Chapter 3: Hindi Makalimutan

Katatapos lamang ni Samantha sa pagpirma ng ilang dokumentong kinakailangan bago umalis. Kinuha niya ang kanyang handbag at akmang lalabas na sana nang harangin siya ng isang babae.

“Miss Buenvenidez?” the woman asked with a polite but tight smile.

Huminto si Samantha at mahigpit na hinawakan ang kanyang handbag.

“Yes?” sagot niya.

“Gusto kayong makausap ni Mr. Santillan sa kanyang opisina,” sabi ng babae.

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa kanyang likod nang marinig ‘yon.

“N-ngayon?” nauutal niyang tanong habang palihim na lumilibot ang tingin sa paligid.

Napansin niya ang mga mapanuring tingin ng ilang modelong naroon pa rin sa hall. Mga tsismosa.

Tumango ang assistant at itinuro ang direksyon ng opisina ni Caleb.

“Yes. This way, please.”

Pakiramdam ni Samantha ay para siyang naglalakad patungo sa impiyerno.

Ang tunog ng kanyang mga takong sa makintab na sahig ay tila mga putok ng baril. Bawat hakbang ay nagpapaalala sa kanya na hindi pa siya handa. Malakas ang kabog ng kanyang dibdib. Ano na naman kaya ito? Nakilala ba siya ni Caleb?

Inayos niya ang kwelyo ng kanyang blouse at idiniin ang isang kamay sa dibdib niya para pakalmahin ang sarili.

“Get it together, Samantha,” mahina niyang bulong sa sarili. “Hindi ka niya nakilala. You're just overthinking it.”

Huminga si Samantha nang malalim at inayos ang kanyang buhok, pilit binabawi ang kumpiyansang ilang taon niyang hinanda. The sound of the door opening jolted her out of her thoughts as the assistant opened it and motioned her in.

“Thank you,” mahinang sabi niya, halos hindi makilala ang sariling boses.

Get yourself together, Sam!

Pagpasok niya, agad niyang nakita si Caleb na nakatayo sa harap ng malaking bintana. Nakatalikod ito sa kanya. Ang isang kamay ay nasa bulsa habang ang isa naman ay may hawak na baso ng whiskey.

“Close the door,” he told her, but didn't turn around.

Muling bumilis ang tibok ng puso ni Samantha. His voice was so smooth and hypnotizing that it made her swallow. Nag-atubili siya ngunit sumunod din. The soft click of the latch sounding louder than it should've.

Ilang segundo ng mabigat na katahimikan ang lumipas. Pagkatapos ay dahan-dahang humarap si Caleb. Parang huminto ang paghinga ni Samantha.

Gosh! He looked more handsome than the few hours ago she saw him. Did he go for a quick makeup or what?

“Quite the reunion, Samantha Buenvenidez.”

Naputol ang kanyang pag-iisip sa mga salitang ‘yon. May bahagyang ngisi sa labi ni Caleb ngunit hindi ‘yon umabot sa mga mata nito.

Napatigil si Samantha. Tinawag siya nito sa buong pangalan. Dahan-dahang lumapit si Caleb, parang isang lalaking anim na taon nang naghihintay sa mismong sandaling ito.

Nanatiling nakatayo si Samantha, nakataas ang baba kahit halos mabingi na siya sa lakas ng tibok ng kanyang puso.

“No disguise. No name change.” Mabagal na pinagmasdan ni Caleb ang kanyang kabuuan.

“A-ano po ang ibig ninyong sabihin, Mr. Santillan?” nauutal niyang tanong.

Lalong bumilis ang kanyang pulso nang ilang pulgada na lamang ang pagitan nila. Naamoy niya ang mamahaling pabango nito. Napakapamilyar. At kasabay niyon ay bumalik ang mga alaalang matagal na niyang pilit kinakalimutan.

“Hindi ako sigurado noong una,” mahina nitong sabi. “Sinabi ko sa sarili na imposibleng ikaw ‘yon. Not after all this time. But…” he paused and leaned in slightly.

Huminto ito at bahagyang yumuko palapit sa kanya. Napakurap si Samantha at napalunok..Nakilala siya.

Bahagyang ikiniling ni Caleb ang ulo habang sinusuri siya na para bang isa siyang palaisipang matagal nitong gustong lutasin.

“Sabihin mo nga sa akin,” malamig nitong tanong. “Akala mo ba makakalimutan kita?”

Napalunok muli si Samantha. Her hands slightly trembling as she took steps backwards. Ngunit ilang hakbang pa lamang ay sumayad na ang kanyang likod sa pader. Naipit siya.

“This is a mistake, Mr. Santillan. I think you're mistaking me for someone else,” mabilis niyang sabi habang pilit pinapakalma ang sarili.

Ngunit agad siyang pinutol ni Caleb. Ang malamig nitong boses ay nagpadala ng panginginig sa kanyang buong katawan.

“Akala mo ba matatakasan mo ako habambuhay?”

Mabilis nitong hinawakan ang kanyang mga pulsuhan at itinaas ang mga ‘yon sa itaas ng kanyang ulo. Nanlaki ang mga mata ni Samantha. Madilim ang titig ni Caleb habang mariin siyang tinitignan.

“Mula nang magtagpo ang landas natin noong gabing ‘yon, iniwan mo akong may mga tanong na hindi kailanman nasagot.”

Lalong humigpit ang hawak nito.

“Anim na taon akong naghahanap ng kasagutan. At ngayon, bigla kang susulpot na parang walang nangyari?”

Tuluyang bumagsak ang katotohanan kay Samantha. Nakilala siya nito. At galit na galit ito. Pero bakit? Ano ba talaga ang nagawa niyang kasalanan?

“Akala mo nakalimutan ko?” sabi ni Caleb, dahilan para mapabalik si Samantha sa kasalukuyan. Matindi ang titig nito, tila sinusunog siya ng mga mata nito. “You think I wouldn’t recognize you? The way you looked at me that night?”

Bahagyang bumuka ang mga labi ni Samantha, ngunit walang salitang lumalabas.

“The way you felt beneath me?” dagdag ni Caleb sa mababa at mapanganib na tinig. “Nagpapanggap ka pa ring wala kang naaalala? O kailangan pa kitang paalalahanan ngayon din kung paano ka umungol sa sarap?”

Her breath caught, hands trembling against his chest. Hindi makapagsalita si Samantha. Hindi rin siya makakilos. Dahil naaalala niya ang lahat. At ang pinakakinatatakutan ni Samantha, may bahagi ng kanyang puso na gustong maranasan ulit ang nangyari sa kanila ni Caleb. Ang nakakakuryenteng haplos nito ng gabing ‘yon.

Pinigil niya ang paghinga at mariing ipinikit ang mga mata nang yumuko si Caleb palapit sa kanya. Ang mainit nitong hininga na sumasayad sa kanyang balat at nagdulot ng kakaibang pananabik na hindi niya maipaliwanag.