo mula sa syudad. Isang lugar na hindi madaling matutunton.At ang pinakakinatatakutan ko...paano kung wala talagang makahanap sa akin?Nang tuluyang huminto ang sasakyan, agad akong napatingin sa pinto. Dalawang lalaki ang bumaba at binuksan iyon. Bago pa ako makapagsalita, hinawakan nila ang magkabilang braso ko at sapilitang inilabas.“Please... saan ninyo ako dadalhin?”Wala pa rin silang sagot.Dinala nila

  • I Was Unwanted, But The Mafia Lord Cherished Me   Kabanata 11: Kidnapped

    EVANGELINE YUCHENGCOPagkatapos kong mag-almusal, naisipan kong lumabas sandali upang bumili ng cake para kay Konstantin. Hindi ko alam kung bakit bigla ko na lamang naisip iyon, pero gusto ko siyang sorpresahin.Noong nakaraang mga araw kasi, napansin kong madalas siyang umuuwi nang pagod. Minsan ay halos hindi na niya nagagalaw ang hapunan dahil sa dami ng trabahong kailangan niyang asikasuhin. At bukod doon ay napag-alaman ko rin na mahilig siya sa matatamis. Kaya naisip kong kahit papaano ay mabigyan siya ng kaunting bagay na maaari niyang kainin habang nagpapahinga.Hindi naman kailangang mamahalin.Gusto ko lamang na mapasaya siya.“Ma'am Evangeline, handa na po ang sasakyan.”Napalingon ako sa babaeng katulong na lumapit sa akin. Si Agnes iyon, na siyang sasama sa akin ngayong araw.“Salamat, Agnes.”“Si Malrick na rin po ang kasama natin. Nasa labas na po siya.”Tumango ako bago inayos ang dala kong maliit na bag.Si Malrick ay isa sa mga tauhan ni Konstantin. Ilang beses ko

  • I Was Unwanted, But The Mafia Lord Cherished Me   Kabanata 10:

    EVANGELINE YUCHENGCO Alas-diyes na ng gabi at tahimik na ang buong mansyon—maliban sa mahinang huni ng mga kuliglig at iilang yapak ng mga guwardiyang nagpapatrolya sa paligid. Malamig na rin ang simoy ng hangin, lalo na't nasa hardin ako at nakaupo sa isa sa mga upuang malapit sa mga rosas.Paminsan-minsan ay napapatingin ako sa malaking orasan sa aking cellphone.Wala pa rin siya.Kanina pa ako narito. Noong una, balak ko lang sanang maghintay ng ilang minuto. Gusto ko lang siyang makita bago ako matulog at kumustahin kung kumain na ba siya. Ngunit lumipas ang mga minuto, naging isang oras, at hindi ko namalayang gabi na pala.Hindi ko alam kung anong oras siya karaniwang nakakauwi kapag may trabaho siya sa labas. Hindi rin naman ako nagtatanong nang madalas. Ayokong magmukhang nakikialam sa mga ginagawa niya.Pero ngayong gabi, hindi ko maiwasang mag-alala.“Ma'am Evangeline, baka gusto na po ninyong pumasok sa loob?”Napatingin ako sa isang katulong na lumapit sa akin. Si Agnes i

  • I Was Unwanted, But The Mafia Lord Cherished Me   Kabanata 9:

    KONSTANTIN GABRIEL MOROZOV "Sir, the report will take some time. The accident happened twelve years ago, and we need to retrieve several archived records." I glanced at Darius, who was standing in front of my desk. "Then take your time and make sure you don't miss anything." "Understood. I'll also look into the background of Madam's stepmother and stepsister." "Good." He nodded before handing me another folder. "Regarding the prosthetics specialist, I've already contacted two reputable clinics. Both have specialists who work with advanced prosthetic technology. I'll send you their profiles once I've verified their credentials." Sinuyod ko ng tingin ang isang pahina bago muling inangat ang tingin sa kanya. "Make sure they're qualified. I don't want someone who will simply recommend the most expensive option. I want someone who understands what my wife needs." "Of course, sir." I leaned back in my chair. "And Darius?" "Yes, sir?" "Keep this investigation dis

  • I Was Unwanted, But The Mafia Lord Cherished Me   Kabanata 8: Pancake

    EVANGELINE YUCHENGCO Nagising ako dahil sa sunod-sunod na ingay na nagmumula sa labas ng aking silid.Sa una ay inakala kong may nahulog lamang na gamit, ngunit nang makarinig ako ng isa pang kalabog ay napakunot ang noo ko.Ano kaya iyon?Dahan-dahan akong bumangon mula sa kama at inayos ang gusot kong buhok. Bahagya pa akong napahinto nang mapansin ang aking binti.Nakatatak na muli ang akin prosthetic leg. Napatingin ako roon nang ilang segundo.Hindi ko maalala kung kailan iyon naisuot muli. Ang huling naaalala ko ay ang pag-upo ko sa sahig ng kusina habang umiiyak, bago ako buhatin ni Konstantin patungo rito.Marahil ay siya ang nag-asikaso niyon habang natutulog ako.Napahawak ako sa gilid ng kama at maingat na tumayo. Sinubukan kong igalaw ang aking binti upang matiyak na maayos ang pagkakasuot nito.Mabuti naman.Pagkatapos ay lumapit ako sa pinto at marahang binuksan iyon.Muli kong narinig ang ingay.May kung anong kumakalabog sa ibaba.Nagtataka akong lumabas ng silid at

  • I Was Unwanted, But The Mafia Lord Cherished Me   Kabanata 7:

    KONSTANTIN GABRIEL MOROZOVNang tuluyan nang makatulog si Evangeline ay saka lamang ako dahan-dahang tumayo mula sa gilid ng kanyang kama.Kanina pa siya tahimik. Pagod na pagod ang mga mata niya sa kakaiyak, at ilang beses ko ring naramdaman ang paghigpit ng pagkakahawak niya sa kamay ko tuwing tila nagigising siya mula sa pagkakaidlip.I had to admit, seeing her like that bothered me more than I expected.Hindi ako sanay na nararamdaman ko ang ganitong bagay. Iyong tipo na bigla akong mawawalan ng kontrol sa sarili kong emosyon habang nakatingin sa kanya. Dahil sa mundong ginagalawan ko, ang galit ay kailangang kontrolado, ang desisyon ay kailangang pinag-iisipan, at ang kahinaan ay hindi dapat ipinapakita.Kasi maaari iyong gamitin laban sa akin nang kahit na sino. But tonight was different.Hindi ko maalis sa isip ko ang itsura niya kanina.Ang pagkakaupo niya sa malamig na sahig. Ang mga luhang pilit niyang itinatago. At ang paraan ng paghila niya sa laylayan ng kanyang damit up

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status