ตอนที่ 3 ไม่ใช่มะม๊าแบบทุกที

Imperative Mama คุณแม่จำเป็น

EP.3 ไม่ใช่มะม๊าแบบทุกที

.

.

วันนี้อินตื่นแต่เช้าเพื่อมาทำอาหารให้เด็กแฝดก่อนไปโรงเรียนก็วันนี้เป็นเช้าวันจันทร์ที่เด็ก ๆ ต้องไปโรงเรียน ซึ่งก่อนไปต้องหาอะไรใส่ท้องไว้ก่อนจะได้มีสมาธิเรียนหนังสือ แต่ความฝันที่จะทำเหมือนคุณแม่ในละครหลังข่าวก็ต้องชะงักเมื่ออินเปิดประตูตู้เย็นออกแล้วไม่พบกับวัตถุดิบที่พอจะเป็นอาหารให้เด็กแฝดได้เลย ใช่สิ ก็คนแบบดารินทร์แค่จะตื่นมาตอนเช้าก็เป็นเรื่องยากสำหรับเจ้าของร่างนี้แล้ว

“ตัว ๆ เมื่อคืนมะม๊าลืมปิดไฟอะป่าววว”

“ไม่นะ เค้าเห็นม๊าปิดแล้ว”

อินได้ยินเสียงเล็กของเด็กทั้งสองคนดังออกมาจากหน้าห้องของลูก ๆ จึงเดินไปดูว่าเด็ก ๆ ตื่นแล้วหรือว่าตัวเองหูแว่วไปเองกันแน่ แต่ก็ได้คำตอบเมื่อเขาเดินไปถึงแล้วพบเด็กสองคนยืนคุยกันโดยมีไพลินกอดแขนเพทายไว้แล้วเอาหน้าซุกกับไหล่ด้านหลังของแฝดคนน้องเหมือนกลัวอะไรอยู่

“หรือว่า ปี๋หรอตัว เค้ากลัวววว”

“ไม่ใช่หรอกนะ เดี๋ยวเค้าเดินไปดูให้”

“ไปด้วยจิ”

“แล้วตัวไม่กลัวหรือไง”

“อยู่ตรงงี้เค้าก็กลัว”

“ทำไมตื่นเช้าจังลูก” 

ความสงสัยและการสนทนากันของเด็กทั้งคู่ก็หยุดลงหลังจากที่คนเป็นแม่ได้เฉลยสาเหตุที่ไฟยังเปิดอยู่เพราะมะม๊าตื่นมาก่อนแล้วนี่เอง

“มะม๊า”

“ม๊าตื่นแล้วเหรอครับ”

“ครับ ทำไมลูก ๆ ตื่นเช้าจังครับ” อินย่อตัวนั่งยอง ๆ เพื่อให้คุยกับเด็กแฝดได้ถนัดขึ้นพร้อมกับเช็ดหน้าเช็ดตาให้เด็กทั้งคู่ไปด้วย

“ก็วันนี้ไปเรียนน้า”

“แต่นี้หกโมงอยู่เลย นอนต่อก็ได้นะลูก”

“ปกติม๊าไม่ตื่นครับ” เพทายตอบกลับคนเป็นแม่ที่สงสัยว่าทำไมเขาตื่นเช้ากันเพราะต้องเตรียมตัวเพื่อไปโรงเรียนด้วยตัวเอง เพราะคนเป็นแม่ไม่เคยทำให้ในช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันมา

“แล้วลูกอาบน้ำเองเหรอครับ”

“ช่ายยยย ไพลินอาบให้เพทาย เพทายอาบให้ไพลิน” แฝดพี่ตอบคนเป็นแม่ด้วยเสียงอ้อแอ้แต่ยิ้มร่าด้วยความอยากอวดว่าตัวเองเก่งที่อาบน้ำเองได้

“แล้วข้าวเช้าล่ะครับ”

“น้านัทซื้อมาให้ครับ” 

