Kabanata 4

Ipinagpatuloy ko ang pag-sketch imbes na makipagtalo sa kanya. Sa bawat guhit ng lapis ko, nararamdaman ko ang presensya ni Linden sa tabi ko. He wasn’t saying anything, but each of his breaths seemed to follow the rhythm of my hand.

Unti-unti, ang mga detalyeng itinuro niya ay nagkaroon ng buhay sa papel. For the first time, I felt proud of what I was creating.

​Nang matapos ko ang huling shading sa collar, lilingon sana ako para ipakita sa kanya, pero natigilan ako. ​Nakatulog na pala siya.

​His head was tilted back against the headrest of the sofa. Without his usual cold and commanding aura, he looked... different.

I found myself observing his face. Nawala ang laging nakakunot niyang noo. His long lashes lay perfectly still, and his sharp nose looked even more prominent under the dim lights of the penthouse.

​Dahan-dahan kong tinitigan ang peklat sa ilalim ng mata niya. It was a small, jagged mark that somehow added to his rugged handsomeness. Sabi niya, nakuha niya ito no’ng gabing 'yon dahil sa akin.

​Bakit ako? Out of all the women, why did I have to be your distraction? Hindi ko mapigilang itanong sa sarili ko kung ano ba talaga ang nangyari no'ng gabing 'yon na hindi ko matandaan. Was he kind to me? Or was he as dominant as he is now?

​Sa sobrang pagod at antok, hindi ko na namalayang unti-unti na ring bumibigat ang mga talukap ng mata ko.

I leaned my head on the table, still clutching my pencil. The last thing I felt was the scent of woodsmoke and mint wrapping around me like a warm blanket.

​Nagising ako sa sinag ng araw na tumatama sa mukha ko.

Napabalikwas ako at lumingon sa paligid. Wala na si Linden sa tabi ko, pero may isang manipis na kumot na nakabalot sa balikat ko. Agad akong tumingin sa oras. 07:30 AM.

​"Shocks! Male-late na ako!" Mabilis kong kinuha ang portfolio ko at tumakbo palabas.

Laking gulat ko nang makitang bukas ang pinto ng penthouse at may nakahandang driver sa labas.

​"Ma'am Lellah, ihahatid ko na po kayo sa office," sabi ng lalaki.

​Pagdating sa opisina, hindi ko alam kung paano haharap sa mga kasama ko. Pero pagpasok ko, parang walang nangyari. Busy ang lahat, at tila normal ang takbo ng araw.

​"Lel! Grabe, ang aga mo ah! Akala ko nag-overtime ka kagabi?" tanong ni Che habang nagkakape.

​"Ah... oo, tinapos ko lang 'yung sketches," pagsisinungaling ko.

​Maya-maya, bumukas ang pinto ng elevator. Pumasok si Linden, suot ang isang fresh na navy blue suit. He looked hot, as if he didn't just sleep on a sofa last night.

Pagdaan niya sa tapat ng table ko, tumigil siya saglit.

​Lahat ng mata ng mga katrabaho ko ay nakatutok sa amin. Kinabahan ako. Sasabihin ba niya ang nangyari kagabi?

​"The sketches, Lellah. Put them on my desk now," he said coldly, his eyes showing no trace of the closeness we had hours ago.

​"Yes, Sir."

​Sumunod ako sa loob ng opisina niya. Pagkasara ng pinto, ibinigay ko ang folder. Tiningnan niya ang bawat pahina. Katahimikan ang bumalot sa amin hanggang sa tumingin siya sa akin, diretso sa mga mata.

​"Better. This is what I expect from you," he said, before sliding a small box across the table. "And take this. It’s for the cut on your cheek. I don’t want to see even a single imperfection on my designer’s face."

Na siya naman ang dahilan kung bakit nagkaroon ako no'n.

​"Salamat," maikli kong sagot.

​"Get back to work. And Lellah..." hinto niya bago ako makalabas. "Don't think that because I let you sleep last night, the hell is over. We’re just getting started."

​Bumalik ako sa table ko na parang lutang. Habang nagtatrabaho, biglang nag-vibrate ang phone ko.

My heart sank when I saw the caller ID.

​It was my husband. Ang taong hindi ko pa nakikita, pero may hawak sa buhay ko.

Hindi ko alam kung bakit awtomatikong napatingin ang mga mata ko kay Linden habang nagba-vibrate ang phone ko. But the moment our eyes met, the glass of his office suddenly became blurred, pina-opaque niya ang glass walls para siguro hindi makita ang ginagawa niya.

​Huminga ako nang malalim at nanginginig na sinagot ang tawag.

​"Wife," the man started. Kinilabutan ako sa boses niya. Sa loob ng dalawang taon, "Husband" lang ang nakarehistro sa contacts ko, walang pangalan. At ngayon lang siya nagparamdam. "How is my wife doing?"

​I pressed my lips together. "I'm doing o-okay," sagot ko, pilit itinatago ang kaba. "Ikaw? K-Kailan ka uuwi? Kailan ka magpapakita sa akin?"

​"Why? Do you miss me? You haven't even seen me yet."

​Napapikit ako nang mariin. "I know. I just... I want to see you," hindi siguradong sabi ko.

Gusto ko siyang makita para matapos na ang lahat ng kalituhang ito.

​Tumawa siya nang mahina, isang tunog na tila nang-uuyam. "Give me a month, okay? You're still loyal to me, right? Despite me being away?"

​Natahimik ako. Hindi ko alam kung bakit sa sandaling iyon, ang opisina ni Linden ang tinititigan ko kahit blurred ito.

"Yes." That was the biggest lie I’ve ever told.

​"Then I'll see you in a month, wife," he said sweetly before hanging up.

​Humigpit ang hawak ko sa phone ko. Parang nanunuyo ang lalamunan ko. "Yes, I'll wait."

​Pagkababa ko ng tawag, saktong bumukas ang pinto ng opisina ni Linden. Lumabas siya na tila walang nangyari, seryoso ang mukha at malamig ang aura.

​"Meeting in five minutes! Everyone, proceed to the conference room!" sigaw ni Brandon.