LOGINหลายปีผ่านไปเอิงเอยเชื่อมั้ยว่าตอนนี้ฉันเป็นคุณแม่ลูกหนึ่งแล้วนะคะ หลังจากที่ฉันเรียนจบฉันก็ตั้งท้องพอดีเลย ฉันกับเฮียกายได้ลูกชายค่ะตอนนี้ก็ห้าขวบแล้ว ส่วนชีวิตคู่ของฉันกับเฮียกายเราสองคนมีความสุขกันมากค่ะ เพราะมันไม่มีเรื่องอะไรต้องให้คิดหรือกลัวแล้ว"ไอ้ตัวแสบไปไหนแล้วเอย"ฉันหันไปมองเฮียกายที่เดินเข้ามาถามฉันเสียงดุ"นั่งอยู่ที่โซฟาค่ะ"ฉันชี้บอกเฮียกาย"ไอ้ตัวแสบเอาปากกาไปเขียนรถเฮีย"เฮียกายบอกฉันเสียดุ"ไปจัดการกันเอาเองนะคะ อยากสอนกันแบบนั้นเอง"ฉันพูดเสียงดุกลับเฮียกายมีลูกแล้วยิ่งดุเพิ่มเป็นเท่าตัว เราสองคนย้ายออกมาอยู่ที่เรือนหอเพราะเฮียกายอยากให้ลูกมีพื้นที่ได้วิ่งเล่น ฉันกับเฮียกายเลี้ยงลูกเองค่ะ ฉันเรียนจบมาเฮียกายก็ไม่ให้ไปทำงานหรอกยิ่งมีลูกแล้วด้วยเก็บความคิดไปเลย"ไม่ต้องไปหลบหลังคุณแม่เลย""แม่ครับป๊าดุ""คุณเจ้านายครับ ป๊าจะไม่ดุถ้าคุณไม่ทำรถป๊าแบบนั้น"เฮียกายพูดกับลูกสุดที่รักเฮียกายเป็นคนตั้งชื่อลูกเองค่ะ ตอนแรกที่รู้ว่าฉันท้องเฮียกายเกือบเป็นลมแต่เพราะว่าเพื่อ
กายไม่ได้ฝันสินะ ผมไม่ได้ฝันเพราะตอนนี้แรงกอดของเมียผมมันแน่นขึ้นเป็นเท่าตัว ผมไม่รู้ว่าเมียผมมาที่คอนโดนี้ได้ยังไง ที่จริงก็อยากจะถามอยู่แต่เพราะตอนนี้....."เฮียคิดถึงเอยมากเลยรู้มั้ย"ผมกอดเมียตัวเองก่อนจะถามเสียงสั่น"เอยตื่นมาไม่เจอเฮียกาย ฮึก เอยกลัวเฮียกายจะทิ้งเอย""จะ...จำเฮียได้แล้วหรอเอย"ผมผละกอดออกก่อนจะถามเมียตัวเอง"จุ้บ เอยรักเฮียกายนะคะ"นี่สินะคำตอบ ผมมองหน้าเมียตัวเองก่อนจะยิ้มออกมาทั้งน้ำตา ผมได้เอิงเอยคนเก่ากลับมาแล้ว ผมนึกว่าจะต้องจีบเมียตัวเองไปอีกนานเลยเถอะ"จบงานแล้วพวกกูขอกลับบ้านนะ เดี๋ยวจะมากินข้าวด้วย"ไอ้พีตาร์เดินเข้ามาบอกผม"เรื่องของพวกมึง"ผมบอกก่อนจะปิดประตูใส่หน้าพวกมัน ถึงไอ้ติณณ์จะบอกว่าความทรงจำของเมียผมหายไปชั่วคราวแต่ผมเองก็ไม่คิดว่าเอิงเอยจำกลับมาเร็วขนาดนี้"มันจบแล้วนะเอย จบแล้วทุกอย่าง"ผมบอกเมียไป"มะ....หมายความว่ายังไงคะ""ไว้เฮียจะเล่าทุกอย่างให้เอยฟังนะ แต่ตอนนี้เฮียอยากรู้ว่าความทรงจำของเอยมันกลับมาได้ยังไง"ผมพาเมียมานั่งก่อนจะถาม"ตอนที่เอยยังไม่เจอเฮียเอยแค่ได้ยินเสียงของเฮียที่พูดกับเอยเท่านั้น แต่พอเอยเจอเฮียในหัวเอยมันมาทั้งภาพและเส
