Episode 3 : จำไว้

เอิงเอย

"เป็นผู้หญิงของฉัน"

ผะ..ผู้หญิงของเขาอย่างนั้นเหรอ ฉันไม่เข้าใจความหมายของคนที่จ้องหน้าฉันอยู่เลยสักนิดเดียว ลำพังเรื่องของฉันตอนนี้ฉันก็ยังไม่รู้ว่าเกิดขึ้นจริงหรือเปล่า

"ฉะ...ฉันไม่เข้าใจความหมายของคุณค่ะ"ฉันรีบแย้งเขาไปทันที

ฉันชื่อเอิงเอยอายุยี่สิบปี ฉันอาศัยอยู่กับลุงและป้าเพราะพ่อกับแม่ของฉันท่านเสียไปตั้งแต่เด็กๆ ตั้งแต่เด็กจนโตฉันถูกเลี้ยงมาให้รู้จักใช้ชีวิตเองทุกอย่าง แต่ฉันก็ไม่ได้โทษลุงกับป้าหรอกนะเพราะท่านก็มีลูกที่ต้องดูแลเหมือนกัน แต่ฉันไม่คิดเลยว่าท่านจะขายฉันให้กับคนพวกนั้นทั้งที่ฉันไม่เคยทำตัวให้เป็นภาระของพวกท่านเลยสักนิด ทำไมถึงต้องทำกันขนาดนี้ถ้าไม่อยากให้ฉันอยู่ด้วยก็แค่บอกฉันมาตรงๆ ฉันจะไม่เสียใจมากเท่านี้เลย

"นี่เรียนน้อย"เขาถามฉันเสียงดุ

"ใช่ค่ะ ฉันต้องหยุดเรียนเพื่อมาทำงาน"ฉันรีบบอกไป

ที่จริงฉันเรียนมหาลัยแล้วแต่ต้องดรอปเรียนไว้เพราะลุงกับป้าอยากให้ฉันมาทำงานหาเงินช่วยเพราะลูกสาวของลุงกับป้าอยากจะเรียนโรงเรียนเอกชน ฉันเองก็ไม่ได้ว่าอะไรเดี๋ยวค่อยกลับไปเรียนก็ได้

"ฉันประชด"เขาหัวเสียใส่ฉัน

ฉันไม่รู้ว่าฉันจะไว้ใจเขาได้หรือเปล่าแล้วทำไมเขาต้องอยากให้ฉันเป็นผู้หญิงของเขาด้วยล่ะ ฉันมองหน้าคนที่กำลังนั่งหน้านิ่งอยู่หน้าตาก็หล่ออยู่หรอกแต่ทำไมดุจังก็ไม่รู้

"ให้ฉันทำงานตอบแทนคุณก็ได้นะคะ"ฉันรีบบอกไป

"เป็นผู้หญิงของฉันมันจะตายหรือไง!!"ฉันสะดุ้งเมื่อเขาพูดเสียงดัง

"แต่ฉันไม่ได้อยากเป็นผู้หญิงของคุณนี่คะ"ถึงฉันจะไม่มีเงินแต่ฉันก็ไม่ขายความเป็นคนที่ฉันมีให้ใครหรอกนะ

"หรืออยากเป็นอย่างอื่น"เขาถามฉัน

"ฉันอยากเป็นอะไรคะ"

"เป็นเมียฉันไง"เขาขยับแล้วเอาหน้ามาใกล้ฉัน จนฉันต้องรีบผลักเขาออกทันที

"................................"

"เงียบนี่...คืออยากเป็น"

กาย

ตอนนี้ผมกำลังสนุกกับการแกล้งคน อย่าพึ่งคิดว่าผมชอบเธอนะครับเพราะเธอห่างไกลคำว่าสเปคของผมมาก แต่ที่ผมอยากให้เธอมาเป็นผู้หญิงของผมก็เพราะความปลอดภัยของเธอเองนั่นแหละ

"ไม่อยากเป็นค่ะ"เธอรีบตอบผมทันที

"เลือกเอาแล้วกัน เป็นผู้หญิงของฉันเธอจะได้เรียนหนังสือ เธอจะมีเงินใช้ และไม่ต้องกลัวว่าใครจะมารังแก"ผมบอกเธอไป

"คุณก็ไม่ได้ต่างจากคนพวกนั้นเลยค่ะ"ผมหันมามองดุเธอทันที

"ทำไม"

