LOGINNgayon ay si Sara naman ang nakaramdam ng pag-iingat nang marinig niya ang katapusan sa kaniyang tono. Isang babala, marahil, na ang tamad at magandang katatawanan ni Simon ay isang front lamang, isang ilusyon. Para namang kailangan pa niya ng anumang babala! "Bakit ka pa nag-aabala sa paghabol sa akin kung mayroong dose-dosenang mga babae sa New York na lubos na mahihiya at matutuwa na makatanggap ng mga atensyon ni Simon Hamilton?"Ngumiti ito nang may panghihinayang. "Dahil hindi iyon gumagana nang ganoon."Sumimangot siya. "Ang alin ang hindi?"Nagkibit-balikat ito sa malalapad nitong balikat. "Hindi ako makapagsasalita para sa ibang mga lalaki, syempre, ngunit hanggang sa ako ang pag-uusapan, ang pagnanasa ay eksklusibo sa isang babae lamang sa isang pagkakataon."Binasa ni Sara ang kaniyang mga labi na biglang natuyo. "Hindi iyan ang narinig ko…" sabi niya, kahit man lang batay sa nabasa niya tungkol dito simula nang magkilala sila.Sumimangot si Simon. "Sino ba talaga ang pinak
Hindi alam ni Sara kung hahangaan ba niya ito sa kapal ng mukha nito o kakatayin sa kaangasan nito. Kahit alin pa man, hindi siya pwedeng magtrabaho sa isang lalaking hindi man lang niya gusto… Ang pagsisinungaling sa sarili ay hindi makakatulong sa sitwasyong ito, mabilis na pinalagutan ni Sara ang sarili. Ang problema ay hindi sa hindi niya gusto si Simon Hamilton, kundi dahil ipinakita sa kaniya ng isang halik na sa pisikal na paraan ay gustong-gusto niya ito nang labis. Kompormado na si Sara na hindi na siya kailanman makakaramdam muli. Matalim ang kaniyang pasya na huwag makaramdam ng pisikal na pagnanasa sa alinmang lalaki habang alam niyang sa huli ay hahantong din ito sa mas matinding sakit at pagkadismaya."Ano ang iniisip mo…?"Pinagmasdan ni Simon ang mga ekspresyon ni Sara sa nakalipas na ilang minutong katahimikan sa pagitan nila. Nakita ang pagkadismaya. Ang pagkalito. Kasunod ang pag-aalinlangan. At pagkatapos ay ang mukhang masakit na paghihirap ng kalooban. Lahat ng i
Ngumiti siya, "Ayos lang. Sa tingin ko ay nararapat lang din naman sa akin iyon,"Tumango si Sara, ngunit kailangan niyang itanong, "May dahilan ba kung bakit hindi mo sinabi sa akin ang tungkol sa kapatid ko?""Ako… Hindi ko alam. Sa tingin ko ay naisip ko lang na nakatutuwa ito," humakbang siya nang mas malapit sa kaniya, "Tumingin ka, Sara, alam kong hindi maganda ang naging simula natin at alam kong pangalawang beses ko na itong paghingi ng paumanhin, ngunit gusto kong magsimula tayo muli dahil gusto kitang makilala, kaya maaari ba tayong… Magsimulang muli?"Tumatag ang kaniyang bibig, "Hindi ko tingin na ang pagkakakilanlan natin sa kahit anong antas ay isang magandang ideya, Simon,"Nagkaroon ng katahimikan, at pagkatapos ay humakbang siya nang mas malapit muli, "Alam mo naman na madali lang para sa akin ang gumawa ng mga kinakailangang pag-uusisa na magbibigay sa akin ng lahat ng sagot sa bawat tanong ko tungkol sa iyo," sabi niya, at agad niyang pinagsisihan ang komentong iyon
Syempre, iyon ang paraan kung paano niya ito nakontak, naisip ni Sara, at deliberately/sadyang inilihim nito ang impormasyon sa sarili nito sa kahit anong dahilan na may kahulugan para sa kaniya. Pinilit ni Sara na ngumiti, "Syempre, alam ko," mabilis niyang sabi, "Medyo magulo lang ang isip ko dahil sa biyahe. Sobrang abala talaga sa trabaho kamakailan," Nilingon niya si Simon at nawala ang kaniyang ngiti, "Masaya rin akong makita kang muli, Mr. Hamilton,""Oh, hindi naman kailangang maging masyadong pormal ngayon, 'di ba, Sara?" sabi ni Simon na nakangiti nang malapad, "Sigurado akong pareho tayong sumasang-ayon na lagpas na tayo sa antas na iyon,"Tinutukoy niya ang halik, naisip ni Sara, at gustuhin man niyang iuntog ang ulo nito sa talahanayan, siguradong hindi niya pwedeng hayaang pilitin siya ng lalaking ito na mawalan muli ng kontrol sa kaniyang emosyon, lalo na sa harap nina Scott at Vivian. Nagsisisi na siya sa halik at sa sampal, kaya naglagay ulit siya ng panibagong pilit
Hindi alam ni Sara kung ano ang pumasok sa kanya, ngunit naramdaman na lamang niya ang pagdapo ng kanyang palad sa pisngi nito bago pa man siya makapag-isip nang dalawang beses sa kanyang ginagawa. Pinagmasdan niya itong magtaas ng kamay sa mukha nito at pagkatapos ay ngumisi ito, bagaman halata niya sa ekspresyon nito na hindi nito nakikitang nakatutuwa ang katotohanang sinampal niya ito.Hindi na maiintindihan ni Sara ang sarili. Hindi siya marahas na tao, at tiyak na hindi siya nananakit ng tao kahit ano pa man. Ano ba mayroon sa lalaking ito na sumisira sa kanyang pagpipigil sa sarili? Ang kanyang mga damdamin at pagnanais ay nagugulo tuwing nasa malapit ito… at para sa Diyos, sinampal lang niya si Simon Hamilton!"Para saan ba 'yon?"Pinagsisisihan ni Sara ang pagtama sa kanya, ngunit hindi siya lubos na humihingi ng paumanhin tungkol doon, "Huwag mo na akong kakausapin nang ganyan kailanman, Mr. Hamilton," sabi niya sa pagitan ng nakakuyom na mga ngipin at gumawa ng isang hakban
"Iyon ay napaka— Oh, wow…!" Napasinghap si Sara nang mapansin niya ang tanawin mula sa napakalaking picture window sa likod nito sa unang pagkakataon—tiyak na patunay sa kung gaano kalakas ang atraksyon niya kay Simon, dahil ang tanawin mula sa bintana ay nakamamangha. Ang Lungsod ng New York sa buong karangalan nito.Patuloy na tumingin si Sara sa skyline ng New York habang mabagal siyang naglalakad patungo sa bintana, nasisilaw sa kombinasyon ng matataas at kumikinang na mga gusali at ng masaganang berdeng parke."Tila natatandaan kong sinabi mong iniisip mo na ang Hamilton Tower ay isa lamang matangkad na gusali na humaharang sa tanawin," paalala sa kanya ni Simon habang sumasamahan siya rito sa bintana.Napaimpis si Sara sa paalalang ito sa pagiging deretso ng kanyang pakikipag-usap sa party. "Maaaring naging medyo… hindi ako magalang sa iyo sa party noong Sabado ng gabi.""Maaaring naging?" pabalik niyang tinukso nang marahan."Naging hindi ako magalang," pag-amin niya."May anum







