CHAPTER FOUR

Peachee

"Ano?!" bulalas ni Nanay na napatayo mula sa kahoy naming sofa nang umuwi ako ng bahay at sinabing hindi ko tinanggap ang trabaho kahit pa hired na ako.

Sa kadahilanang hindi ko matatagalan ang ganoong klaseng boss, bukod sa arogante na ay b*stos pa.

Ang inaasahan kong trabhaho ay gawaing bahay, hindi para maging pansamantalang babae niyang sisisantehin niya rin makalipas isang linggo kapag nag-sawa na siya.

Hindi ko iniingatan ang sarili ko para basta na lang ipamigay ito at magpadala sa mga mabulaklak niyang salita na wala namang katotohanan.

Kaya nga ako nagkasambahay na lang, kung alam ko lang na ganoon ang kalakaran doon ay edi sana nag-trabaho na nga lang ako sa beer house tutal wala rin lang pinagkaiba, magsisilbi rin pala ako sa lalaki sa kama.

"Iba ho ang gusto ng boss ko, Nay kaya—"

Hindi ko na natapos ang sanang paliwanag ko nang bigla niya akong hiklagin na siyang ikinangiwi ko at napaindang sinusubukang bawiin mula sa mahigpit nitong pagkakahawak.

"Kahit kailan talaga b*ba ka..." Nagawa niya pang duruin ang sintido ko at ramdam kong bumaon ang kuko niya kaya napaiyak na lang ako.

Puno siya ng panggigigil sa akin at hinawakan ako sa panga ng mahigpit kaya napasinghap ako at tuluyan nang napaluha.

Ganito na lang parati.

"Nandoon ka na, may trabaho ka na umayaw ka pa?! Alam mo kung gaano kapihikan ang mayamang binatang iyon! Pagkakataon mo na sana!" galit niyang sigaw sa mismong mukha ko.

Nang lumabas si Tatay galing kusina. "Oh, Lodia ano't inaaway mo na naman iyan?"

Patulak akong binitawan ni Nanay at nasapo ko ang braso at mukha ko na napayuko na lang at tahimik na umiyak.

Galit na tinuro ako ni Nanay. "Paano itong anak mo, Agosto! May trabaho na bilang personal na kasambahay ni Mr. Castellano, umayaw pa! Kung hindi ba naman ka-t*nga!" Nasapo pa ang noong tila nagkanda-sakit sa akin.

Imbis na kampihan ako ni Tatay, kumampi siya kay Nanay. "Oh eh bakit mo naman ba inayawan? Inutil ka talagang bata ka! Siya, ayaw mong mangatulong? Kakausapin ng Nanay mo ang kaibigan niya na may-ari ng beer house diyan sa bayan, doon! Doon ka magtrabaho mag-uwi ka ng maraming kaperahan!"

At lumabas na nga ito naiwan kami ni Nanay dito sa salas na galit na galit pa rin sa akin ni hindi man lang ako binigyan ng tiyansang ipaliwanag ang dahilan ko...

Kaya sa loob-loob ko natawa na lang ako. Talagang sa lugar na iyon ang bagsak ko kaya mariin akong napipikit pinipigilang umiyak ng husto sa harapan ng ina ko.

Hinarap ako ulit ni Nanay pero sa pagkakataong ito kalmado na kahit papaano.

Lumapit pa siya sa akin kaya napaatras ako at muli niya pa akong dinuro. "Ikaw, Peachee ayus-ayusin mo mga desisyon mo sa buhay. Kung ano man iyang dahilan mo, wala ako pakialam basta mag-angkat ka ng pera sa bahay kung hindi? Lumayas-layas ka na."

At tinalikuran na nga niya ako kaya nanlalambot akong napaupo sa upuan kasabay ng hindi mapigilan paghikbi ko habang nakayuko.

Bagay na paulit-ulit humihiwa sa puso ko, ang marinig ang mga magulang ko na wala silang pakialam sa kalagayan ko o kung ano man ang mangyari sa akin hindi nila alintana...

Basta may pera akong maibibigay.

"Grabe..." pabulong kong sambit habang tahimik nang umiiyak at lumabas sandali ng bahay para magpahangin.

Nang saktong paglakas ko papunta rito si Austin kaya nanlaki ang mga mata ko na agad siyang sinalubong para pigilan baka madamay pa siya sa init ng ulo ng mga magulang ko.

"Peachee—"

Kinawayan na niya ako nang agad ko siyang takbuhin at hinawakan sa kamay nagulat pa siya nang hilahin ko siya papalayo sa bahay namin.

"Anong problema?? Saan tayo pupunta?" naguguluhan niyang usisa nang patuloy ko lang siyang hila papalayo hangga't pumasok kami sa daan papasok ng mapunong lugar.

Tumigil ako nang masiguradong malayo na kami sa bahay saka ko lang siya hinarap at nabigla siya nang makita ang namumula kong mukha at namumugtong mata.

Hinawakan niya ako agad sa magkabilang mukha at pinagmamasdan ako buhat ng nagaalala niyang mukha.

"Na naman?" Hindi na niya kailangan magtanong kunh ano nangyari at hindi na lingid sa kaalaman niya ang sitwasyon ko sa bahay.

Tumango ako kaya napamura siya, nabitawan niya ako kasabay ng pamamaywang.

"Sinabi ko naman sa iyo na sumama ka na sa akin!" Napasigaw siya sa galit, hindi sa akin kundi sa mga magulang ko.

"Noon pa kita gusto ibahay, ayaw mo lang... dahil ano? Dahil wala kang tiwala at bilib sa akin na kaya kitang buhayin, tama?" Nanlaki ang mata niya sa akin kaya napaatras ako kasabay ng pag-iling at muling napaiyak.