นัท คนขับแท็กซี่ที่ดารินทร์จ้างให้มารับเด็ก ๆ ทุกวันรวมถึงเรื่องข้าวเช้าด้วย ตื่นลงไปส่งลูกยังไม่ทำด้วยซ้ำ เด็กเล็ก ๆ ลงลิฟต์กันตามลำพังได้ยังไง แถมในความทรงจำของร่างนี้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าลูก ๆ กินอะไรเป็นอาหารเช้า เธอใช้ชีวิตยังไงนะดารินทร์ ทั้งที่ลูก ๆ รักเธอขนาดนี้

“อ่า วันนี้ม๊าทำข้าวเช้าให้กินดีมั้ยครับ”

“เอา ไพลินอยากกินนนนน”

“รบกวนม๊ามั้ยครับ”

“ไม่ครับ ม๊าอยากทำครับลูก” 

เพทายกับไพลินต่างกันมากทั้งที่เลี้ยงมาในสภาพแวดล้อมเดียวกัน เพทายเด็กที่อินเห็นทีไรก็ต้องทึ่งกับความเป็นผู้ใหญ่มากกว่าวัย 5 ขวบ ส่วนไพลินเหมือนขุมทรัพย์แห่งความสุขของใครก็ตามที่ได้อยู่ใกล้ เป็นพลังบวกให้กับทุกคนที่พบเห็น จนอินคิดขึ้นมากับตัวเองช่างโชคดีจริง ๆ ที่ในช่วงชีวิตของอินแม้ว่าจะเป็นร่างคนอื่นได้มาสัมผัสกับความรู้สึกรักโดยไม่มีเงื่อนไขแบบนี้

“กินข้าวกะมะม๊า”

“ขอบคุณครับม๊า”

“แต่ม๊าต้องลงไปซื้อของก่อนนะครับ ลูกอาบน้ำรอม๊าก่อนนะ” 

ว่าแล้วอินก็ลุกขึ้นตั้งใจจะไปหยิบโทรศัพท์กับคีย์การ์ดคอนโดเพื่อจะลงไปซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อข้างล่าง แต่ก็ต้องชะงักเมื่อมีมือเล็ก ๆ ป้อม ๆ จับที่ชายเสื้อของเขาเอาไว้

“ไพลินไปด้วยยย”

“ตัวอย่างอแง”

“ฮ่าๆๆ ไปด้วยกันนะ เราไปด้วยกันหมดนี้เลย ดีมั้ยครับ” 

อินมองดูเพทายดุไพลินที่งอแงอยากไปด้วยแล้วก็หัวเราะออกมาเพราะความน่ารักของเด็กแฝดก่อนจะตัดสินใจไปด้วยกันหมดนี้

.

.

“แหม น้องรินทร์คนสวยตื่นเช้าได้ด้วยเหรอจ้า แม่คุณนายตื่นสายของพี่”

“พาลูก ๆ มาด้วย พี่ล่ะอยากเป็นพ่อขึ้นมาเลย”

วินมอเตอร์ไซค์ที่ชอบแซวดารินทร์อยู่เป็นประจำเอ่ยออกมาตามปกติเพราะไม่ค่อยได้เห็นหน้าดารินทร์ในตอนเช้าเสียเท่าไรนัก

“เป็นไม่ได้น้า ไพลินมีปะป๊าแย้วววว” 

ไพลินที่เดินจับมือมากับคนเป็นแม่หันไปบอกชายฉกรรจ์ทั้งหลายที่จ้องมะม๊าของเขาตาเป็นมัน ว่าตำแหน่งของคนเป็นพ่อนั้นเต็มและไม่มีโอกาสที่จะรับเพิ่มแล้ว

“เราไปกันเถอะครับม๊า” เพทายที่เห็นว่าเป็นเรื่องไร้สาระก็เลยเอ่ยชวนให้ออกจากแถวนี้เสีย

“ไปลูก” 

ดารินทร์หันไปก้มหัวให้พวกคนที่แซวเป็นมารยาทเพราะพวกเขาคงแค่แซวเล่นเนื่องจากดารินทร์คนเดิมก็หยอกล้อกับพวกเขาตามปกติอยู่แล้ว

