THE WIFE

“WHERE’S Viel?” kaagad na bungad ni Anton nang makabalik siya sa mansion ng mga Castañeda.

Katatapos lang ng libing ni Don Roberto ngunit mas pinili ni Isaviel na huwag sumama. Gusto ng babae na manatiling buhay sa alaala nito ang namayapang Don. Hindi na rin naman ito pinilit ni Anton lalo’t nakikita niya ang kalagayan ng babae. Kitang-kita ang pangingitim sa paligid ng mga mata ni Viel. Patunay ang kawalan nito ng tulog. Tulala din ang babae simula pa nang dumating ito. Ni hindi halos nagsasalita. Ayaw ring kumain nang maayos.

At ayaw man niyang aminin ngunit labis ang pag-aalala ni Anton para sa babae.

“Nasa silid ho ni Don Roberto, Sir.” sagot ng katulong na napagtanungan ni Anton.

Kumunot ang noo ng lalaki. Ano ang ginagawa ni Isaviel sa silid ng Lolo nito?

“Kailan pa siya doon?"

"Kanina pa po, Sir, pagka-alis po ninyo.”

Mas lalo pang lumalim ang kunot sa noo ni Anton dahil sa narinig.

“Kumain na ba siya?" muli niyang tanong sabay sulyap sa suot niyang relong-pambisig.

Umiling ang katulong.

Nagsalubong ang mga kilay ni Anton. Kahapon pa ang huling kain ng babae. At tatlong subong kanin lang ang naging laman ng tiyan nito.

Pakisabi kay Nana Nena na ipaghanda niya ng pagkain si Viel. Pakidala na lang sa kuwarto niya."

Pagkatapos magbilin sa katulong ay nagmamadali ang mga hakbang na umakyat si Anton patungo sa ikalawang palapag ng mansion kung saan naroon ang silid ng namayapang Don.

“Hey, Anton, where are you going?"

Tinig iyon ni Venice na kapapasok lang. Kasunod nito ang amang si Eduardo.

Sandali lamang na nilingon ni Anton ang babae pagkuwa’y itinuloy na ang pag-akyat. Ni hindi na rin niya nakuhang sagutin ang tanong nito.

Pagkarating sa tapat ng silid ng Don ay kumatok ng tatlong beses si Anton ngunit wala siyang nakuhang sagot mula sa loob. Umarko ang mga kilay niya. Muling umangat ang kamay at kumatok. Sa pagkakataong ito ay mas nilakasan niya ang pagkatok. Sinundan niya iyon ng pagtawag kay Isaviel.

"Viel, it’s me. I'm coming, okay…”

Hindi na niya hinintay ang magiging sagot ng babae. Mabilis na pinihit ni Anton ang seradura saka marahang itinulak ang p***o. Kaagad na nagsalubong ang mga kilay niya nang salubungin siya ng madilim na paligid. Walang kahit isang bintana na nakabukas. Natatakpan iyon ng makapal na kurtinang kulay asul at lahat ay nakababa, dahilan para walang kahit na kapirasong liwanag na nakasilip sa loob.

"Viel?” kunot pa rin ang noo na tawag ni Anton sa babae.

Kinapa niya ang gilid ng p***o at nang mahawakan ang switch ng ilaw ay kaagad niya iyong pinindot. Bumaha ang nakakasilaw na liwanag sa loob ng silid.

Kaagad na umikot sa paligid ang mga mata ni Anton at nang mahagip ng kanyang mga mata ang babaeng hinahanap ay mabilis ang mga hakbang na nilapitan niya ito.

" Viel? Oh, God, baby, what did you do?” puno ng pag-aalalang kinalong niya ang ulo ng walang malay na babae sa kanyang mga hita. Inabot niya ang intercom. “Please call Doctor Almario. Hurry…” aniya bago ibinalik ang pansin sa babae.

Maingat niyang inalis sa kamay nito ang kuwadro ni Don Roberto saka iyon ipinatong sa kama. Kinapa niya ang noo ni Isaviel at kaagad na binawi ang kamay nang mapaso.

"Hang on, baby…” tarantang anas ni Anton saka maingat na binuhat ang babae. Malalaki ang mga hakbang na tinungo niya ang p***o.

Paglabas niya ng silid ni Don Roberto ay nakasalubong pa niya si Nana Nena na bakas ang labis ang pag-aalala sa anyo. Kasunod nito ang mag-amang Eduardo at Venice na parehong nakatutok ang mga mata kay Isaviel.

" Ano’ng nangyari, iho?” nag-aalala ng tanong ni Nana Nena.

“What’s wrong wth my daughter, Anton?” tanong naman ni Eduardo.

“Is she okay?" ani naman ni Venice.

Sa halip na sagutin ang mga ito ay nagmamadali ang mga hakbang na tinungo niya ang silid nila ni Isaviel.

“Nana, natawagan na ba si Doctor Almario?" tanong ni Anton habang buhat pa rin si Isaviel.

" Oo, iho. Papunta na siya rito.”

“Pakuha naman ho ng maligamgam na tubig at malinis na face towel, Nana, please. Pupunasan ko ang asawa ko. Mataas ang lagnat niya.”

Nahindik si Nana Nena sa narinig.

“Jusko! Ang batang ito. Tiyak na dahil iyan sa labis na pagod at gutom. Nabanggit niya sa akin na isang linggo siyang nasa Milan at wala pa siyang pahinga nang malaman niya ang nangyari sa kanyang Lolo. Sandali, iho. Sige, ipasok mo muna sa silid n’yo ang asawa mo. Kukuha lang ako ng pamunas.”

Tumango si Anton habang bakas sa anyo ang pinaghalong pag-aalala at galit para kay Isaviel.

"Salamat, Nana.”