Episode 4 : ขอบคุณนะคะ

กาย

ตอนนี้ผมยืนมองหน้ายัยเด็กขี้สงสัย คือคำถามแต่ละอย่างนี่ดีๆ ทั้งนั้นเลยแม่คุณเอ๊ย ผมค่อยๆ ก้าวเข้าหาเธอจนเธอรีบถอยหลังติดกำแพงห้อง

"ชัดเจนหรือยังที่ฉันบอก"ผมเอามือยันกำแพงล็อกตัวเธอไว้แล้วถาม

"ฉันแค่จะบอกคุณว่า พี่สองคนนั้นมารอคุณค่ะ"

ขวับ!!!

ผมหันไปมองลูกน้องสองคนที่ยืนยิ้มอยู่แล้วรีบเดินมาหาพวกมันทันที คือแม่งยิ้มแบบนี้ผมต้องโดนพวกมันสงสัยแน่

"เข้าห้องไปนอน"ผมหันมาบอกเธอเสียงดุ

"ค่ะ"

"ก็คนแรกอ่ะเนาะ มีความโลกใบเดียว"เสียงไอ้ลมเอ่ยแซวผม

"เสือกไอ้เวร เฝ้ายัยเด็กนั่นให้ดี"ผมบอกพวกมันเสียงดุ

"ไม่มีอะไรในกอไผ่ใช่ป่ะนาย"เฮ้อ....นอกจากจะปวดหัวกับไอ้คนที่อยู่ในห้องผมก็ยังต้องปวดหัวกับลูกน้องตัวเองอีกหรอวะ

"มีในตีนกูพวกมึงสองตัวจะดูมั้ย"ผมยกเท้าถีบพวกมันทันที

ผมเลิกสนใจลูกน้องตัวเองก่อนจะรีบขับรถออกจากคอนโดเพราะนัดไอ้ติณณ์ไว้ ไอ้ห่านี่แม่งก็ว่างจัดแล้วเพื่อนรักอย่างผมก็ต้องว่าตามเพื่อนด้วยไง

"พี่กายคะ ไม่เจอกันนานเลยคิดถึงจัง"คือกูยังไม่ทันได้ก้าวขาเข้าผับก็ต้องหยุดเพราะเสียงหวานๆ ของผู้หญิงคนหนึ่ง

"อืมมมมม"

"พี่กายขา หวานว่าเราไปรื้อฟื้นความคิดถึงกันก่อนเข้าผับดีมั้ยคะ"เธอพูดพลางเดินเข้ามาเกาะแขนผม

เธอไม่ใช่ผู้หญิงของผม ผมไม่ใช่คนเจ้าชู้อะไรขนาดนั้นหรอกนะแต่มันก็มีบ้างตามประสาผู้ชายและอีกอย่างผมไม่ชอบผู้หญิงที่เข้าหาผมก่อน

"หลบ ฉันนัดเพื่อนไว้"ผมปัดมือเธอออกทันที

"พี่กายหวานเจ็บนะคะ"

"อยากเจ็บหรืออยากตายเลือกเอา"ผมหันมาถามเธอ

ผมไม่ชอบให้ใครมาสั่งหรือวุ่นวายกับชีวิตของผม ผู้หญิงทุกคนจะรู้ว่าควรทำตัวยังไงเมื่อผมต้องการหรือไม่ต้องการ

"กูง่วง"ผมแย่งแก้วเหล้าจากมือไอ้ติณณ์มาดื่มทันที

"อย่างมึงนี่นะกาย กูว่าไม่ใช่แล้วว่ะ"ไอ้ติณณ์หรี่ตามองผมอย่างสงสัย

"วันนี้กูเหนื่อย แล้วมึงจะนัดกูมาทำไม"ผมถามมันเพราะปกติมันเองก็ไม่ได้ชอบมาผับอยู่แล้ว

"ไม่มีเหตุผล กูไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ วันนี้กูจะไปนอนกับมึง"เจริญจริงๆ เพื่อนกู

"แล้วแต่มึงเลยติณณ์"

ผมนั่งรอไอ้ติณณ์ที่ไปเข้าห้องน้ำ ปกติมันไม่เคยจะไปนอนกับผมเลยเถอะวันนี้แม่งนึกบ้าอะไรขึ้นมา

ครืด ครืด วันนี้แม่งเป็นวันอะไรของผมวะเดี๋ยวคนนั้นเดี๋ยวคนนี้ แม่ง.............

"อะไร"ผมกระแทกเสียงใส่ลูกน้องตัวเอง

(เด็กของนายไม่ยอมนอนครับ เธอออกมานั่งเล่นกับพวกผมอยู่เนี่ย) ยัยตัวแสบเอ๊ย

"เอามือถือให้เธอ"

เอิงเอย

หลังจากที่คุณเขาออกไปฉันก็เดินออกมาจากห้องนอนทันที เอาจริงๆ นะฉันนอนไม่หลับหรอกฉันก็เลยต้มมาม่ามานั่งกินกับพี่สองคนหน้าห้อง

"นายจะคุยด้วยครับ"ฉันรับมือถือของพี่เขามาก่อนจะ............

