Episode 5 : มีความหวง

กาย

"เดี๋ยวเปลี่ยนให้ใหม่"

ผมบอกคนที่นั่งข้างๆ ผม ที่จริงผมไม่ได้ตั้งใจจะมาเช้าหรอกแต่เพราะไอ้ห่าติณณ์แม่งตื่นเช้าไงผมก็เลยต้องตื่นตามมัน ส่วนเรื่องเสื้อผ้าและของใช้ผมให้ลูกน้องจัดการให้

"ฉันแค่บอกค่ะ คุณไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนก็ได้เพราะที่นี่มันเป็นของคุณ"เธอรีบบอกผม

"เปลี่ยนก็คือเปลี่ยน"

อย่างที่ผมเคยบอกไปนั่นแหละ ผมไม่ค่อยได้มาอยู่หรอกเปลี่ยนก็ดีเหมือนกันเพราะยัยเด็กนี่ต้องอยู่อีกนาน

"ฉันขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ"เธอบอกผมก่อนจะเก็บถุงเสื้อผ้าเข้าห้องแต่งตัวไป

"จะกินอะไรจะสั่งให้"ผมถามเสียงดุ

"อะไรก็ได้ค่ะ ฉันกินได้หมด"ให้ตายเถอะแม่ง...อะไรก็ได้แล้วมันอะไรวะ

ตอนนี้ผมกำลังนั่งรอลูกน้องตัวเองอยู่ ผมให้พวกมันไปซื้อของสดและขนมมาให้เธอ และพวกมันก็ยังแซวผมไม่เลิกจนผมจะไล่แม่งออกอยู่แล้ว

"มองทำไม เอาไปติดสิครับหรือพวกมึงต้องให้กูติดเอง"ผมถามไอ้ลมกับไอ้คิว

"รับทราบครับนาย"

"เดี๋ยว พวกมึงสองตัวหยุดก่อน"ผมรีบหันไปสั่งเมื่อลูกน้องผมกำลังจะเดินเข้าห้องนอน

"นายครับผมมีงานต้องทำมั้ยล่ะ"ไอ้คิวหันมาว่าผม

"เอิงเอย อาบน้ำแต่งตัวเสร็จหรือยัง"ผมเดินเข้ามาถามเธอในห้อง

"มีความหวงว่ะลม"ผมหันมามองไอ้สองตัวตาขวางทันที

"เสร็จแล้วค่ะ สวัสดีค่ะพี่ลมพี่คิว"หึ...ที่กับผมแม่งนั่งเงียบที่กับมันสองตัวนี่..............

"หวัดดีเอย ชุดสวยเนาะ"ไอ้ลมเอ่ยชมเธอ

"ทำอะไรกันคะ เอยช่วยมั้ย"เธอถามลูกน้องผม

"ติดวอลล์เปเปอร์น่ะ แล้วก็ของที่วางอยู่นั่นของแต่งห้องนะ"ไอ้คิวพูดกับเธอแต่มันหันมายกยิ้มใส่ผม

"รีบทำแล้วก็รีบกลับไอ้สัตว์"ผมพูดเสร็จก็เดินออกจากห้องทันที

"คุณคะ................"

"ไม่ต้องไปเป็นภาระพวกมันหรอก มากินข้าวได้แล้ว"ผมพูดเสียงดุ

"ค่ะ"

"จะกินเองหรือต้องให้ป้อน"ผมถามเสียงดุอีกรอบเพราะคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามผมเอาแต่มองเข้าไปข้างใน

"กินข้าวเสร็จฉันขอเข้าไปช่วยพี่เขานะคะ ฉันอยากทำ"เธอพูดเสียงเบา

"พวกมึงสองคนออกมาทำข้างนอก ส่วนข้างในมีคนจะทำเอง"ผมสั่งลูกน้องตัวเองก่อนที่พวกมันจะเดินออกมา

