Kabanata 1

Chezka pov

Lumipas ang isang taon. Labindalawang buwan ng pagbabago, paghahanda, at pagtitipon ng lakas ng loob. Nang bumaba ako sa sasakyan sa tapat ng aming bahay, tila ibang tao na ang aking nakikita sa salamin ng bintana. Wala na ang dating Chezka na mahiyain, payak, at laging nakayuko. Ang babaeng nakatayo ngayon ay may matatag na tindig, may kislap ng talino sa mga mata, at may kumpiyansa na hindi ko kailanman naramdaman noon.

Binuksan ko ang pinto ng bahay at sinalubong ako ng pamilyar na amoy, ngunit ang kapaligiran ay tila naiiba na rin. Agad na lumabas ang aking ama, at nang makita niya ako, nanlaki ang kanyang mga mata sa gulat at tuwa.

“Chezka! Anak ko!” tawag niya, at niyakap ako nang mahigpit. “Halos hindi na kita makilala. Lumaki ka nang husto, at lalo kang gumanda.”

Ngumiti ako nang tapat at niyakap din siya pabalik. “Kamusta ka na, Itay? Matagal din akong nawala.”

Kasunod niyang lumabas si Ginang Sandoval, at sa likuran niya ay si Elise. Nang magtagpo ang aming mga mata, nakita ko ang mabilis na pagbabago ng kanyang ekspresyon—mula sa pagkamangha ay napalitan ito ng pagtataka at bahid ng inggit. Hindi niya inaasahan ang pagbabagong nangyari sa akin. Sa loob ng isang taon, tila lumaki ang agwat sa pagitan namin; ang dating magandang Elise ay tila karaniwan na lamang kumpara sa babaeng nakatayo sa harap nila ngayon.

“Bumalik ka na,” wika ni Elise, at pilit na ngumiti, ngunit ramdam ko ang diin sa kanyang tinig. “Akala ko ay mananatili ka na doon sa ibang bansa.”

“Bakit naman?” sagot ko nang mahinahon, hindi nagpapakita ng anumang galit. “Bahay ko pa rin ito. At marami pa akong dapat asikasuhin dito.”

Sa mga sumunod na araw, dahan-dahan akong nakibagay muli sa takbo ng buhay sa loob ng bahay. Ngunit habang nanonood at nakikinig sa paligid, unti-unti kong nalaman ang mga balita tungkol kay Elise. Sa loob ng panahong wala ako, tila naging maayos ang kanyang buhay—ayon sa kanya. Ang pinakamalaking balita ay ang kanyang bagong kasintahan.

“Si Luciano Verrano,” sabi ng aking ama isang hapon habang nagkukuwento sa hapag-kainan. “Siya ang anak ng isa sa pinakamalaking negosyante sa buong bansa. Mayaman, maayos ang pag-uugali, matalino, at higit sa lahat, kilala bilang isang taong tapat at mabait. Isang magandang kapareha para kay Elise.”

Nang marinig ko ang pangalang iyon, may isang kakaibang kislap sa aking isipan. Tumingin ako kay Elise, at sa kanyang mga mata ay makikita ang labis na pagmamalaki. Sa bawat banggit ng pangalan ni Luciano, lumalawak ang kanyang ngiti, at ipinapakita sa lahat kung gaano siya kaswerte at kung gaano kahalaga ang lalaking iyon sa kanya.

“Totoo,” dagdag ni Elise, ang kanyang tinig ay puno ng pagyayabang. “Napakabuti niya sa akin. Binibigay niya ang lahat ng gusto ko, inaalagaan ako, at sinasabing ako ang pinakamagandang nangyari sa kanyang buhay. Sinasabi ng lahat na bagay na bagay kami sa isa’t isa.”

Habang nakikinig, unti-unting nabuo ang isang malinaw na plano sa aking isipan. Kung ito ang lalaking itinuturing niyang pinakamagandang bagay sa kanyang buhay, kung ito ang pinakamalaking tagumpay na maipagmamalaki niya ngayon... ito ang magiging simula ng aking pagbabalik.

Ang laro ay magsisimula dito.

Sa mga sumunod na linggo, sinimulan kong obserbahan ang dalawa. Madalas silang dumalaw sa mga pagtitipon, handaan, at mga kaganapan sa lipunan. Sa paningin ng iba, sila ang perpektong magkasintahan—ang mayaman at mabait na binata, at ang maganda at mahinhin na dalaga. Ngunit sa matalas kong pagmamasid, nakita ko ang mga bitak sa kanilang kuwento.

Sa harap ni Luciano, si Elise ay laging matamis, mahinahon, at puno ng pag-aalaga. Ngunit kapag hindi nakatingin ang lalaki, o kapag hindi nakuha ang gusto niya, agad na nagbabago ang kanyang ugali. Nakita ko kung paano siya magreklamo tungkol sa mga simpleng bagay, kung paano humingi ng mamahaling regalo, at kung paano gamitin ang kanyang ngiti upang makuha ang kanyang mga nais. Si Luciano naman ay tila bulag pa rin sa katotohanan, nahuhumaling sa panlabas na anyo ng kanyang kasintahan.

Ang pagkakataon ay dumating nang mabilis. Isang hapon, may gaganaping malaking kaganapan para sa kawanggawa sa isang kilalang hotel sa lungsod. Alam kong pupunta doon sina Elise at Luciano. Ito ang tamang panahon upang magpakilala—hindi bilang dating kapatid na inaapi, kundi bilang babaeng handang humarap sa mundo.