เอิงเอยฉันเดินกลับมาหาคุณป้าที่นั่งอยู่ใต้ถุนบ้าน ฉันจำไม่ได้ว่ามันเกิดอะไรก่อนหน้านี้ ฉันจำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่คนที่ฉันรู้จัก และผู้ชายคนนั้นที่เขาบอกว่าเป็นแฟนของฉัน ทำไมฉันถึงจำอะไรเกี่ยวกับเขาไม่ได้"คุณป้าขา เอยเชื่อพวกพี่เขาได้ใช่มั้ยคะ"ฉันถามคุณป้า"ป้าว่าถ้าพวกเขาเชื่อใจไม่ได้ เอยคงไม่ได้มานั่งถามป้าแบบนี้หรอกนะลูก"คุณป้ายิ้มตอบฉัน"เชื่อพวกเราเถอะค่ะพี่เอย"ฉันหันไปมองน้องคนที่ชื่อมะปรางที่พูดก่อนจะนั่งลงข้างฉัน"มันอาจจะเป็นแค่รูปถ่าย แต่มันมีความหมายมากเลยนะเอย"ฉันมองรูปที่อยู่ในมือถือที่พี่เขายื่นให้ดู"พี่เอยยังไม่ต้องนึกให้ปวดหัวตอนนี้นะคะ ค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไปก็ได้ค่ะ เรื่องแบบนี้มันต้องใช้เวลา"หลังจากนั้นฉันก็นั่งคุยกับพี่ชาไทย มะปรางและอัญชัญจนค่ำ ฉันอยากจะจำทุกคนให้ได้นะคะแต่ตอนนี้ยิ่งฉันคิดมากเท่าไหร่หัวของฉันมันเหมือนจะระเบิดออกมาให้ได้เลย"ป้าจัดที่นอนให้แล้วนะลูก วันนี้พักที่บ้านป้าก่อนเพราะตอนนี้มันก็มืดแล้ว"คุณป้าเดินมาบอกทุกคน"ขอบคุณมากนะครับ""เอยไปช่วยคุณป้าทำกับข้าวนะคะ"ฉันรีบหลบสายตาของคุณเขาทันที ถึงคุณเขาจะเคยเป็นแฟนของฉันแต่ฉันยังจำอะไรเกี่ยวกับคุณเขาไม
กาย"คุณเรียกฉันใช่หรือเปล่าคะ"กึก ผมรีบหันกลับไปมองตามเสียงที่ผมคุ้นเคยเป็นอย่างดี และตอนนี้ผมกำลังยืนนิ่งๆ มองหน้าคนที่อยู่ตรงข้ามก่อนที่ผมจะยิ้มออกมาทั้งน้ำตา"คุณคะ...."พรึ่บ"ขอบคุณนะเอย ขอบคุณที่กลับมาหาเฮีย ฮึก"ผมคว้าตัวเมียมากอดทันที ขอบคุณที่ส่งเมียผมกลับมานะขอบคุณจริงๆ อย่างน้อยความโชคร้ายมันก็ยังมีความโชคดีปนอยู่ในนั้น"ปะ..ปล่อยฉันนะคะ คุณมากอดฉันทำไมกัน"เอิงเอยผลักผมออกแล้วถามอย่างเอาเรื่อง"เอย......""กาย ไอ้กายกูว่ามันแปลกๆ ว่ะ"ไอ้ติณณ์รีบเข้ามากระซิบผม"ฉันไม่รู้จักคุณนะคะ ฉันได้ยินคุณเรียกชื่อฉัน ฉันก็เลยเดินมาถาม"นะ...