(บอกว่ายังไงวะ)

"ฉันแค่หิวก็เลยต้มมาม่ามานั่งกินกับพวกพี่เขาค่ะ"

(ถ้ายังไม่เข้าห้อง ไอ้สองคนที่นั่งอยู่กับเธอมันจะถูกทำโทษนะ)

"ขะ...เข้าแล้วค่ะ"

ฉันรีบกดวางสายคุณเขาทันที นี่ขนาดแค่เสียงยังน่ากลัวแล้วถ้าตัวจริงอยู่ตัวฉันคงเหลือเท่ามดแล้วมั้ง

"เข้าห้องเถอะครับ อย่างน้อยก็เพื่อพี่สองคน"พี่ลมบอกก่อนจะยิ้มให้ฉัน

"เอยเข้าห้องก่อนนะคะ ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะคะ"ฉันบอกพวกพี่เขาก่อนจะรีบเข้าห้องทันที

เฮ้อ....ชีวิตฉันเหลืออะไรที่ยังไม่ได้เจออีกหรือเปล่านะ ถ้าจะเข้ามาก็เข้ามาพร้อมกันเลยจะได้เจ็บได้ทุกข์ทีเดียว ฉันก็อยากจะมีความสุขอยากยิ้มเหมือนคนอื่นเขาบ้าง บางทีฉันก็แอบน้อยใจโชคชะตาเหมือนกันนะว่าทำไมต้องเป็นฉันด้วย

"ขอบคุณนะคะที่ช่วยฉันไว้"ฉันพูดกับรูปของคุณเขาที่ตั้งอยู่ที่โต๊ะข้างเตียง

ชีวิตฉันตอนนี้ไม่มีใครเลยแม้แต่ญาติก็ยังไม่ต้องการฉันเลย ตอนนี้ฉันมีแค่คุณเขาถึงฉันจะยังไม่เชื่อใจเขาแต่อย่างน้อยฉันก็รู้สึกปลอดภัยเวลาอยู่กับเขา ไม่รู้สิความรู้สึกฉันบอกแบบนั้น

ฉันเดินดูรูปภาพและสำรวจห้องของคุณเขา ดูจากการจัดห้องแล้วคุณเขาเป็นผู้ชายที่มีระเบียบมากกว่าผู้ชายปกติเลยนะ ห้องเป็นโทนสีเทาซึ่งฉันเองไม่ชอบเลยเพราะมันทำให้รู้สึกเศร้า

"พรุ่งนี้ตอนตื่นมาขอให้เจอแต่สิ่งดีๆ นะคะ"ฉันพูดกับตัวเองก่อนจะทิ้งตัวลงนอนที่เตียงนุ่มๆ

.

.

เช้า

อือ...ฉันค่อยๆ ลืมตามองไปรอบๆ ห้อง เมื่อคืนกว่าฉันจะนอนหลับได้ก็ดึกมากเหมือนกัน อาจจะเพราะแปลกที่ด้วยมั้งก็เลยนอนหลับยาก

"คุณ....มาตอนไหนคะ"ฉันรีบดีดตัวขึ้นมานั่งทันทีเมื่อเจอคนที่ยืนมองฉันอยู่ตรงปลายเตียง

"นอนดึก"คุณเขาถามฉัน

"แปลกที่ค่ะ แล้วคุณมานานแล้วหรอคะ"ฉันถามกลับก่อนจะหันไปมองนาฬิกา นี่พึ่งเจ็ดโมงเช้าเองนะ

"พึ่งมา ฉันซื้อเสื้อผ้าและของใช้มาให้"คุณเขาพูดเสร็จก็เดินออกจากห้องทันที

ฉันรีบเดินตามคุณเขาออกมาก่อนจะเจอกับถุงกระดาษมากมายที่วางอยู่บนโต๊ะ ไหนจะวางที่พื้นอีก ฉันค่อยๆ เดินมาหาคุณเขาแล้วมองหน้า

"เสื้อผ้าและของใช้"คุณเขาบอก

"มันมากเกินไปค่ะ"ฉันรีบบอกเพราะดูแต่ละอย่างแล้วแพงๆ ทั้งนั้นเลย

"นี่มือถือ ส่วนเครื่องเก่าฉันทำลายทิ้งไปแล้ว ในนี้จะมีเบอร์ฉันกับเบอร์ไอ้สองคนที่อยู่หน้าห้องเมื่อคืนเท่านั้น"ฉันมองคุณเขาอย่างงงๆ เมื่อคุณเขายื่นมือถือเครื่องใหม่ให้ฉัน

"ฉันไม่มีความจำเป็นต้องใช้มันหรอกค่ะ แค่คุณให้ฉันอยู่ที่นี่ฉันก็ขอบคุณมากแล้ว"ฉันเดินมานั่งลงข้างเขาแล้วบอก

ภายนอกคุณเขาอาจจะดูหยิ่งดูดุและไม่ชอบยิ้ม แต่สำหรับฉันคุณเขาคือคนที่ใจดีมากเลยนะ

"เอาไปเถอะ พอดีเงินเหลือ"

"ขอบคุณนะคะ ถ้ามีโอกาสฉันจะใช้หนี้คุณนะ"ฉันบอกไป

"อยู่นี่โอเคหรือเปล่า"คุณเขาถามฉันเสียงดุ

"ที่นี่ดีมากค่ะ แต่ฉันแค่ไม่ชอบสีของห้องเท่านั้นเพราะมันดูเศร้าเกินไป"ผมบอกคุณเขาไปตามตรง

"แล้วชอบสีอะไร"หื้ม...ฉันหันไปมองคุณเขาทันที

"ฉันชอบสีฟ้าค่ะ คุณถามทำไมคะ"

"เดี๋ยวเปลี่ยนให้ใหม่"