“ม๊าขอกินติมได้มั้ย”

“ตัวกินไม่ได้ มันเช้าอยู่เลยนะ”

“แต่เค้าอยากกิน”

“ม๊าจะซื้อให้ แต่ไพลินต้องกลับมากินตอนเย็นโอเคมั้ยครับ” 

อินเห็นท่าว่าไพลินคงจะเสียใจแน่ถ้าไม่ได้พาไอศกรีมกลับบ้านไปด้วย เพราะเด็กน้อยเกาะตู้ไอศกรีมไว้ด้วยสายตาที่เว้าวอนเหมือนอาลัยรักเป็นอย่างมาก จนอินเองอดเอ็นดูไม่ได้

“ทำตัวเป็นเด็กไปได้” 

อินยิ้มกว้างเหมือนคนบ้า ดูเด็กคนนี้สิวางท่าเหมือนผู้ชายวัยกลางคนเสียงอย่างงั้นแหละ เหมือนจริง ๆ เหมือนคนเป็นพ่อของเขา เหมือนมากเลย ถ้าเป็นคนพ่อทำอินคงจะแอบกลัวอยู่นิดหน่อย แต่พอเป็นลูกทำกลับน่ารักจนอยากกอดแรง ๆ เลยล่ะ

“แล้วเพทายล่ะลูก อยากกินอะไรมั้ยครับ”

“ผมอะไรก็ได้ครับม๊า”

“งั้นม๊าทำอะไรง่ายให้ก่อนนะลูก แล้วก็ปกติห่อข้าวกันด้วยมั้ยนะ” 

แน่นอนว่าความทรงจำเรื่องการทำข้าวกล่องให้ลูกย่อมไม่มีในหัวอยู่แล้ว เพราะแม้แต่ข้าวเช้าดารินทร์ยังไม่ทำเลยด้วยซ้ำ

“ไพลินอยากด้ายยยย เพื่อนๆ มีกันหมดเลยมะม๊า”

“ม๊าจะเหนื่อยมั้ยครับ”

“ไม่ครับลูก ที่บ้านคงไม่มีกล่องข้าวเดี๋ยวเราไปซื้อกันดีกว่าเนาะ” 

หลังจากได้ข้อสรุปเรื่องอาหารการกินเรียบร้อยแล้ว เพราะเขาก็เลือกซื้อของกันตามภาษา ก่อนจะย้ายไปยังจุดที่ขายถ้วยชามเพื่อซื้อกล่องข้าวให้เด็กแฝด

“มะม๊า ไพลินอยากได้สีชมพู”

“ได้ครับลูก เพทายล่ะลูก”

“สีดำครับ”

“ตัวไม่ใช้คู่กับเค้าเหรอ” 

ทันทีที่ได้ยินว่าคนน้องจะไม่ใช้ของเหมือนกับตัวเองก็หันไปเบะปากถามอย่างสงสัย เพราะปกติแล้วเขาจะใช้ของเหมือนกันอยู่ตลอดเพราะคนซื้อให้เห็นว่าเขาเป็นแฝดกันเลยไม่ได้ถามความเห็นของเด็ก ๆ มาก่อน พอมะม๊าถามเพทายเลยบอกสิ่งที่ตัวเองต้องการออกไปบ้าง

“เค้าไม่ชอบสีชมพู”

“ทำไมไม่ชอบ เอาเหมือนกันน้า” 

ไพลินเริ่มงอแงอีกครั้งด้วยความเป็นเด็กเข้าใจอะไรง่ายว่าการใช้ของเหมือนกันจะมีความหมายว่ารักกันมากเหมือนที่เคยมีมา

“ไพลินลูก ทุกคนชอบอะไรไม่เหมือนกันได้ครับ มันเป็นเรื่องปกตินะลูก”

“แต่ว่า...”