"วันนี้นายว่าง งั้นก็ทำเองแล้วกันนะครับพวกผมสองคนจะกลับไปทำงาน"นี่ลูกน้องหรืออะไรวะ

"เจอกันตอนเย็นนะเอย"ไอ้ลมบอก

เอิงเอย

ฉันนั่งมองพี่ลมกับพี่คิวที่เดินออกไป แล้วฉันจะทำเองคนเดียวได้ยังไงกันเนี่ย ฉันหันกลับมามองคุณเขาที่กินข้าวอยู่ คุณเขาก็คงไม่ทำเองหรอกถูกมั้ย

"จะทำเองไม่ใช่"

"แต่ตัวฉันแค่นิดเดียวเองนะคะ อีกอย่างฉันทำไม่เป็นหรอกค่ะ"ฉันรีบบอกไป

"ก็เห็นอยากทำเอง"คุณเขายกยิ้มใส่ฉัน

คือฉันอยากช่วยไงไม่ใช่จะทำเองสักหน่อยเถอะ อีกอย่างห้องมันใหญ่มากด้วยไงถ้าฉันทำเองเป็นอาทิตย์ก็ไม่เสร็จหรอก

"แล้วยังไงไม่ทราบ"ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมต้องทำหน้าดุตลอดเวลาด้วย แค่ไม่ดุก็น่ากลัวจะตายอยู่แล้ว

"งั้นเดี๋ยวรอตอนเย็นก็ได้ค่ะ ให้พี่ลมกับพี่คิวมาช่วย"ฉันบอกไป

.

.

"หยิบคัตเตอร์มาให้หน่อย"

รู้มั้ยว่าตอนนี้ฉันกำลังทำอะไรอยู่ ฉันก็กำลังเป็นผู้ช่วยของคุณเขาไงคะ หลังจากที่กินข้าวเสร็จคุณเขาก็เดินเข้าห้องแล้วหยิบวอลล์เปเปอร์ขึ้นมาติดทันที

"นี่ค่ะกรรไกร"ฉันยื่นกรรไกรให้คุณเขา

"คัตเตอร์ครับคุณเอิงเอย"มันเหมือนว่าฉันกำลังลอยอยู่กลางพระอาทิตย์เลยอ่ะ ทำไมฉันถึงได้เป็นแบบนี้กันนะ แค่คุณเขาเรียกชื่อฉันทำไมฉันถึงได้ร้อนขนาดนี้

"นะ..นี่ค่ะ ขอโทษค่ะที่หยิบผิด"ฉันรีบยื่นคัตเตอร์ให้คุณเขา

"เป็นอะไรทำไมหน้าแดงแบบนั้น"คุณเขามองหน้าฉันจนฉันต้องหันหลังให้

"คุณระวังนะคะเดี๋ยวตก"ฉันบอกก่อนจะรีบเข้าไปจับบันไดไว้

"รู้แล้ว ไม่ต้องจับก็ได้"คุณเขาพูดเสียงดุ

ฉันยืนจับและมองคุณเขาที่ติดวอลล์เปเปอร์จนตอนนี้ในห้องนอนมันกลายเป็นสีฟ้าพาสเทล มันสวยมากเลยนะทุกคนที่เหลือฉันก็แค่แต่งห้องเท่านั้น

"คุณคะ..............."ฉันเรียกคุณเขาแต่ว่า...................

"อะไร......เฮ้ยยยยยย"

โครม!!!!

