LOGINPagkatapos maglakad ng ilang hakbang, nakita ni Arabella ang isang babae na nakaupo sa tabi ng kalsada.Nasa fifties na siya, nakasuot ng simpleng damit, nakatali ang buhok, at may regular na features at napakagandang temperament. Hawak niya ang dibdib niya, puno ng pawis ang mukha, maputla, at walang dugo ang mga labi niya.Lumuhod si Arabella, tiningnan ang mukha niya, at tinanong kung masama ba ang pakiramdam niya. Hindi makapagsalita ang babae, tumango lang siya, ang kamay niya ay nakadiin sa dibdib niya, mabilis at mababaw ang paghinga.Nagtanong si Arabella, "May sakit ka ba sa puso?"Tumango ulit ang babae. Binuksan ni Arabella ang handbag niya, naghalungkat, at nakakita ng isang bote ng nitroglycerin.Binuksan niya ang takip, nagbuhos ng isang tableta, at dinala ito sa mga labi ng babae. "Ilagay mo sa ilalim ng dila mo, huwag mong lunukin."Sinunod ng babae ang sinabi. Pagkaraan ng ilang sandali, unti-unting kumalma ang paghinga niya, at bumuti ang kulay ng mukha niya. Tuminga
Nasabi na niya ang lahat ng kailangan niyang sabihin, at wala na siyang masabi pa. "Babalik na ako ngayon. Mananatili ako kay Lola ngayong gabi. Bumalik na rin kayo."Pagkasabi niyon, tumalikod siya at umalis. Habang dumadaan si Arabella kay Elise, hindi siya huminto, pero tinawag siya ni Elise: "Arabella, pwede mo akong kamuhian o guluhin kahit ano ang gusto mo, pero huwag mong subukang maghasik ng alitan sa pagitan ni Lola at Damien. Siya lang ang meron si Damien."Lumingon si Arabella at sumulyap sa kanya, pagkatapos ay biglang ngumiti."Ano'ng tinatawa mo?" Kumunot ang noo ni Elise.Kalmadong sabi ni Arabella, "Dati, akala ko hindi kita kayang talunin. Ngayon mukhang hindi na kailangang talunin ka. Magkaibang species lang talaga tayo."Mahina siyang bumuntong-hininga, "Minsan ang pagkakaiba ng mga tao ay mas malaki pa kaysa sa pagkakaiba ng tao at unggoy."Lumapit si Damien at sakto niyang narinig ang mga salitang 'yon. Tumingala siya kay Arabella. Itinulak niya ang pinto, tahimi
"Damien, anong problema? May nasabi ba akong mali?" mahinang tanong niya.Tiningnan siya ni Damien at kalmadong nagsabi, "Parang si Arabella lang ang pinag-uusapan mo simula kanina."Natigilan si Elise. Tinitigan niya ito nang tulala. Pagkatapos ng mahabang panahon, dahan-dahan siyang nagsalita:"Hindi ba tama? Sinaktan ka niya ng ganito, at gusto mo pa rin siyang protektahan?"Ibinawi ni Damien ang tingin niya nang hindi nagsasalita.May mahinang yabag na nanggaling sa likod ng pinto. Ibinaba ni Damien ang mga kamay niya at hindi sinasadyang itinuwid ang likod niya.Sa wakas ay bumukas ang pinto, at nakatayo si Arabella sa likod nito. Ang tingin niya ay unang napunta kay Damien, at pagkatapos ay dumako kay Elise na nakatayo sa tabi niya.Bago pa makapagsalita si Arabella, naunang nagtanong si Damien, "Kumalma na ba si Lola?"Umiling si Arabella: "Maghahanda na si Lola na matulog. Kinailangan ko siyang pakiusapan nang matagal bago niya ako tuluyang payagang lumabas."Sumulyap siya kay
"Aunt May, malaki ang hindi pagkakaunawaan ni Lola sa akin, at kailangan ko itong ipaliwanag sa kanya sa lalong madaling panahon. Ayokong may manatili siyang sama ng loob sa akin," sabi ni Damien.Tiningnan siya ni Aunt May. Mula pagkabata, matalino at mabilis mag-isip si Young Master Damien, pero ang kapintasan niya ay masyado siyang mayabang at minamaliit niya ang iba. Ito ang unang beses na nakita ni Aunt May na ganito siya kagulo at nagmamakaawa."Buntong-hininga." Bumuntong-hininga si Aunt May. "Sige, papasok ako at magpapaalam para sa 'yo, pero linawin ko muna: kung gusto ka man makita ni Miss o hindi, nasa kanya na 'yon. Alam mo naman na palagi siyang may sariling desisyon.""Salamat sa abala," sabi ni Damien.Bumuntong-hininga si Aunt May at pumasok. Sa tea room, tinutulungan ni Arabella ang Lola niya na mag-ayos ng mga bulaklak.Pumasok si Aunt May at nagsabi, "Miss, naghihintay ang young master sa labas ng gate. Gusto ka niyang makita.""Pauwiin mo siya." Sabi ni Eleanor na
"Lola, hindi 'yon ang ibig kong sabihin. Naghinala lang ako..." Sinubukan niyang ayusin, pero paos na ang boses niya."Naghihinala ka kay Arabella, naghihinala ka na nagtaksil siya." Tiningnan ni Eleanor si Damien, at ang tingin niya ay tumagos hanggang sa kaluluwa nito, "Sino ba talaga ang hindi tapat sa kasal? Damien, alam mo ba ang sagot sa puso mo?"Nanahimik si Damien. Hindi siya makasagot. Dahil alam niya ang totoo.Bumuntong-hininga si Eleanor: "Minsang naging hindi tapat, palaging hindi na pagkakatiwalaan. Kung ganyan mo tratuhin ang sarili mong asawa, paano ako, isang matandang babae, maglalakas-loob na magtiwala sa 'yo?"Bumalot ang malalim na katahimikan sa tea room. Walang nagsasalita. Tanging ang tunog ng orasan at ang mahinang paghinga ni Eleanor ang maririnig. Nakatayo si Damien doon, hindi makapagsalita, hindi makagalaw.Pagkatapos ng mahabang panahon, huminga ng malalim si Eleanor at nag-utos, "May, bigyan mo ako ng pen."Inabot ni Aunt May ang isang antique gold pen,
Tiningnan siya ni Arabella, at may bahid ng pait sa ngiti niya, "Ikaw ang nagtalaga? Ano ang karapatan mo para magtalaga?"Tumingin pabalik si Damien sa kanya, "Dahil ako ang pinalaki ni Lola, ang taong dapat niyang pagkatiwalaan ay ako, hindi ikaw. Ako ang apo niya. Ako ang kadugo niya."Huminga ng malalim si Arabella. Para siyang sinaksak sa puso nang marinig 'yon. "Damien, naaalala mo pa ba na ikaw ang pinalaki ni Lola? Kinausap mo ba siya bago mo sabihin ang mga salitang 'yan? Tinanong mo ba siya kung ano talaga ang gusto niya, o ipinapalagay mo lang na ang gusto mo ay gusto rin niya?""Huwag ka nang makipagtalo sa kanya!" Sumugod si Richard, kinuha ang agreement sa mesa, at pinunit ito ng pira-piraso sa harap nilang lahat.Ang mga piraso ng papel ay nagkalat sa sahig, parang mga sirang pangarap.Tiningnan ni Luise ang eksenang 'yon at ngumiti habang nakayuko.Walang gulat sa mukha niya, parang inaasahan na niya na mangyayari ito. Dahan-dahan niyang kinuha ang teacup sa mesa at um