“แล้วถ้าม๊าซื้อสีดำเหมือนกัน ลูกจะเอามั้ยครับ” 

อินย่อตัวลงเพื่อคุยกับไพลิน สบตากับเด็กน้อยที่ส่งสายตาละห้อยมาที่เขา แม้สายตาแบบนี้จะมีผลต่อใจของอินมากอยู่พอสมควรถึงอย่างนั้นก็ต้องทำใจแข็งเพื่อให้ไพลินเข้าใจเหตุผลที่เขาต้องการจะสื่อออกไป

“มะ..ไม่เอาน้าม๊า”

“งั้นเพทายไม่ชอบสีชมพู ไพลินจะให้น้องอดทนใช้สิ่งที่น้องไม่ชอบใช่มั้ยครับ”

“มายช่ายยยน้า ตัวเค้าโตดน้า” 

ไพลินที่เริ่มเข้าใจสถานการณ์มากขึ้นหันไปจับมือเพทายแล้วเอ่ยขอโทษอย่างน่าเอ็นดู เจ้าตัวไม่เคยอยากบังคับคนน้องเลยแค่อยากให้ใช้ของเหมือน ๆ กันอย่างเคยเท่านั้นเอง

“เค้าไม่โกรธตัวหรอกไม่เป็นไร” 

ตามคาดเพทายน่ะเข้าใจดีว่าไพลินรู้สึกยังไง แต่เขาแค่ไม่อยากตามใจคนพี่ให้มากไปกว่านี้เท่านั้น และที่สำคัญเขาก็อยากตามใจตัวเองบ้างในบางเรื่อง

“เก่งจังเลยลูกม๊าทั้งสองคน” อินเข้าไปกอดเด็กแฝดไว้ในอ้อมแขน เพื่อเป็นการยุติความตึงเครียดระหว่างเด็กทั้งคู่ลง ก่อนจะเลือกซื้อของตามที่ต้องการเสร็จจึงพาเด็ก ๆ ขึ้นห้อง

“เรียบร้อยแล้วครับ กินข้าวกันเถอะ” 

หลังจากที่จัดการเรื่องมื้อเช้าเสร็จในระหว่างที่ลูกๆ พากันไปอาบน้ำแต่งตัวโดยไม่ต้องให้คนเป็นแม่ช่วย แต่อินก็แอบเข้าไปดูเด็ก ๆ อยู่บ้าง ภาพที่เห็นทำให้อินรู้สึกดีอยู่มากทีเดียว เด็กแฝดช่วยกันแต่งตัวอย่างตั้งใจ พูดคุยกันด้วยความรัก ส่วนใหญ่ไพลินเป็นคนพูดแต่เพทายก็คอยตอบและรับฟังเป็นอย่างดี

ดารินทร์เธอไม่เคยตื่นมาเห็นภาพเหล่านี้เลยสินะ น่ารักเหลือเกิน

.

“โอ้โห ผมละเมอปะเนี่ย พี่รินทร์ลงมาส่งลูก ๆ เอง” 

นัทคนขับแท็กซี่อายุ 25 ปีที่ทำหน้าที่ไปส่งเด็กแฝดที่โรงเรียนเป็นประจำทำท่าตกใจล้อเลียนคนที่คิดว่าเป็นดารินทร์เหมือนที่ทำตามปกติ

“อืม ต่อไปคงมาส่งทุกวันนะ” อินยิ้มให้นัทที่ทำหน้าอึ้ง ๆ แล้วจึงหันไปจัดการพาเด็กทั้งสองขึ้นรถพร้อมกับตัวเองก็ขึ้นไปด้วย

“พี่ไปด้วยหรอ”

“อือ พี่อยากไปส่งลูกที่โรงเรียนน่ะ”

“ห๊ะ เข้าโรง’บาล หายแล้วแน่นะพี่” นัทถามด้วยเสียงหัวเราะไปด้วย พร้อมกับออกรถเพื่อมุ่งหน้าไปส่งเด็กแฝดที่โรงเรียน

“เอาเด็ก ๆ กินข้าวกัน วันนี้หมูปิ้งร้านประจำด้วยน้า” นัทว่าพร้อมยื่นถุงหมูปิ้งให้เด็กแฝดตามปกติ เป็นอินที่รับมาถือไว้

“วันนี้ไม่กินของน้านัทหรอกน้า มะม๊าทำให้กินแล้ววววว”

