Episode 2 : อยู่กับฉัน

กาย

ผมเดินออกจากห้องทำงานเพราะเบื่อที่จะต้องเป็นนักโทษให้เพื่อนรักสอบสวน เรื่องของผมถ้าผมอยากจะบอกหรือพูดอะไรผมจะพูดเอง ซึ่งข้อนี้พวกมันก็รู้แต่ที่พวกมันถามคือกวนตีนล้วนๆ

"นายครับพวกนั้นกำลังจะพาเธอกลับ"ผมหันไปมองดุลูกน้องตัวเองที่รีบวิ่งเข้ามาบอก

"แล้วกูสั่งว่ายังไง"

ผมถามลูกน้องเสร็จก็รีบวิ่งไปที่ด้านหลังของของสนามทันที ผมรู้อยู่แล้วว่ายังไงไอ้มาร์ชมันก็ไม่ยอมง่ายๆ แน่และผมเองก็ไม่ยอมเหมือนกัน

"ที่นี่ที่ของกู ถ้าพวกมึงจะมาเก่งกูเสียใจด้วย"ผมพูดเสียงดังจนพวกไอ้มาร์ชหันมามอง

"กูทำอะไร"มันถามผม

"มึงแพ้กูไม่ใช่ ส่งตัวยัยนั่นมาให้กู"ผมชี้ไปที่ผู้หญิงที่ไอ้มาร์ชจับแขนอยู่

"นี่มันอะไรกันคะ"

"กูก็ไม่ได้จะพากลับสักน่อยนี่ครับ อ่ะเอาไป"ไอ้มาร์ชผลักเธอมาทางผม

"นะ...นี่มันอะไรกันคะแล้วพี่มาร์ชทำไมต้องผลักเอยให้เขาด้วย"ให้ตายเถอะเกิดมาผมพึ่งเคยเจอคนซื่อจนโง่แบบนี้

"อีโง่...เขาเอามึงมาพนันไง นี่แกล้งโง่หรือโง่จริงคะเนี่ยถึงไม่รู้เรื่องอะไรเลย"เสียงผู้หญิงคนนึงพูดขึ้น

"พนันทำไมคะเอยไม่ใช่สินค้าของใครนะ"ผมก้าวมาอยู่ข้างหน้าของเธอก่อนจะมองหน้าไอ้มาร์ช

"กูจะมาเอาเธอคืน มึงระวังตัวไว้ให้ดีไอ้กาย"ไอ้มาร์ชพูดขึ้น

"พี่เอยเลิกโง่ได้แล้วค่ะ พ่อกับแม่อ่ะขายพี่เอยให้พี่มาร์ชแต่พี่มาร์ชอยากได้เงินเยอะก็เลยเอาพี่เอยมาพนันต่อนี่ไงคะ"เป็นผู้หญิงคนเดิมที่พูด

"มะ..ไม่จริงลุงกับป้าจะขายพี่ทำไมกัน"

"หุบปากแล้วนี่แว่นเอาไปใส่สะ"ผมหันมาบอกและยื่นแว่นคืนให้เธอ

"ออกจากสนามกูไปสะ"ผมบอก

"เอยกลับด้วยสิคะ เล่นบ้าอะไรกันเนี่ย"ยัยตัวแสบรีบวิ่งแทรกตัวออกไปทันที

"ถ้าอยากให้พวกมันหลอกเธอไปขายอีกก็ไปครับ รับรองเลยว่าได้มีผัวหลายคนแน่ๆ"ผมพูดไล่หลังเธอจนไอ้มาร์ชหันมามองผมตาขวาง

"พี่เอยไม่มีค่าอะไรเลย อยู่ไปก็ไร้ประโยชน์เนอะทั้งไม่สวยทั้งโง่ ดีแล้วแหละที่พ่อกับแม่ขายพี่เอยอ่ะเพราะอยู่ไปก็ทำตัวไร้สาระไปวันๆ พี่เอยต้องตอบแทนผู้มีพระคุณที่ให้ข้าวให้น้ำ"