นี่มันอะไรกัน ทำไมเอิงเอยถึงทำเหมือนว่าไม่รู้จักผม ผมมองหน้าเมียตัวเองที่ยืนหน้านิ่งแถมยังทำท่ากลัวผมอีก ผมก้าวเท้าเข้าหาแต่เอิงเอยกลับถอยหลัง"อย่าเข้ามานะคะ อย่านะฉันกลัว""เฮียเองเอย เฮียกายของเอยไง"ผมพูดเสียงสั่น"ไอ้กายหยุดก่อน เอยอาจจะตกใจอยู่"ไอ้เฮครีบเข้ามาห้ามผมไว้"ทำไมเอยถึงจำกูไม่ได้ ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้"ผมถามเพื่อน"น้องเอย น้องเอยจำพี่ชาไทยได้มั้ย"ชาไทยเดินเข้าไปถามเมียผม"ฉันไม่รู้จักพวกคุณ ฉันจะจำพวกคุณได้ยังไงกันคะ""เอยลูกไปทำอะไร
กายผมไม่เข้าใจว่าการแก้ปัญหาที่ดีที่สุดของคนที่ขึ้นชื่อว่าฉลาดที่สุดเขาทำกันแบบนี้ และผมเองก็คงจะไม่มีวันเข้าใจมันด้วยและที่สำคัญ ผมหวังว่าเรื่องทั้งหมดมันจะจบและหายไปกับพ่อของผม เรื่องระหว่างผมกับพ่อ ผมจะเก็บมันไว้ในความทรงจำอย่างน้อยเราสองคนก็ยังเป็นพ่อลูกกันอยู่ มันตัดกันไม่ขาดอยู่แล้ว"กูเป็นลูกที่ใช้ไม่ได้เลยใช่มั้ย"ผมหันมาถามเพื่อนตัวเอง"มึงเป็นลูกที่ดีที่สุดนะกาย ส่วนคุณลุงท่านก็เป็นพ่อที่ดีที่สุดเหมือนกัน มึงอย่าโทษตัวเองกับเรื่องที่เกิดขึ้นเลย ไม่มีใครอยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นหรอก"ไอ้ติณณ์ตบไหล่ผมเบาๆ"ทำไมกูเหนื่อยแบบนี้วะ""มึงควรจะพักบ้างนะกาย เรื่องคุณลุงมันก็จบแล้ว"ไอ้พีตาร์ดุผม"จะเอายังไงต่อไปนาย"ไอ้ลมถามผม"เรื่องความลับก็ปล่อยให้มันเป็นความลับต่อไป กูไม่อยากรื้อฟื้นหรืออยากรู้เรื่องห่าเหวที่มันทำให้กูและคนรอบข้างต้องเป็นแบบนี้"ผมบอกลูกน้องตัวเองความลับที่ผมไม่เคยอยากรับรู้มันตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว ปล่อยให้มันตายไปกับทุกอย่าง ผมไม่อยากเป็นทุกข์เพราะมันอีกแล้ว อำนาจและความยิ่งใหญ่ของพ่อมันแสดงให้ผมเห็นแล้วว่าคนที่อยู่ใต้การควบคุมของมัน ผลลัพธ์ที่ได้คือการต้องอยู่คนเดี
กาย"เมียมึงยังไม่ตายหรอก มีคนมาช่วยเธอไว้"ผมทิ้งปืนลงทันทีที่ได้ยินไอ้มาร์ชบอก เมียผมยังไม่ตายเมียผมปลอดภัยใช่มั้ย ผมเชื่อสิ่งที่ไอ้มาร์ชพูดได้หรือเปล่า ผมเดินมานั่งลงที่โซฟาก่อนจะมองไอ้มาร์ชอีกรอบ"กูยิงเธอก็จริง แต่กูยิงจุดที่ไม่สำคัญถึงมันจะมืดแต่กูมั่นใจเพราะกูไม่ได้จะฆ่าเธอ"ไอ้มาร์ชบอกผม"แล้วเมียกูอยู่ไหน""กูเดินไปดูเธอแค่สลบไป กูเดินกลับมาที่รถเพื่อบอกลูกน้องของกูว่างานเสร็จแล้ว