Nagbihis ako nang simple ngunit elegante. Isang damit na kulay ginto na bagay sa aking balat, sapat lamang na nagpapakita ng aking hubog nang hindi nagpapakita ng labis. Ang aking buhok ay inayos nang maayos, at gumamit lamang ng kaunting kolorete upang bigyang-diin ang aking mga mata at labi. Nang tumingin ako sa salamin, nakita ko ang isang babaeng handang makipagsabayan sa sinuman.

Pagdating sa lugar, dahan-dahan akong pumasok. Ang musika, ang tawanan, at ang ingay ng mga usapan ay bumabalot sa paligid. Sa gitna ng maraming tao, agad kong nakita si Elise na nakasuot ng napakaliwanag at mamahaling damit, hawak ang braso ni Luciano habang nakikipagkwentuhan sa ibang panauhin.

Si Luciano ay kahanga-hanga tingnan. Matangkad, maayos ang pananamit, may matipunong pangangatawan, at may mukhang seryoso ngunit magalang. Sa bawat galaw niya ay makikita ang respeto at pagiging marangal. Hindi katulad ng mga lalaking nakilala ni Elise noon, siya ay tila may tunay na prinsipyo.

Naghintay ako ng tamang sandali. Nang humiwalay sandali si Elise upang bumati sa ibang mga kakilala, at naiwan si Luciano na nag-iisa sa tabi ng mesa ng inumin, ito ang pagkakataon ko. Lumapit ako nang dahan-dahan, may ngiti sa aking mga labi.

“Magandang gabi,” bati ko nang mahinahon ngunit malinaw ang tinig. “Maaari bang makahingi ng kaunting tubig?”

Lumingon siya sa akin, at sa unang pagkakataon ay nagtagpo ang aming mga mata. Sa kanyang tingin ay nakita ko ang panandaliang pagkamangha, na agad niyang pinalitan ng magalang na ngiti.

“Siyempre,” sagot niya, at agad na kumuha ng baso at ibinigay sa akin. “Ikaw ba ay bagong mukha dito? Hindi ko pa yata nakikita sa mga nakaraang pagtitipon.”

Ininom ko ang tubig at ibinalik ang baso nang maayos. “Bumalik lang ako kamakailan matapos ang isang taong pag-aaral sa ibang bansa. Ako si Cathyn Chezka Morales.”

Nanlaki nang bahagya ang kanyang mga mata. “Ah, kaya pala. Si Elise ay minsang nabanggit ang pangalan mo. Sinabi niyang ikaw ang kanyang kapatid na nag-aral sa malayo.”

Tumango ako nang mahinahon. “Oo, ako nga. At ikaw naman ay si Luciano Verrano, tama ba? Narinig ko ang maraming magagandang kwento tungkol sa iyo.”

Ngumiti siya nang mas malawak, tila natuwa sa pakikipag-usap. “Sana ay maganda ang mga narinig mo. Ngunit sabihin mo sa akin, Chezka—bakit parang may ibang klase ng katahimikan at katinuan sa iyong pananalita? Iba ka sa ibang mga babaeng nakikita ko sa ganitong mga pagtitipon.”

Ang kanyang mga salita ay ang pagsisimula ng lahat. Sa loob ng maikling panahon ng aming pag-uusap, ipinakilala ko ang aking sarili bilang isang taong nakikinig nang mabuti, may sariling pananaw, at hindi naghahangad ng atensyon sa maling paraan. Hindi ko binanggit ang anumang masama tungkol kay Elise, ni hindi ko ipinakita ang aking tunay na layunin. Sa halip, ipinakita ko lamang kung sino ako—ang babaeng hindi kailangang magpanggap upang maging maganda.

Nang bumalik si Elise at makita kaming magkaharap at masayang nag-uusap, agad na nagdilim ang kanyang mukha. Mabilis siyang lumapit at humawak sa braso ni Luciano nang mahigpit.

“Luciano, sino ito?” tanong niya, at ang kanyang tinig ay may halong pagbabantay.

“Siya si Chezka, ang iyong kapatid,” sagot ni Luciano nang kalmado. “Kakausap lang namin. Napakagandang pag-uusap.”

Tumingin si Elise sa akin nang matalim, ngunit pilit pa ring ngumiti. “Ah, oo. Siya nga. Halika na, Luciano, may gusto akong ipakita sa iyo sa kabilang bahagi ng bulwagan.”

Bago sila makalayo, tumingin si Luciano sa akin at bahagyang yumuko bilang paggalang. “Masaya akong nakilala ka, Chezka. Sana ay magkita pa tayo muli.”

Sa sandaling iyon, habang pinapanood ko silang maglakad palayo, naramdaman ko ang pagsisimula ng isang bagong yugto. Tumingin ako kay Elise na lumingon sandali at binigyan ako ng tingin na puno ng babala—tila sinasabing huwag akong makialam.

Ngunit ngumiti lang ako nang tahimik.

Hindi ko na kailangang makialam. Sa katunayan, nagsisimula pa lang ako.

Kung ang lahat ng mayroon ako ay kinuha niya sa akin noon, ngayon ay panahon na upang baligtarin ang takbo ng mundo. Ang lalaking itinuturing niyang kanyang tagumpay, ang kanyang yaman, ang kanyang dangal, at ang kanyang kapayapaan... lahat ng ito ay unti-unti kong kukunin.

Ang laro ay nagsimula na. At sa pagkakataong ito, hindi ako ang matatalo.

TO BE CONTINUE