로그인"Damien, anong problema? May nasabi ba akong mali?" mahinang tanong niya.Tiningnan siya ni Damien at kalmadong nagsabi, "Parang si Arabella lang ang pinag-uusapan mo simula kanina."Natigilan si Elise. Tinitigan niya ito nang tulala. Pagkatapos ng mahabang panahon, dahan-dahan siyang nagsalita:"Hindi ba tama? Sinaktan ka niya ng ganito, at gusto mo pa rin siyang protektahan?"Ibinawi ni Damien ang tingin niya nang hindi nagsasalita.May mahinang yabag na nanggaling sa likod ng pinto. Ibinaba ni Damien ang mga kamay niya at hindi sinasadyang itinuwid ang likod niya.Sa wakas ay bumukas ang pinto, at nakatayo si Arabella sa likod nito. Ang tingin niya ay unang napunta kay Damien, at pagkatapos ay dumako kay Elise na nakatayo sa tabi niya.Bago pa makapagsalita si Arabella, naunang nagtanong si Damien, "Kumalma na ba si Lola?"Umiling si Arabella: "Maghahanda na si Lola na matulog. Kinailangan ko siyang pakiusapan nang matagal bago niya ako tuluyang payagang lumabas."Sumulyap siya kay
"Aunt May, malaki ang hindi pagkakaunawaan ni Lola sa akin, at kailangan ko itong ipaliwanag sa kanya sa lalong madaling panahon. Ayokong may manatili siyang sama ng loob sa akin," sabi ni Damien.Tiningnan siya ni Aunt May. Mula pagkabata, matalino at mabilis mag-isip si Young Master Damien, pero ang kapintasan niya ay masyado siyang mayabang at minamaliit niya ang iba. Ito ang unang beses na nakita ni Aunt May na ganito siya kagulo at nagmamakaawa."Buntong-hininga." Bumuntong-hininga si Aunt May. "Sige, papasok ako at magpapaalam para sa 'yo, pero linawin ko muna: kung gusto ka man makita ni Miss o hindi, nasa kanya na 'yon. Alam mo naman na palagi siyang may sariling desisyon.""Salamat sa abala," sabi ni Damien.Bumuntong-hininga si Aunt May at pumasok. Sa tea room, tinutulungan ni Arabella ang Lola niya na mag-ayos ng mga bulaklak.Pumasok si Aunt May at nagsabi, "Miss, naghihintay ang young master sa labas ng gate. Gusto ka niyang makita.""Pauwiin mo siya." Sabi ni Eleanor na
"Lola, hindi 'yon ang ibig kong sabihin. Naghinala lang ako..." Sinubukan niyang ayusin, pero paos na ang boses niya."Naghihinala ka kay Arabella, naghihinala ka na nagtaksil siya." Tiningnan ni Eleanor si Damien, at ang tingin niya ay tumagos hanggang sa kaluluwa nito, "Sino ba talaga ang hindi tapat sa kasal? Damien, alam mo ba ang sagot sa puso mo?"Nanahimik si Damien. Hindi siya makasagot. Dahil alam niya ang totoo.Bumuntong-hininga si Eleanor: "Minsang naging hindi tapat, palaging hindi na pagkakatiwalaan. Kung ganyan mo tratuhin ang sarili mong asawa, paano ako, isang matandang babae, maglalakas-loob na magtiwala sa 'yo?"Bumalot ang malalim na katahimikan sa tea room. Walang nagsasalita. Tanging ang tunog ng orasan at ang mahinang paghinga ni Eleanor ang maririnig. Nakatayo si Damien doon, hindi makapagsalita, hindi makagalaw.Pagkatapos ng mahabang panahon, huminga ng malalim si Eleanor at nag-utos, "May, bigyan mo ako ng pen."Inabot ni Aunt May ang isang antique gold pen,
Tiningnan siya ni Arabella, at may bahid ng pait sa ngiti niya, "Ikaw ang nagtalaga? Ano ang karapatan mo para magtalaga?"Tumingin pabalik si Damien sa kanya, "Dahil ako ang pinalaki ni Lola, ang taong dapat niyang pagkatiwalaan ay ako, hindi ikaw. Ako ang apo niya. Ako ang kadugo niya."Huminga ng malalim si Arabella. Para siyang sinaksak sa puso nang marinig 'yon. "Damien, naaalala mo pa ba na ikaw ang pinalaki ni Lola? Kinausap mo ba siya bago mo sabihin ang mga salitang 'yan? Tinanong mo ba siya kung ano talaga ang gusto niya, o ipinapalagay mo lang na ang gusto mo ay gusto rin niya?""Huwag ka nang makipagtalo sa kanya!" Sumugod si Richard, kinuha ang agreement sa mesa, at pinunit ito ng pira-piraso sa harap nilang lahat.Ang mga piraso ng papel ay nagkalat sa sahig, parang mga sirang pangarap.Tiningnan ni Luise ang eksenang 'yon at ngumiti habang nakayuko.Walang gulat sa mukha niya, parang inaasahan na niya na mangyayari ito. Dahan-dahan niyang kinuha ang teacup sa mesa at um
Sa loob ng Tea House, sa isang tahimik na private room, halos hindi marinig ang tunog ng labas.Ang amoy ng bagong timplang tsaa ay bumabalot sa buong silid, pero kahit gaano ito kabango, hindi nito kayang pakalmahin ang tensyon na namumuo sa pagitan ng dalawang taong nakaupo sa magkabilang panig ng mesa.Kinuha ni Luise ang teacup niya, dahan-dahan itong inangat, at humigop.Walang pagmamadali sa kilos niya, parang hindi siya nasa gitna ng isang malaking desisyon na pwedeng magbago ng kapalaran ng dalawang pamilya.Pagkatapos niyang ilapag ang tasa, tumingin siya kay Arabella at dahan-dahang nagsabi, "Ms. Arabella, halos na-final na natin ang lahat ng detalye. Pinag-aralan na natin ang bawat clause, bawat numero, bawat kondisyon.Kung sa tingin mo ay akma na ito at wala ka nang gustong baguhin, pwede na nating pirmahan ang agreement."Hindi agad sumagot si Arabella. Kinuha niya ang makapal na agreement at binasa ito sa huling pagkakataon, pahina-pahina, linya-linya.Hindi dahil hindi
Nanatiling nakaupo si Arabella, hindi gumagalaw. Pagkatapos mawala ang pigura ni Evelyn, kumuha siya ng voice recorder mula sa ilalim ng mesa. Marahan niyang pinindot ang replay button. Lumabas sa speaker ang boses ni Evelyn at malinaw na na-record.Ibinalik ni Arabella ang recorder sa bag niya. Nag-isa siyang umupo sandali, umiinom ng tsaa at tahimik na pinapanood ang night view sa labas ng bintana. Pagkatapos ng mahabang panahon, kinuha niya ang telepono at maingat na dinial ang numero ni Aunt May. Kumonekta ang tawag. Bago pa makapagsalita si Aunt May mahinang sinabi ni Arabella, "Aunt May, ang sagot na hinihintay ni Lola ay naibigay na."Pagkatapos ng mahabang katahimikan, isang mahinang buntong-hininga ang narinig mula sa kabilang linya. "Sige, ipaparating ko ang mensahe kay Miss."—Nakatanggap na naman si Damien ng tawag mula sa tatay niya. Ngayon, naiinip na si Damien sa tuwing tatawag ang tatay niya. Hindi marunong magluto ng malaking cake ang matanda; ang alam lang nito ay h