หลังจากนั้นอีกสองชั่วโมงกูขับรถกลับไปดูเธอแต่เธอไม่อยู่แล้ว แต่เธอยังไม่ตายอันนี้กูมั่นใจ"อย่างน้อยความหวังของผมมันก็ทำให้ผมใจชื้นขึ้นมาบ้าง ผมเดินมาหาไอ้มาร์ชที่นั่งอยู่กับพื้น ที่จริงมันไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรหรอกแต่ทุกอย่างที่มันทำมันก็แค่ทำตามคำสั่ง"ขอบใจ"ผมบอกมัน"ขอบใจที่มึงไม่ทำร้ายเมียกู"มันบอกผมก่อนจะเดินไปหาเมียมัน"ถ้าเมียกูอยู่เมียกูก็คงอยากจะให้กูทำแบบนี้ ชีวิตทุกคนมีค่ามากนะถ้ามึงเลิกได้มึงควรเลิก เพื่อคนที่มึงรักทั้งสองคน กูเองก็รักเมียกูเหมือนกัน ขอบใจมึงอีกครั้งนะที่มึงยังหลงเหลือความเป็นคนอยู่"ผมบอกก่อนจะวางกุญแจรถตัวเองไว้ให้มัน"เชื่อกูนะเพื่อคนที่มึงรัก"ผมหันไปพูดกับไอ้มาร์ชอีกรอบ
กายตอนนี้ผมยืนมองหน้ายัยเด็กขี้สงสัย คือคำถามแต่ละอย่างนี่ดีๆ ทั้งนั้นเลยแม่คุณเอ๊ย ผมค่อยๆ ก้าวเข้าหาเธอจนเธอรีบถอยหลังติดกำแพงห้อง"ชัดเจนหรือยังที่ฉันบอก"ผมเอามือยันกำแพงล็อกตัวเธอไว้แล้วถาม"ฉันแค่จะบอกคุณว่า พี่สองคนนั้นมารอคุณค่ะ"ขวับ!!!ผมหันไปมองลูกน้องสองคนที่ยืนยิ้มอยู่แล้วรีบเดินมาหาพว
เอิงเอย"เป็นผู้หญิงของฉัน"ผะ..ผู้หญิงของเขาอย่างนั้นเหรอ ฉันไม่เข้าใจความหมายของคนที่จ้องหน้าฉันอยู่เลยสักนิดเดียว ลำพังเรื่องของฉันตอนนี้ฉันก็ยังไม่รู้ว่าเกิดขึ้นจริงหรือเปล่า"ฉะ...ฉันไม่เข้าใจความหมายของคุณค่ะ"ฉันรีบแย้งเขาไปทันทีฉันชื่อเอิงเอยอายุยี่สิบปี ฉันอาศัยอยู่กับลุงและป้าเพราะพ่อกับแ
กายผมเดินออกจากห้องทำงานเพราะเบื่อที่จะต้องเป็นนักโทษให้เพื่อนรักสอบสวน เรื่องของผมถ้าผมอยากจะบอกหรือพูดอะไรผมจะพูดเอง ซึ่งข้อนี้พวกมันก็รู้แต่ที่พวกมันถามคือกวนตีนล้วนๆ"นายครับพวกนั้นกำลังจะพาเธอกลับ"ผมหันไปมองดุลูกน้องตัวเองที่รีบวิ่งเข้ามาบอก"แล้วกูสั่งว่ายังไง"ผมถามลูกน้องเสร็จก็รีบวิ่งไปที
กาย"ทำไมมึงต้องลงเองล่ะกาย ในเมื่อมันไม่ใช่รายการสำคัญ"เสียงไอ้เฮคเตอร์เพื่อนรักของผมพูดขึ้นมา ไอ้ลงเองที่เพื่อนผมพูดถึงคือแข่งรถนั่นแหละครับ ผมชื่อกายส่วนหน้าตาก็เรียกว่าหล่อเลยแหละ นิสัยก็ดีบ้างไม่ดีบ้าง ผมเป็นคนสีเทาครับจะเรียกว่าเลวเลยก็ไม่ใช่แต่ผมก็ไม่ได้เป็นคนดีขนาดนั้นที่บ้านผมทำธุรกิจอสั







