CHAPTER FOUR

Peachee

"Ano?!" bulalas ni Nanay na napatayo mula sa kahoy naming sofa nang umuwi ako ng bahay at sinabing hindi ko tinanggap ang trabaho kahit pa hired na ako.

Sa kadahilanang hindi ko matatagalan ang ganoong klaseng boss, bukod sa arogante na, ay b*stos pa.

Ang inaasahan kong trabhaho ay gawaing bahay, hindi para maging pansamantalang babae niyang sisisantehin niya rin makalipas ng isang linggo kapag nag-sawa na siya.

Hindi ko iniingatan ang sarili ko para basta na lang ipamigay ito at magpadala sa mga mabulaklak niyang salita na wala namang katotohanan.

Kaya nga ako nagkasambahay na lang, kung alam ko lang na ganoon ang kalakaran doon ay edi sana nag-trabaho na nga lang ako sa beer house tutal wala rin lang pinagkaiba, magsisilbi rin naman pala ako sa lalaki sa ibang paraan.

"Iba ho ang gusto ng boss ko, Nay kaya—"

Hindi ko na natapos ang sanang paliwanag ko nang bigla niya akong hiklatin sa braso na ikinangiwi ko at napaindang sinusubukang bawiin ang braso ko mula sa mahigpit niyang pagkakahawak.

Pero mas hinigpitan ni Nanay.

"Kahit kailan talaga b*ba ka..." saad niya na puno ng panggigigil sa akin at nagawa niya pa duruin ang sintido ko ng matalim niyang kuko at ramdam ko ang pagbaon nito kaya napaiyak na ako.

Labis siyang nanggigigil sa akin sa hindi ko pagsunod, hinawakan pa niya ako sa panga ng mahigpit at hinila ako kaya napasinghap ako at tuluyan nang napaluha.

Ganito na lang parati.

"Nandoon ka na, may trabaho ka na umayaw ka pa?! Alam mo kung gaano kapihikan ang mayamang binatang iyon! Pagkakataon mo na sana!" galit niyang sigaw sa mismong mukha ko.

Nang lumabas si Tatay galing kusina. "Oh, Lodia ano't inaaway mo na naman iyan?"

Patulak akong binitawan ni Nanay at nasapo ko ang braso at mukha ko nang yakapin ko ang sarili at napayuko na lang, tahimik na umiyak.

Galit na tinuro ako ni Nanay. "Paano itong anak mo, Agosto! May trabaho na bilang personal na kasambahay ni Mr. Castellano, umayaw pa! Kung hindi ba naman kat*nga!" Nasapo pa ang noong tila nagkanda-sakit ang ulo sa akin.

Imbis na kampihan ako ni Tatay, kumampi siya kay Nanay. "Oh eh bakit mo naman ba inayawan? Inutil ka talagang bata ka! Siya, ayaw mo bang mangatulong? Kakausapin ng Nanay mo ang kaibigan niya na may-ari ng beer house diyan sa bayan, doon! Doon ka magtrabaho mag-uwi ka ng maraming pera dito sa bahay nang magkasilbi ka!"

At lumabas na rin ito at naiwan kami ni Nanay dito sa salas na galit na galit pa rin sa akin at ni hindi man lang ako binigyan ng pagkakataon ipaliwanag ang bahagi ko.

Kaya sa loob-loob ko natawa na lang ako. Talagang sa lugar na iyon ang bagsak ko kaya mariin akong napipikit pinipigilang umiyak ng husto sa harapan ng ina ko.

Hinarap ako ulit ni Nanay pero sa pagkakataong ito kalmado na kahit papaano.

Lumapit pa siya sa akin kaya napaatras ako at muli niya pa akong dinuro. "Ikaw, Peachee ayus-ayusin mo mga desisyon mo sa buhay. Kung ano man iyang dahilan mo, wala ako pakialam basta mag-angkat ka ng pera sa bahay kung hindi? Lumayas-layas ka na, wag ka nang magpapakita pa!!"

At tinalikuran na nga niya ako lumabas na rin ng bahay sumunod sa asawa niya kaya nanlalambot na lamang akong napaupo sa upuang kahoy kasabay ng hindi ko na kaya pang pigilan na paghikbi at muli na lang na napayuko at tinuon ang tingin sa sahig.