“ห๊ะ จริงปะเนี่ยพี่รินทร์ เหลือเชื่อเลย”

“จริงครับน้านัท”

“ถ้าจารย์เพทายว่างั้น ผมก็เชื่อครับ” 

นัทว่าหลังจากที่ได้ยินเด็กแฝดคนน้องที่แสนฉลาดเกินกว่าวัยคนนี้ เขาคิดว่าเด็กคนนี้น่าจะฉลาดกว่าตัวเขาด้วยซ้ำ

“สวัสดีครับคุณครู”

“ครูจ๋า วันนี้มะม๊ามาส่งด้วยน้า” 

ไพลินอวดคุณครูที่ทำหน้าที่ออกมารับเด็กเป็นประจำทันทีหลังจากที่มะม๊าตัวเองเดินมาส่งถึงหน้าโรงเรียน เหมือนที่เพื่อน ๆ คนอื่นมีแม่มาส่งด้วยรอยยิ้มแก้มอ้วนจนขึ้นไปปิดดวงตากลายเป็นสระอิอย่างน่าเอ็นดู

“คุณแม่สวัสดีค่ะ วันนี้มาส่งเองเลยนะคะ เด็ก ๆ ดีใจแน่เลย” 

คุณครูว่าพร้อมกับมองไปที่คนเป็นแม่จูงมือลูก ๆ ไว้ทั้งสองมือ แถมเด็กทั้งคู่ยังดูร่าเริงจนออกนอกหน้า ไพลินน่ะยิ้มเป็นธรรมดาอยู่แล้ว แต่วันนี้ดูจะยิ้มมากกว่าปกติ และเพทายก็มีสีหน้าอารมณ์ดีกว่าที่เคยเห็นมาด้วย

“ครับคุณครู ขอบคุณที่คอยดูแลเด็ก ๆ นะครับ วันนี้ก็ฝากด้วยนะครับ”

“ยินดีค่ะคุณแม่”

หลังจากที่จัดการส่งลูก ๆ เข้าเรียนเรียบร้อยแล้วอินก็เดินทางกลับโดยมีนัทขับแท็กซี่มาส่ง เจ้าตัวก็ยินดีเพราะเหมือนได้รายได้เพิ่มจากการรับส่งแม่เด็กแฝด อินในร่างดารินทร์กลับมานั่งคิดว่าตัวเองต้องทำอะไรต่อแต่ก็ไม่พบในความทรงจำเลยว่าตัวดารินทร์เมื่อก่อนเคยทำอะไร เป็นเพียงคนที่ว่างงานใช้เงินที่ได้มาจากพ่อของเด็กแฝดไปวัน ๆ โดยไม่คิดหารายได้อะไรเพิ่มเติมเลย

อินนั่งคิดอะไรไปเรื่อยเกี่ยวกับการจะใช้เวลาว่างที่มีมากมายไปใช้กับอะไรดี ถ้าเขาไม่ออกไปเที่ยว ไม่ออกไปเล่นการพนัน หรือไปเข้าร้านเสริมความงามแบบที่เจ้าของร่างเคยทำ เวลาทั้งหมดก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี อินจึงคิดเกี่ยวกับการหางานทำเพื่อหาเงินใช้จ่ายสำหรับตัวเอง เขาไม่อยากใช้เงินที่พ่อของเด็กแฝดให้มาใช้จ่ายเพื่อตัวเอง เงินนั้นมันควรจะเป็นค่าใช้จ่ายของลูก ๆ ถึงจะถูกต้อง

“ถึงอย่างนั้นเราจะทำอะไรดีนะ” 

ดารินทร์ไม่เคยทำงานอะไรนอกจากให้บริการเรื่องอย่างว่า วุฒิการศึกษาก็ประมาณมัธยมปลาย งั้นลองกดหาในแอปพลิเคชันหางานดูก่อนแล้วกัน

“อืม..เอาใกล้ ๆ แถวคอนโดแล้วกัน” 

เขาตั้งใจหาที่ที่ใกล้กับที่พักก่อนเป็นอันดับแรก เพื่อความสะดวกในการเดินทางและงานที่ทำได้น่าจะเป็นงานร้านอาหารเด็กเสิร์ฟ หรือร้านชานม อืม..สมัครไปก่อนแล้วกัน

.