"เพราะคุณทำเหมือนฉันไม่ใช่คน คุณบังคับให้ฉันทำในสิ่งที่ฉันไม่อยากทำ ถึงฉันจะอยากเรียน ถึงฉันอยากจะมีเงินแต่ฉันไม่ชอบใช้วิธีทางลัดแบบนี้"

"ฟังฉัน!! ฉันแค่ให้เธอมาเป็นผู้หญิงของฉันเพื่อความปลอดภัยก็เท่านั้น ส่วนเรื่องที่เธอคิดฉันไม่ทำหรอก"ผมบอกเธอไป

ผมรู้ว่าเธอกลัวและสับสนกับเรื่องที่เกิดขึ้น เธอหัวอ่อนกว่าที่ผมคิดไว้สะอีกเพราะแบบนี้ไงผมถึงต้องให้เธอมาเป็นผู้หญิงของผม อย่างน้อยมันก็ทำให้เธอปลอดภัยถึงจะไม่ร้อยเปอร์เซ็นก็ตาม

"ขนาดคนในครอบครัวยังไว้ใจไม่ได้"เธอพูดเสียงเบา

"แล้วพวกมันเห็นเธอเป็นคนในครอบครัวหรือเปล่าวะ คิดดูดีๆก็แล้วกัน ถ้าคำตอบของเธอคือไม่ก็นั่งอยู่ในนี้แล้วฉันจะให้คนไปส่งที่บ้าน คงรู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้"ผมบอกก่อนจะเดินออกจากห้อง

"..............................."

"อ้อ!! ฉันจะรอเธออยู่ที่รถ แต่ถ้าเกินสิบนาทีก็ตัวใครตัวมันนะครับ"ผมโผล่หน้ามาบอกเธออีกรอบ

ตอนนี้ผมกำลังนั่งอยู่ในรถ ผมไม่ชอบบังคับใจใครถ้าความดีที่ผมทำแล้วเธอไม่เห็นมัน ผมก็คงต้องปล่อยให้เธอไปชดใช้กรรมของเธอต่อก็แค่นั้น

"นายครับยังนั่งนิ่งอยู่เลย"ลูกน้องผมบอก

"อีกสามนาที กูอยากจะรู้เหมือนกันว่ามันจะมีคนโง่ที่พาตัวเองกลับไปตกนรกอยู่มั้ย"

หึ....สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะกลับไปสินะ ผมสตาร์ทรถก่อนจะลดกระจกมองไปที่ห้องทำงานของตัวเอง

"ไปส่งเธอ"ผมบอกลูกน้องก่อนจะขับรถออกมา คอยดูเถอะถ้ามีครั้งหน้าผมจะไม่ช่วยเธออีกเลย

"คุณคะ คุณรอฉันก่อน"

เอี๊ยด!!

ให้มันได้แบบนี้สิวะ ผมเหยียบเบรครถจนเกือบหัวทิ่มเพราะเสียงของใครบางใคร ผมจอดรถก่อนจะรีบเดินลงมา

"ฉันไม่มีใครแล้ว ถึงตอนนี้ฉันจะยังไม่ไว้ใจคุณแต่อย่างน้อยคุณก็เป็นคนเดียวที่ช่วยฉันได้"หึ...ผมยกยิ้มก่อนจะหันไปมองลูกน้องที่ยิ้มตามผมอยู่

"แล้วยังไง"ผมถามเธอ

"ฉันยอมเป็นผู้หญิงของคุณก็ได้ค่ะ คุณก็ช่วยทำตามที่คุณบอกด้วยนะคะ"เธอบอกผม

หลังจากที่ผมคุยกับเธอเสร็จ ผมก็ลากเธอขึ้นรถทันทีที่ต้องใช้คำว่าลากเพราะแม่คุณไม่ยอมขึ้นรถไง คือกูก็หล่อป่ะวะทำแม่งอย่างกับผมกับเป็นยักษ์เป็นมาร

"ไม่ต้องมองจะพาไปที่พัก"ผมบอกเมื่อโดนเธอมองไม่วางสายตา

"หน้าที่ของฉันต้องทำอะไรบ้างคะ"เธอถามผมเสียงเบา

"ไม่ต้องทำอะไร แค่เชื่อฟังฉันคนเดียวก็พอ"ผมบอกไป

ผมขับรถพาเธอมาที่คอนโดส่วนตัวของผมเอง ผมมีอีกคอนโดที่เวลาไม่สบายใจผมจะชอบมาพักอยู่ที่นี่