"อายพูดอะไรพี่ไม่เข้าใจ"เธอถามทั้งน้ำตา

"อีตัวซวย ชัดมั้ยคะ"

"ทำไมต้องทำกันขนาดนี้ด้วย ฮึก"ผมกลอกตามองบนทันที

"เฮียกูไม่ยอมมึงหรอกนะไอ้กาย ยังไงกูจะมาเอาสินค้าของกูคืน"

"ถ้าอยากตกนรกก็ไปดิ คนอุตส่าห์ช่วยยังจะมามองหน้าหาเรื่องอีก"ผมเข้าไปยืนข้างเธอก่อนจะพูด

"ฉันไม่เชื่อว่าลุงกับป้าจะขายฉันให้พวกเขา"ผมไม่รู้หรอกนะว่าลุงกับป้าห่าเหวอะไรของเธอเนี่ยสันดานเป็นยังไง แต่จากที่ดูแล้วเหมือนทุกคนเห็นเธอเป็นตัวตลกมากกว่า

"ยังไงครับจะตามพวกมันหรืออยากจะมีชีวิตต่อ"ผมถาม

"ขอบคุณนะคะ ฉันขอตัว"เหอะ.....แม่คุณเอ๊ย

"คุณครับผมไม่ได้ช่วยคุณฟรีๆ นะครับ จะมาขอบคุณแล้วเดินจากไปคือมันง่ายไปป่ะ"ผมยกยิ้มใส่เธอ

ที่ผมลงแข่งวันนี้เพราะผมไม่อยากให้เธอหรือใครก็ตามโดนฆ่าทั้งเป็น และที่สำคัญวันนี้ไอ้มาร์ชไม่ได้จะแข่งกับผมด้วยซ้ำแต่เพราะผมเป็นเจ้าของสนามผมก็เลยสลับตารางแข่งก็แค่นั้นเอง

"แล้วคุณต้องการอะไรคะ"เธอถามผม

"ไม่รู้ถ้าคิดออกเดี๋ยวบอก"ผมบอกเธอไป

"ถ้าอย่างนั้นฉันขอกลับบ้านนะคะ ถ้าคุณคิดออกแล้วคุณโทรหาฉันก็ได้ค่ะ"ผมว่าผมคุยกับเธอไม่รู้เรื่องแล้วว่ะ

"นี่โง่ซ้ำซากมาก จะกลับไปให้เขาขายอีกหรอวะ"ผมหันมาพูดเสียงดังจนเธอตกใจ

"ฉันไม่เชื่อว่า......................."

"ถามจริงที่มากับพวกนั้นเนี่ยใครบอก"ลูกน้องผมถามเธอ

"ลุงกับป้าบอกให้มาดูแลน้องค่ะ"

"เจริญพรเถอะครับ แล้วน้องที่พูดถึงเนี่ยมันไปไหนแล้ว ไม่ใช่มันเดินไปกับไอ้พวกเวรนั่นหรือไงกัน"

"พาเธอไปนั่งรอกูที่ห้องทำงาน และถ้าเธอหนีกูจะฆ่าพวกมึงเรียงตัว"

ที่จริงผมไม่ได้มีเรื่องกับไอ้มาร์ชคนเดียวหรอกนะ มันมีอีกคนที่ผมเคยไปเหยียบจมูกมันแล้วมันก็แค้นผมมากแต่เพราะว่ามันมีกฎที่สร้างขึ้นมา มันก็เลยทำอะไรไม่ได้ถ้าไม่สุดจริง ก็อย่างที่ผมเคยบอกไปนั่นแหละว่าผมไม่ใช่คนดีแต่ก็ไม่ได้เลวจนไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี

"เพื่อนกูกลับไปแล้ว"

"ครับนาย ส่วนผู้หญิงคนนั้นเธออยู่ในห้องทำงานแล้วนะครับ ที่จริงนายไม่จำเป็นต้องไปยุ่งเรื่องนี้เลยนะมันไม่มีความจำเป็นอะไรเลยที่นายจะต้องช่วยเธอ"ลูกน้องบอกผม

"กลับไปทำงาน"ผมสั่งลูกน้องเสร็จก็เดินขึ้นมาที่ห้องทำงานของตัวเองทันที

แกร๊ก

.