"ว้ายยย โอ๊ยเจ็บ!!!"ฉันร้องเสียงหลงเมื่ออยู่ๆ คุณเขาก็ตกจากบันได แล้วคุณเขายังจะมาล้มทับฉันอีก

"เจ็บตรงไหน"

ตะ...ตอนนี้ฉันกำลังจ้องตากับคุณเขาอยู่ น้ำเสียงและแววตาของคุณเขามันไม่เหมือนเมื่อวานที่เราเจอกันเลยสักนิด ฉันไม่ได้คิดไปเองนะแต่ฉันรู้สึกแบบนั้นจริงๆ

"ถามว่าเจ็บตรงไหน"คุณเขาถามย้ำฉัน

"คุณทับตัวฉันอยู่ค่ะ"ฉันรีบบอกไปจนคุณเขารีบลุกขึ้นทันที นี่โดนบันไดล้มใส่ด้วยหรอเนี่ย

"ไอ้สัตว์ เจ็บ"

"คุณเจ็บตรงไหนคะ"ฉันรีบลุกมาดูคุณเขา ที่จริงฉันไม่ได้เจ็บอะไรมากหรอกเพราะคุณเขาเอาตัวบังฉันไว้

"ฉันไม่เป็นไร"อ้าว...แล้วบอกว่าเจ็บ

ฉันมองคุณเขาที่เดินออกมาข้างนอกก่อนจะรีบเดินตามออกมา ฉันเดินไปหยิบยาสำหรับทาแก้ฟกช้ำแล้วมานั่งลงข้างๆคุณเขา

"เดี๋ยวฉันทายาให้นะคะ"ฉันบอกไป

"ฉันทาเองได้"

"คุณเจ็บที่หลังนี่คะ คุณทาไม่ถึงหรอกเดี๋ยวฉันทาให้นะคะ"คุณเขาทำหน้าเอือมใส่ฉันทันที

"งั้นก็ทา"คุณเขาถอดเสื้อก่อนจะนอนราบกับโซฟา

อึก!! ฉันมองตาแผ่นหลังกว้างก่อนจะไปสะดุดกับรอยสักที่อยู่ตรงไหล่ด้านซ้าย ฉันค่อยๆไล่ทายาให้คุณเขาจนเสร็จและตอนนี้ฉันก็กำลังโดนจ้องหน้าอยู่

"เจ็บตรงไหน"คุณเขาถามเสียงดุ

"ฉันไม่เป็นไรค่ะ"

"เจ็บตรงไหน"อึก..คุณเขาแย่งยาจากมือฉันไปแล้วถามเสียงดุ

"ตะ...ตรงนี้ค่ะ"ฉันชี้ไปตรงท้ายทอย

ลมหายใจอุ่นที่มันกำลังรดต้นคอของฉันตอนนี้มันทำให้ฉันไปไม่เป็นกับสิ่งที่คุณเขาทำ ฉันนั่งนิ่งให้คุณเขาทายาให้เพราะไม่อย่างนั้นฉันต้องโดนดุอีกแน่

"เจ็บมากหรือเปล่า ไปหาหมอมั้ย"

กึก!! ฉันรีบเงยหน้าขึ้นมองและคุณเขาก็ก้มลงถามฉัน จนตอนนี้จมูกของเราสองคนชนกัน ถ้าคุณเขายิ้มมันคงจะดีกว่านี้เนาะ

"ถามว่าเจ็บมากมั้ย ตอบดิ"คุณเขาถามย้ำฉัน

"มะ...ไม่มากค่ะ"ฉันรีบบอกไปก่อนจะรีบหันหน้าหนีแต่คุณเขากลับจับหน้าของฉันไว้

"มองหน้าฉัน"

ฉันไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ฉันอยากจะลุกออกจากตรงนี้แต่ฉันไม่แม้จะมีแรงลุกเลยสักนิด นี่ฉันกำลังเป็นอะไรกันแน่ ยิ่งตอนนี้คุณเขาเอาหน้าเข้าใกล้ฉันมากและมันมากสะจนปากของเราจะชนกันอยู่แล้ว

"กะ...ใกล้ไปแล้วนะคะ"ฉันรีบบอกแต่เหมือนว่าคุณเขาจะไม่ได้ยินคำพูดของฉันเลยถึงได้......

.

.

"จุ้บ อืม.............."

ครืด ครืด

😤