15.15 น.

หลังจากที่ทำความสะอาดคอนโดและหาอะไรทำเพื่อฆ่าเวลาที่ต้องไปรับเด็กแฝดที่โรงเรียนอินก็จัดการเรียกรถแท็กซี่เพื่อเดินทางไปที่จุดหมาย เขาเผื่อเวลาไปให้ถึงประมาณ 15.30 น. เป็นเวลาที่ลูกทั้ง 2 เลิกเรียนพอดี

“คุณแม่มารับแล้วค่ะ ไพลิน เพทาย”

“มะม๊า!!!!”

“ม๊าสวัสดีครับ”

เด็ก ๆ เมื่อหันมาเห็นคนเป็นแม่เดินเข้ามารับที่โรงเรียน ไพลินก็รีบวิ่งมาอ้าแขนเล็กกอดไปที่คนเป็นแม่อย่างดีใจ ส่วนเพทายค่อย ๆ เดินมาตามจังหวะปกติแล้วยกมือไหว้ม๊าอย่างมีมารยาท อินย่อตัวลงกอดไพลินไว้เต็มรัก อีกมือก็ยื่นไปลูบหัวเพทายอย่าเอ็นดู

“ไม่ค่อยเห็นคุณแม่มารับเด็ก ๆ เลยค่ะ เด็ก ๆ ดีใจน่าดูเลย” 

คุณครูเมื่อเห็นว่าเด็ก ๆ วิ่งเข้าไปกอดแม่แล้วก็อดเอ่ยออกมาด้วยความเอ็นดูไม่ได้ แถมทั้งวันไพลินเอาแต่อวดเพื่อน ๆ ในห้องว่าแม่มาส่งที่โรงเรียนและทำข้าวกล่องมาให้จนเพื่อน ๆ รับรู้กันทั่วกัน

“ครับ ขอบคุณที่ค่อยดูแลเด็ก ๆ นะครับ”

“ยินดีมากค่ะ”

“เด็ก ๆ สวัสดีคุณครูก่อนกลับด้วยนะลูก”

“สวัสดีครับคุณครู” 

หลังจากที่เอ่ยลาคุณครูกันเรียบร้อยแล้ว อินก็พาเด็ก ๆ กลับบ้าน จัดการให้ล้างมือแล้วไพลินก็ร้องกินไอศกรีมทันทีจนอินรีบเอาไอศกรีมออกมาตักให้เด็ก ๆ กินตามที่สัญญาไว้กับไพลินในตอนเช้า

“มะม๊าไพลินขอราดซอสชอกกะแลตด้วยได้มั้ย”

“คราวหน้าได้มั้ยลูก วันนี้ที่บ้านเราไม่มีครับ” อินบอกไพลินที่ทำสายตาละห้อยขอให้ราดซอสช็อกโกแลตบนไอศกรีม

“ม๊าครับผมไม่กินนะครับ ผมขอทำการบ้านก่อนครับ”

“ไม่พักก่อนเหรอลูก” อินหันไปถามเพทายที่นั่งอยู่ที่โซฟามือเล็กก็กำลังหยิบสมุดและหนังสือแบบเรียนออกมาจากกระเป๋า

“ไม่เป็นไรครับม๊า ผมอยากทำให้เสร็จก่อนครับ”

“แล้วไพลินล่ะครับ ไม่ทำการบ้านเหรอ”

“ไพลินขอกินก่อนได้มั้ย เดี๋ยวทำน้า” 

ไม่เหมือนกันอะไรอย่างนี้ทั้งที่หน้าเหมือนกันแต่ก็ต่างกันโดยสิ้นเชิง ไพลินได้ไอศกรีมแล้วก็ถือไปนั่งข้างเพทายที่ทำการบ้านอยู่ ถามโน้นถามนี้เจื้อยแจ้วไปเรื่อยแต่คนถูกถามก็ไม่ได้แสดงท่าทีรำคาญแต่อย่างใด ตอบกลับคนพี่อย่างใจเย็นเหมือนเดิม