Napalunok ako. "Hindi naman sa ganoon... natatakot ako para sa iyo baka kung anong gawin sa iyo ni Tatay, ayaw nila ni Nanay sa relasyon natin."

"Matagal ko nang alam iyan at matagal na nating kinakaharap iyan! Gusto nila doon ka sa mayamang lalaki makakatipo sa iyo dahil sa ganoon paraan ka nila gusto makatulong kaya pilit ka gustong gawing prostitute! Sino bang mga matitinong magulang ang kaya ibenta ang anak para sa pansarili nilang kaginhahawan?"

"Mag-isip-isip ka, Peachee... hindi normal iyang pag-iisip ng pamilya mo! Maawa ka diyan sa sarili mo!" pagalit pa niya sa akin kaya lalong lumalaya ang pag-iyak ko.

Napabagsak ako sa madamong lupa, dinaluhan niyan naman ako kaagad nang bahagya siyang lumuhod para pantayan ako at hinawakan ako sa magkabilang balikat kaya napatingala ako sa mukha niyang tanging pagaalala ang makikita.

At galit naman sa pamilya ko.

Kahit ako galit din sa ginagawa nila sa akin pero ewan ko ba kung bakit hindi ko talaga magawang makaalis sa poder nila kahit na noon ko pa gusto...

Nang maalala ko ang sinabi ni Sir. Stefan at nitong si Austin... kung simpleng mga bagay lang hindi maibigay sa akin ng nobyo ko ay papaano pa kapag nagsama na kami?

Hindi ko man aminin, kaya hindi ko rin magawang sumama sa kanya dahil nakikita kong kulang pa nga sa kanya ang kinikiga niya tapos dadagdag pa ako...

Mahirap na ang buhay ko sa mga magulang ko, kaya inaamin ko na kahit papaano gusto ko naman mabago ang kapalaran ko...

Umiling ako. "Pasensya ka na, Austin..." Napahikbi na lang ako. "Maliit ang kinikita mo, naiintindihan ko na may mga personal kang pangangailangan at nasasapat lang iyon sa iyo."

"Kung idadagdag mo pa ako, magiging palamunin mo lang ako, mahihirapan ka rin dahil malaking responsilidad ang—"

"Eh ano?! Ganoon naman talaga kung papasukin mo ang buhay may asawa? Responsibilidad ng lalaki ang babae."

"Maliit man ang sahod ko, sisipagan ko pa! Para sa iyo, sumama ka lang sa akin—" Pero siya rin ang pumigil sa sinasabi niya nang may napagtanto siya.

"O ikaw mismo walang tiwala sa akin na kaya kitang buhayin? At naghahangad ka pa ng mas higit sa akin?" may pait sa boses niya kaya muli ko siyang tiningala.

Kaya ko ba siyang tapatin?

Sa loob ng isang taon naming pagiging mag-nobyo at nobya wala naman siya naibibigay sa akin, kahit nga simpleng tangkay ng rosas ay hindi man lang nakatanggap sa kanya.

Mapa-espesyal na okasyon katulad ng anibersaryo, parang kwek-kwek at fishball lang ang natatandaan kong napagsaluhan namin dalawa kaya masasabi kong ang kita niya ay kulang pa talaga sa kanya.

At nababalitaan ko ring nakakahiligan niyang magsugal sa nauusong online.

Kaya hindi na ako nagtataka bakit hindi man lang niya ako mabilhan ng kahit na ano iyon dahil rin sa walang kabuluhan napupunta ang kinikita niya...

Tapos ang lakas ng loob niyang ayain akong tumira na kami sa iisang bahay. Nakikita ko na rin ang magiging bukas ko sa kanya, malala pa kaysa sa meron ako ngayon.

Kaya hindi ang sagot ko.

Huminga ako ng malalim at diretso siyang tiningnan sa mga mata niya at hinawakan ang kamay niyang ubod ng gaspang.

"Sa loob ng isang taon natin pinagsamahan, alam mong minahal kita, Austin..." saad ko na ikinalaki ng mga mata niya dahil alam niya na kung saan ito papunta.

"Pero hindi talaga eh." Napaiyak pa ako at nahigit ko ang pag-hinga ko. "Nalululong ka raw sa sugal... ni kahit nga bilhan man lang ako ng bestidang bago diyan sa tyanggian hindi mo ako mabilhan..."

Bumakas ng pagkabigla sa kanya, pero nangibabaw ang pagkapahiya sa pangtatapat ko.

"Kaya ano sa palagay mo ang magiging buhay natin? Baka lalo ako hindi makabili kahit ni panty." Napaiyak ako lalo at pinalis pa ang luha sa magkabilang pisngi ko siya naman natigilan hindi na nakapagsalita.

"Kaya pasensya na, Austin pero hindi ko kayang sumama sa iyo, bata pa ako at marami pa gustong gawin sa buhay..."

"Naniniwala ako na balang araw, magiging maayos at maginhawa din ang buhay ko at hindi ako pababayaan ng langit."

"Kaya Austin... sana ganoon ka rin. Magsikap ka para may maganda kang kinabukasan at palagay ko magagawa natin iyon kahit hindi na tayo ang magkasama."

Lalong namilog ang mga mata niya sa hindi inaasahang pagkalas ko sa relasyon namin sa paraang malumanay at maayos.

"Salamat sa isang taon relasyon kasama ka... naging masaya naman ako sa madalas na pagkain ng kwek-kwek at fishball."

"Pero pangarap ko rin makakain ng steak," may laman kong sinabi sabay tumayo na, naiwan naman siyang napatulala hindi na nakakibo pa dahil sa pagkapahiya.

Nakakatawa man pakinggan pero malalim ang ibig ko ipakuhulagan sa kanya na sana lang naunawan niya...