Mga salitang paulit-ulit humihiwa sa puso ko, ang marinig ang mga magulang ko na wala silang pakialam sa kalagayan ko o kung ano man ang mangyari sa sa buhay ko ay hindi nila alintana...

Basta may pera akong maibibigay.

"Grabe..." pabulong kong sambit habang tahimik nang umiiyak at nagdesisyon na lumabas sandali ng bahay para naman makasagap ng sariwang hangin.

Para na rin kumalma ako.

Nang saktong paglabas ko nanlaki ang mga mata ko namg papunta rito si Austin at agad ko naman siya sinalubong para pigilan baka madamay pa siya sa init ng ulo ng mga magulang ko kapag nakita siya!

"Peachee—"

Kinawayan pa niya ako nang agad ko siyang takbuhin at hinawakan sa kamay at nagulat pa siya nang hilahin ko siya papalayo sa bahay namin.

"Peachee!" Natawa pa ito. Anong problema? Saan tayo pupunta?" naguguluhan niyang tanong pero patuloy ko lang siya hinihila papalayo sa bahay namin.

Hanggang pumasok kami sa daan papasok ng mapunong gubat. Tumigil ako nang masiguradong malayo na kami.

Saka ko lang siya hinarap at nabigla pa siya nang makita ang namumula kong mukha at namumugtong mga mata.

Hinawakan niya ako agad sa magkabilang pisngi ko, pinagmasdan buhat ng nagaalala niyang mukha.

"Na naman?" Hindi na niya kailangan pa magtanong kung ano nangyari at hindi na lingid sa kaalaman niya ang sitwasyon ko sa bahay.

Tumango ako kaya napamura siya, nabitawan niya ako kasabay ng pamamaywang.

"Sinabi ko naman sa iyo na sumama ka na sa akin!" Napasigaw siya sa galit, hindi sa akin kundi sa mga magulang ko.

"Noon pa kita gusto ibahay, ayaw mo lang... dahil ano? Dahil wala kang tiwala at bilib sa akin na kaya kitang buhayin, tama?" Nanlaki ang mga mata niya sa akin kaya napaatras ako kasabay ng pag-iling at muling napaiyak.

Napalunok ako. "Hindi naman sa ganoon... natatakot ako para sa iyo baka kung anong gawin sa iyo ni Tatay, alam mo naman ayaw nila ni Nanay sa relasyon natin."

"Matagal ko nang alam iyan at matagal na nating kinakaharap iyan! Gusto nila doon ka sa mayamang lalaki makakatipo sa iyo dahil sa ganoon paraan ka nila gusto makatulong, kaya pilit ka gustong gawing prostitute! Sino bang mga matitinong magulang ang kaya ibenta ang anak para sa pansarili nilang kaginhahawan??"

"Mag-isip-isip ka, Peachee... hindi normal iyang pag-iisip ng pamilya mo! Maawa ka diyan sa sarili mo!" pagalit pa niya sa akin kaya lalong lumala ang pag-iyak ko.

Napabagsak ako sa madamong lupa, dinaluhan niyan naman ako kaagad nang bahagya siyang lumuhod para pantayan ako at hinawakan ako sa magkabilang balikat kaya napatingala ako sa mukha niyang tanging pagaalala lang ang makikita.

At galit naman sa pamilya ko.

Kahit ako galit din sa ginagawa nila sa akin pero ewan ko ba kung bakit hindi ko talaga magawang makaalis sa poder nila kahit na noon ko pa gusto...

Nang maalala ko ang sinabi ni Sir. Stefan at nitong si Austin... kung simpleng mga bagay lang hindi maibigay sa akin ng nobyo ko ay papaano pa kapag nagsama na kami?

Hindi ko man aminin, kaya hindi ko rin magawang sumama sa kanya dahil nakikita kong kulang pa nga sa kanya ang kinikita niya tapos dadagdag pa ako...

Mahirap na ang buhay ko sa mga magulang ko, kaya inaamin ko na kahit papaano gusto ko naman magbago ang kapalaran ko...