“ระวังเลอะนะลูก เพทายดื่มน้ำก่อนนะครับ” 

อินเดินมานั่งข้าง ๆ เด็กแฝดที่คนหนึ่งถือไอศกรีมอีกคนหนึ่งจับดินสอ พลางใช้ทิชชูเช็ดไปที่ปากเล็กของไพลินที่เปื้อนเพราะเด็กน้อยตักไอศกรีมกินเอง

“ตัวอิ่มแล้วก็ไปเอาการบ้านมาทำ ถ้าเค้าทำเสร็จก่อน เค้าไม่ทำเป็นเพื่อนตัวแล้วนะ” เพทายบอกคนพี่ที่กินไอศกรีมจนหมดถ้วยแล้วมะม๊าก็เก็บถ้วยไอศกรีมไปล้างให้

“ตัวขี้บ่น เค้าจะทำเดี๋ยวนี้ก็ได้” ไพลินบุ้ยปากทำไม่พอใจแต่ก็คว้ากระเป๋ามาหยิบการบ้านออกมาทำ เพราะกลัวได้ทำคนเดี๋ยวจริง ๆ

อินยืนดูไพลินที่ตั้งหน้าตั้งตาทำการบ้านให้เสร็จตามที่แฝดคนน้องบอก เพทายก็คอยบอกเวลาไพลินถามการบ้านที่เพทายใช้เวลาไม่นานก็เสร็จแล้วแต่ไพลินเอาแต่วอแวถามเรื่องต่าง ๆ กว่าจะได้ทำให้เสร็จก็ใช้เวลาพอสมควร เพทายฉลาดและดูแลแฝดพี่ของตัวเองได้อย่างดีเลยทีเดียวแถมไพลินก็ดูจะร่าเริงแข็งแรงมองไปแล้วสบายใจอย่างเหลือเชื่อ น่าภูมิใจจังเลย อยากให้เป็นลูกของเราจริง ๆ จังเลย

.

21.00 น.

“การ์ตูนจบแล้ว เราควรเข้านอนกันได้แล้วเนาะ” 

ว่าแล้วอินก็หยิบรีโมทมาเพื่อปิดทีวีหลังจากการ์ตูนที่ไพลินชอบดูจบ ไพลินและเพทายตกลงกันไว้ว่าจะผลัดกันดูสิ่งที่แต่ละคนชอบวันเว้นวัน ไม่มีใครงอแงจนน่าปวดหัว ตอนแรกอินคิดว่าการเลี้ยงเด็กสองคนอินน่าจะต้องรับบทหนักพอสมควร แต่เขาก็คงโชคดีอยู่บ้างที่ได้มาเจอเด็กที่แสนน่ารักทั้งสองคน

“ครับม๊า”

“มะม๊าเล่านิทานด้วยได้มั้ย”

“ไพลินม๊าก็ต้องเข้านอนแล้ว” เพทายบอกแฝดพี่ตัวเองที่ขอให้คนเป็นแม่เล่านิทานให้ฟังเหมือนในการ์ตูนที่ตัวเองได้ดูไป

“ม๊าเล่าให้ฟังได้ครับลูก” อินเห็นว่าไพลินเริ่มเบะปากเพราะรู้สึกขัดใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้โวยวายอะไรออกมาแค่ทำหน้าเศร้าลงเท่านั้น

“ที่ห้องไม่มีหนังสือนิทานนะครับม๊า”

“อืม..ปกติไม่ได้เล่านิทานก่อนนอนเหรอครับลูก” 

อินเอ่ยถามเด็ก ๆ ที่ตัวเองพามานอนบนเตียงเรียบร้อยแล้ว ทั้งคู่ขึ้นไปนอนบนเตียงเสร็จเด็ก ๆ ก็จับมือกันนอนรอฟังคนเป็นแม่ที่บอกจะเล่านิทานให้อย่างตั้งตารอ