.

"ฮือ....ทำไมมันเป็นแบบนี้"ผมเกลียดความอ่อนแอและน้ำตาที่สุดยิ่งเป็นน้ำตาของผู้หญิงผมยิ่งเกลียด

"ร้องแบบนี้ก็ยังดีกว่าร้องขอชีวิตแหละ"ผมพูดจนเธอจ้องหน้าผม

"คุณพูดอะไรของคุณคะ"

"ถามจริงมีเงินติดตัวมากี่บาท"ผมถามคนที่นั่งอยู่ที่โซฟา

"หนึ่งร้อยบาทค่ะ"

"คนที่ควรกลัวคือพวกมันไม่ใช่ฉันป่ะ ฉันคือคนที่ช่วยเธอจากไอ้นรกพวกนั้น"ผมบอกเธอไป

"ฉันไม่เชื่อว่าลุงกับป้าจะขายฉัน....พวกท่านรักฉันจะตาย"หักคอแม่งดีมั้ยวะเนี่ย

"ฉันไม่รู้หรอกนะว่าครอบครัวของเธอมันจะเป็นยังไง แต่ในเมื่อฉันชนะพนันแล้วฉันต้องได้สิ่งนั้น"ผมบอกเธอไป

"............................."

"ชื่ออะไร อายุเท่าไหร่"ผมถามเธอเสียงดุ

"............................."

"ถ้าเงียบจับปล้ำนะครับ"ผมก้าวเท้าเข้าหาเธอทันที

"ชื่อเอิงเอยค่ะ อายุยี่สิบปีค่ะ"

"รับทราบ ถึงตอนนี้ฉันอยากจะให้เธอกลับบ้านแต่ฉันก็ทำไม่ได้ ทำอะไรเป็นบ้างครับ"ผมเดินมานั่งที่โต๊ะทำงานก่อนจะถามเธออีกรอบ

"............................"

"เอาอย่างนี้มั้ยล่ะ อยู่กับฉันไปก่อนถ้าวันไหนเธอมั่นใจว่าคนพวกนั้นไม่ได้ขายเธอ ฉันจะพาเธอไปส่งที่บ้านเองเพราะดูท่าแล้วเธอก็ไม่ได้มั่นใจเลยสักนิด"

"ฮึก...คุณจะไม่ทำอะไรฉันใช่มั้ยคะ"

"ตอบไม่ได้ว่าจะทำหรือไม่ทำ แต่อย่างน้อยเธอก็ปลอดภัยถ้าอยู่กับฉัน"ผมบอกเธอไป

"ฉันกลัว ฮึก......"

"ไม่มีใครตายจะร้องไห้ทำไมไม่ทราบ เพราะเธออ่อนแอและโง่แบบนี้ไงทุกคนถึงเห็นเธอเป็นตัวตลกที่จะทำอะไรกับเธอก็ได้"ผมพูดเสียงดุ

"แล้วคุณจะมาดุฉันทำไมกันคะ ฉันกลัวฉันก็ต้องร้องไห้สิคะคุณจะให้ฉันหัวเราะหรือไงกันคะ"ปากเก่งแบบนี้ผมไม่น่าช่วยเลยจริงๆเถอะ

"ตกลงยังไง จะอยู่ด้วยกันมั้ยครับ"ผมถามย้ำอีกรอบ

"แล้วฉันจะอยู่กับใครอยู่ยังไงคะ หน้าที่ของฉันคืออะไร"หึ...ผมล่ะเกลียดความเสียงสั่นของยัยตัวแสบนี่จริงๆเลยเถอะ

"อยู่กับฉัน"ผมบอกเธอไป

"กับคุณเหรอคะ แล้วหน้าที่ของฉันล่ะฉันต้องทำอะไร"ผมเดินมานั่งลงข้างๆแล้วจ้องหน้าเธอ

"เป็นผู้หญิงของฉัน"