"เสื้อผ้าเดี๋ยวฉันให้คนจัดการให้"ผมบอกเธอ

"มันใหญ่กว่าห้องนอนของฉันเป็นร้อยเท่าเลยนะคะ แถมมันยังสวยมากด้วย"แล้วสนใจที่ผมบอกมั้ยล่ะ

"มานั่งคุยกันก่อนได้มั้ย"ผมสั่งเสียงดุ

"ฉันขอโทษค่ะ ฉันแค่ตื่นเต้นไปหน่อย"

"เสื้อผ้าของใช้ทุกอย่างพรุ่งนี้ฉันจะให้คนเอามาให้ เธอจะทำอะไรก็ได้ในห้องนี้แต่ห้ามอย่างเดียวคือ ห้ามออกไปไหนโดยที่ไม่มีฉัน"ผมบอกเธอไป

".................................."

"ได้ยินมั้ยที่ฉันพูดน่ะ ถ้าเมื่อไหร่เธอไม่เชื่อฟังฉัน ฉันนี่แหละจะขายเธอเอง"ผมพูดเสียงดุ

"ได้ยินค่ะ ที่จริงคุณให้ฉันไปพักที่ห้องเช่าถูกๆ ก็ได้นะคะ ฉันเกรงใจ"ผมล่ะอยากจะบีบคอเธอให้ตายตามือเลยเถอะ

"เป็นผู้หญิงของฉันแล้ว ฉันไม่ปล่อยให้เธอลำบากหรอกน่า"ผมบอกไป

"คุณคะแล้วคุณมีผู้หญิงของคุณกี่คน"ผมกำลังจะเดินเข้าห้องนอนแต่เสียงเล็กก็ถามผมสะก่อน

"จะอยากรู้ไปทำไม"

"ฉันไม่อยากรู้แล้วก็ได้ค่ะ"เธอรีบหลบตาผมทันที

"ฉันก็มีเธอเป็นผู้หญิงของฉันคนเดียว และไม่ต้องถามมากเพราะถ้าฉันหงุดหงิดขึ้นมาฉันจะจับเธอทำเมีย"ผมพูดเสียงดุจนเธอหน้าเสีย

ที่ผมต้องให้เธอมาอยู่ที่นี่ก็เพราะว่ามันปลอดภัยที่สุดแล้ว ขนาดเพื่อนรักของผมยังไม่รู้เลยว่าผมมีคอนโดอีกที่ไว้

"คุณคะ............"คือกูจะต้องมาคอยตอบคำถามอย่างนี้หรอวะเนี่ย

"อะไรอีกว้าาาา"

"แล้วแฟนของคุณล่ะคะเธอจะไม่เข้าใจผิดใช่มั้ย"เออ...ให้มันได้แบบนี้สิวะเก่งจังเลยเรื่องคิดไปเองเนี่ย

"ฉันโสด มีอะไรจะถามอีกป่ะ"ผมบอกเธอ

"ไม่มีค่ะ"น้ำเสียงนี่เหมือนไม่เชื่อผมเลยเถอะ

"อยู่ที่นี่คนเดียวได้ใช่มั้ย"ผมถาม

"ได้ค่ะ แล้วคุณไม่อยู่ที่นี่หรอคะ"

"ฉันมีงานต้องทำ วันนี้ฉันจะให้ลูกน้องมาเฝ้าหน้าห้อง แต่ห้ามออกไปไหนเด็ดขาดใครมาเคาะก็ห้ามเปิดยกเว้นฉันคนเดียวเข้าใจมั้ย"ก็เหมือนจะเข้าใจแหละแต่ที่จ้องหน้าผมนี่คือจะถามอะไรอีกมั้ยวะ

"เข้าใจ"ผมกดเสียงถามเธอ

"เข้าใจค่ะ"เธอเดินตามผมออกมาข้างนอก วันนี้ผมมีนัดกับไอ้ติณณ์ไว้ที่ผับผมเลยต้องรีบพาเธอมาที่นี่ก่อน

"ก็ดี งั้นฉันกลับ"ผมบอกเธอ

"คุณ........................."คุณทีไรกูต้องหาคำตอบให้ทุกทีเลย

"ฉันมีโลกใบเดียวคือโลกที่มีแค่เธอ จำไว้"