Umiling ako. "Pasensya ka na, Austin..." Napahikbi na lang ako. "Maliit ang kinikita mo, naiintindihan ko na may mga personal kang pangangailangan at nasasapat lang iyon sa iyo."

"Kung idadagdag mo pa ako, magiging palamunin mo lang ako, mahihirapan ka rin dahil malaking responsilidad ang—"

"Eh ano?! Ganoon naman talaga kung papasukin mo ang buhay may asawa? Responsibilidad ng lalaki ang babae."

"Maliit man ang sahod ko, sisipagan ko pa! Para sa iyo, sumama ka lang sa akin—" Pero siya rin ang pumigil sa sinasabi niya nang may napagtanto siya.

"O ikaw mismo wala talagang tiwala sa akin na kaya kitang buhayin? At naghahangad ka pa ng mas higit sa akin?" may pait sa boses niya kaya muli ko siyang tiningala.

Kaya ko ba siyang tapatin?

Sa loob ng isang taon naming pagiging mag-nobyo at nobya wala naman siya naibibigay sa akin, kahit nga simpleng tangkay ng rosas ay hindi man lang makatanggap sa kanya.

Mapa-espesyal na okasyon katulad ng anibersaryo, parang kwek-kwek at fishball lang ang natatandaan kong napagsaluhan namin dalawa kaya masasabi kong ang kita niya ay kulang pa talaga sa kanya.

At nababalitaan ko ring nakakahiligan niyang magsugal sa nauusong online.

Kaya hindi na ako nagtataka bakit hindi man lang niya ako mabilhan ng kahit na ano, iyon ay dahil nga rin sa walang kabuluhan napupunta ang kinikita niya...

Tapos ang lakas ng loob niyang ayain akong tumira na kami sa iisang bahay. Nakikita ko na rin ang magiging bukas ko sa kanya, malala pa kaysa sa meron ako ngayon.

Kaya hindi ang sagot ko.

Huminga ako ng malalim at diretso siyang tiningnan sa mga mata niya at hinawakan ang kamay niyang ubod ng gaspang.

"Sa loob ng isang taon natin pinagsamahan, alam mong minahal kita, Austin..." saad ko na ikinalaki ng mga mata niya dahil alam niya na kung saan ito papunta.

"Pero hindi talaga eh." Napaiyak pa ako at nahigit ko ang pag-hinga ko. "Nalululong ka raw sa sugal... ni kahit nga bilhan man lang ako ng bestidang bago diyan sa tyanggian hindi mo ako mabilhan..."

Bumakas ng pagkabigla sa kanya, pero nangibabaw ang pagkapahiya sa pagtatapat ko.

"Kaya ano sa palagay mo ang magiging buhay natin? Baka lalo ako hindi makabili kahit ni panty." Napaiyak ako lalo at pinalis pa ang luha sa magkabilang pisngi ko, siya naman natigilan hindi makapagsalita.

"Kaya pasensya na, Austin pero hindi ko kayang sumama sa iyo, bata pa ako at marami pa gustong gawin sa buhay..."

"Naniniwala ako na balang araw, magiging maayos at maginhawa din ang buhay ko at hindi ako pababayaan ng langit."

"Kaya Austin... sana ganoon ka rin. Magsikap ka para may maganda kang kinabukasan at palagay ko magagawa natin iyon kahit hindi na tayo magkasama."

Lalong namilog ang mga mata niya sa hindi inaasahang pagkalas ko sa relasyon namin sa paraang malumanay at maayos.

"Salamat sa isang taon relasyon kasama ka... naging masaya naman ako sa madalas na pagkain ng kwek-kwek at fishball."

Dinaan ko na lang sa pagak na pagtawa sabay palis ng luha sa magkabilang pisngi ko.

At tumayo na ako, naiwan naman siyang napatulala, hindi na nakakibo pa dahil sa pagkapahiya.

"Pero pangarap ko rin naman makakain ng pork steak kahit nga wag na beef basta ba steak eh,"saad ko pa na hindi basta kataga lang kundi may ibig ako ipakuhulagan sa kanya.

Stana lang naunawan niya...

Na hindi ko hangad ang mayamang lalaki, pero hangad ko ay responsable, iyung kaya alagaan ang babae nang hindi hanggang sa salita lang.