Kabanata 2

He was true to his words. Akala ko naisalba ko na ang sarili ko sa hirap, pero hindi pala, mas halimaw pa siya kay Cynthia.

​Sa mga sumunod na araw, hindi pa rin ako lumipat sa suite niya. Who would do that if I'm already married to someone else? Nahihibang na ba siya? Akala ba niya ay ganoon ako kadaling pasunurin?

​Pero ngayon, habang nasa loob ako ng opisina niya, halos mapapikit ako nang mariin nang bigla niyang ipinaghahagis ang mga sketches ko sa mukha ko. The papers I had worked on all night scattered around me before slowly falling to the floor.

​I pressed my lips together, my fists clenched while receiving his rage. This is the living hell he was talking about.

​"Mali 'to! Mali lahat!" he shouted with pure rage.

Dinuro-duro niya ang isa sa mga drawing ko na natapak-tapakan na niya.

"This is garbage, Lellah! Where is the soul I saw before? Ang dumi ng lines mo, walang structure, at halatang minadali! Do you think this is a joke? Is this how you play with your career, just like how you played with me that night?"

​Halos malasahan ko na ang dugo dahil sa pagkagat ko sa labi ko habang tinatanggap ang bawat masasakit niyang salita.

I felt a sharp sting on my cheek, yung gilid ng matigas na folder ay tumama sa balat ko bago ito bumagsak. Napangiwi ako sa hapdi. Doon lang siya tila natigilan nang makita ang maliit na hîwa sa pisngi ko.

​Naramdaman ko ang pagdaloy ng mainit na dûgo pero pinilit kong tiisin. I refused to cry in front of him. Hindi ko ipapakita na mahina ako.

​"Get out! Redo your work!" he barked, turning his back on me.

Nanginginig ang mga kamay ko habang pinupulot ang mga nagkalat na papel sa sahig. Hindi ko siya tiningnan. Ni isang sulyap, hindi ko ginawa. Kumaripas ako ng takbo palabas ng opisina niya, bitbit ang mga basurang tinawag niya.

​Paglabas ko, sinalubong ako ng mga nag-aalalang mukha nina Brandon at Che.

​"Lel! Anong nangyari sa pisngi mo?" bulalas ni Che at mabilis na lumapit sa akin.

Kukuha sana siya ng tissue para idampi sa sugat ko pero umiwas ako.

​"Ayos lang ako, Che. Aksidente lang," matabang kong sagot.

​"Aksidente? Rinig na rinig namin ang sigaw ni boss hanggang dito, Lel. Sobra na siya," bulong naman ni Brandon. Alam kong naaawa sila sa akin, pero baka kailangan ko na sanayin sarili ko simula ngayon. "Magpahinga ka muna. Kami na ang tatapos niyan."

​Umiling ako. "Hindi. I need to redo this. Sabi niya kailangan ko 'tong ayusin."

​Pumasok ako sa cubicle ko at isinuot ang headphones ko para hindi ko na marinig ang mga bulungan nila. I worked like a robot. Pinalis ko ang dugo sa pisngi ko gamit ang likod ng palad ko at nagsimulang mag-sketch muli.

​Lumipas ang mga oras. Isa-isang nagpaalam ang mga kasama ko.

​"Una na kami, Lel. Sigurado ka bang okay ka lang dito?" tanong ni Che bago sila lumabas.

Tumango lang ako nang hindi inaalis ang tingin sa papel.

​Alas-diyes na ng gabi. Ang tanging liwanag na lang sa buong floor ay ang desk lamp ko. Ang tahimik ng paligid, maliban sa tunog ng lapis ko sa papel. Gutom na ako at pagod na pagod, pero ayokong umuwi na bigo.

​Maya-maya, naramdaman ko ang presensya ng isang tao sa likuran ko. The familiar scent of woodsmoke and mint filled the air once again. Nanigas ako sa kinauupuan ko.

"Why aren’t you home yet?" Linden asked. His voice no longer carried the anger from earlier, but it was still cold.

​Hindi ko siya nilingon. "Sabi niyo po ayusin ko. Ayoko pong pumasok bukas na basura pa rin ang dala ko."

​Narinig ko ang pagbuntong-hininga niya. Ramdam ko ang paglapit niya hanggang sa maramdaman ko ang init ng katawan niya sa likod ko.

He reached out, and for a second, I thought he was going to hit me again or tear my work. ​But instead, his cold fingers gently touched my chin, forcing me to look up at him.

​"The wound... it's still bleeding," he whispered, looking at the small cut on my cheek.

His eyes flickered with something I couldn't understand, regret? Or just guilt?

​"Don't touch me," I hissed, trying to pull away, but his grip tightened.

​"I told you to move into my suite, Lellah. If you were there, I could have cleaned this myself. Don't make things harder for both of us."

​"Bakit mo ba 'to ginagawa?" I asked, my voice cracking. "Kung galit ka dahil sa gabing 'yon, saktan mo na lang ako nang tuluyan! Huwag mo na akong pahirapan nang ganito!"

​Linden leaned down, his face inches away from mine. "I'm not just angry, Lellah. I'm haunted. And as long as you belong to that faceless husband of yours, I will make sure you remember my touch more than his name."

Napalunok ako at nag-iwas ng tingin. "N-Nababaliw ka na."

"Mas nabaliw ako no'ng gabing 'yon."