โดยเฉพาะไพลินที่มองอินตาแป๋ว ภาพตรงหน้าทำเอาอินแทบใจละลาย เด็กแฝดนอนจับมือกันอย่างรักใคร่ อดไม่ได้จนต้องก้มลงไปหอมแก้มอ้วนของเด็กทั้งสองไปคนละที

“ฮ่า ๆ มะม๊าหอม ๆ”

“แล้วม๊าจะเล่าเรื่องอะไรดีน้า” อินพยายามคิดว่ามีนิทานเรื่องไหนบ้างที่ได้ฟังก่อนนอนจากที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเคยเปิดให้เด็กฟังก่อนนอนตอนสมัยยังเด็ก

“ผมอยากฟังเรื่องของม๊าตอนเด็กครับ”

“ไพลินด้วยมะม๊ามีแฝดมั้ย เหมือนเค้ากับตัว” ไพลินตาลุกวาวในขณะที่เวลานี้ต้องรีบเข้านอนได้แล้วแท้ ๆ

“ม๊าไม่มีแฝดหรือพี่น้องครับ แต่ม๊ามีเพื่อนเยอะมาก ๆ ”

“อยู่บ้านเดียวกันเหรอครับ” เพทายขมวดคิ้วถามเพื่อนคือคนที่อยู่กันที่โรงเรียน แต่ถ้าเป็นที่บ้านจะเป็นครอบครัวและพี่น้อง

“ครับ” อินตอบกลับยิ้ม ๆ

“มีเยอะเท่าไพลินมั้ย ไพลินมีเยอะ ๆ มากกกกก”

“ฮ่า ๆ ก็เยอะ ๆ มากกกก เหมือนกันครับ” อินลูบหัวไพลินอย่างเอ็นดูคำพูดของเด็กน้อย

“อยู่ด้วยกันทั้งวันเหรอครับม๊า” เพทายเริ่มสงสัยเลยถามคนเป็นแม่มากขึ้น

“ใช่ครับ ไปโรงเรียนด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน เข้านอนพร้อมกันครับ”

หลังจากนั้นเสียงเด็กน้อยที่คอยตั้งคำถามก็ถามคนเป็นแม่อย่างไม่หยุดทั้งที่ก็ง่วงเต็มที่แล้วแต่ก็ยังอยากคุยกับมะม๊าอยู่จึงฝืนความง่วงไว้ แต่ก็ต้านไว้แทบไม่อยู่แล้ว ดวงตาของเด็กน้อยทั้งสองก็กำลังจะปิดลงช้า ๆ

“มะม๊าเป็นแบบนี้ตลอดไปเลยน้า”

“ฝันดีนะครับม๊า”

ว่าแล้วเด็กทั้งสองก็หลับใหลลงไปตามเวลาที่ล่วงเลยเวลานอนมาหลายนาทีเพราะเอาแต่คุยกับคนเป็นแม่ อินที่ได้ยินไพลินพูดออกมากก็แอบเจ็บจี๊ดไปในใจอยู่ไม่น้อยเขาที่อ้อนวอนอยากมีพ่อแม่เป็นของตัวเองก็ว่าเจ็บปวดแล้ว แต่เด็ก ๆ สองคนนี้มีแม่เป็นของตัวเองแต่คนเป็นแม่กลับไม่ยอมสนใจ การมีอยู่ตรงหน้าแต่จับต้องไม่ได้น่าจะเจ็บปวดไม่แพ้กันสินะ

อินไม่รู้ว่าเขาจะมีเวลาอยู่ในร่างนี้ไปจนถึงเมื่อไร แต่เขาจะมอบความรักความเอาใจใส่ให้เด็ก ๆ มากเท่าที่เขาจะทำได้ นี่อาจจะเป็นเหตุผลที่เขาได้ใช้ชีวิตต่อในครั้งนี้ก็ได้ และเขาเองก็จะทำให้ดีที่สุดด้วย

 

.

.

.

to be continued..

.

.

.

เลี้ยงเด็กแฝดด้วยกันนะคะ