LOGIN
“B-Bakit po, Sir? May kailangan po ba kayo?” nauutal na tanong ko sa kaniya.
Sino ba namang hindi mauutal?! Pagkalabas na pagkalabas ko pa lang ng banyo, napansin ko agad na nakabukas ang p***o ng kuwarto ko. Kaya dali-dali akong pumasok sa loob at doon ay nakita ko ang aking kinatatakutan—si Sir Raphael. Titig na titig siya sa kama ko, kaya napatingin na rin ako doon.
Agad na namula ang mukha ko. Hindi dahil sa kilig, kundi dahil sa matinding hiya! Sino ba naman kasing hindi mahihiya?! Ang tinititigan pala ng billionaire na 'to ay ang mga pamalit kong damit na nakalatag sa kama!
Dali-dali akong lumapit at dinampot iyon para itago sa likod ko. Diyos ko po! Ang panty kong itinatago-tago sa kailaliman ng cabinet dahil manipis na at bahagya pang may butas sa garter, exposed na exposed!
‘Hay naku! Bakit kasi sa mismong kuwarto ko pa ako naglapag ng bihisan?!’ sigaw ng naghihingalong kaluluwa ko sa isipan.
Naiilang kong inilagay sa likuran ko ang aking mga kamay habang hawak-hawak pa rin ang pamalit na damit. Grabe, nakakahiya talaga!
Tahimik ang buong silid habang nakatitig sa akin si Sir Raphael sa paraang parang nag-a-analyse siya ng krimen. Napahawak ako sa magkabila kong braso nang makaramdam ako ng lamig. Doon ko lang napagtanto... hindi pa pala ako nakakapagbihis at nakatapis pa rin ako ng tuwalya!
Sheeeet! Pakiramdam ko ay lulutuin na ang mukha ko sa sobrang init at hiya! Ano ba kasing ginagawa ng gwapong 'to sa kuwarto ng kasambahay?!
“Play with me. Sinusumpong ako ng sakit ko,” wika niya bago inilihis ang tingin sa akin at tumitig sa dingding ng silid ko kung saan nakadikit ang kung ano-anong posters at pictures. “Bilisan mong magbihis at sumunod ka agad sa akin.”
“S-Sige po, Sir... Hintayin niyo na lang po ako sa labas, susunod din po ako agad.”
Hindi pa rin siya agad kumilos. Nanatili siyang nakatitig sa mga pictures sa dingding na tila nadikit na doon ang kaniyang mga mata at ayaw nang maalis. Kaya naisip kong magsalita muli bago pa ako atakihin sa puso.
“M-Magbibihis lang po ako, Sir...”
‘Huwag mong sabihing gusto mo pa akong panooring magpalit ng panty, Sir?!’ hysterical na tanong ng utak ko.
Dahan-dahang lumipat ang tingin niya sa akin. Titig na titig siya habang bumababa ang kaniyang paningin sa buong katawan ko. Awtomatikong gumalaw ang mga kamay ko para takpan ang sarili ko gamit ang basahang mukhang tuwalya. Halos mapanganga ako nang dahan-dahang tumaas ang isang sulok ng kaniyang labi at nag-pakawala ng isang nakakatunaw na ngisi.
“May maipagmamalaki ka pala...”
“SIRRRR!!!” malakas kong sigaw sa kaniya—iyong tipong umalingawngaw sa buong mansyon! Siyempre, sa loob-loob ko lang iyon. Baka mamaya ay mawalan pa ako ng trabaho, ano na lang ang ipangda-dialysis ni Nanay at ipangkakain namin?! Tsk!
Nang tuluyan na siyang makalabas ay mabilis kong isinara at inilock ang p***o. Kinapa ko ang aking dibdib bago napahawak sa aking magkabilang pisngi na nagbabarako sa init.
Umiling-iling ako at tinapik-tapik ang pisngi ko nang malakas. “Go, go, Freya! Laban para sa pamilya!”
Nagbihis ako nang mabilis gamit ang simpleng t-shirt at pajama. Paglabas ko ng p***o, nakasandal doon si Sir at tila inip na inip na naghihintay.
‘Ang taray! Akala mo naman tatakasan ko siya sa gitna ng hatinggabi!’ asik ko sa sarili ko.
Nang mapansin niya ako ay agad siyang naglakad palabas ng maid’s quarters. Sumunod naman ako agad sa kaniya. Akala ko sa malawak na sala o sa garden kami tatambay para maglaro, pero laking gulat ko nang sa sarili niyang kuwarto kami dumiretso!
Lumakas nang husto ang tibok ng puso ko. Pakiramdam ko ay nasa bingit ako ng kamatayan nang unti-unting bumalik sa utak ko ang halik na ibinigay niya sa akin noon. Napatigil ako sa mismong pintuan.
Nilingon niya ako at bahagyang tumaas ang kaniyang kilay nang makita ang pag-aalinlangan sa mukha ko.
‘Sheeeet! Bakit kahit nakataas ang kilay, mukha pa ring model ng luxury brand?!’
“Don’t worry, maglalaro lang tayo,” sabi niya sabay ngisi. “I won’t do anything to you.”
‘Ikaw, Sir, wala! Eh paano ako?! Baka ako ang may magawa sa’yo, Diyos ko po!’
Tumango na lang ako at tahimik na sumunod sa kaniya. Nauna akong maupo sa couch na malapit sa terrace. Sa center table, naroon na ang chessboard at nakahanay ang mga piyesa.
Marahil ay hindi nga talaga siya makatulog dahil sa insomnia niya. Pero for Pete’s sake! Alas-doce na ng hatinggabi at katatapos ko lang maglaba at maligo! Hindi ba uso sa mga bilyonaryo ang magpahinga?!
Nakasunod lang ang tingin ko sa kaniya habang nagtutungo siya sa mini-refrigerator sa loob ng kuwarto niya. Kumuha siya doon ng dalawang bote ng beer at tsokolate. Sa cabinet naman sa tabi ng ref ay naglabas siya ng mga imported crackers at isang bowl ng mani.
‘Wala man lang bang Sogo? Sogu? Sugo? Ano nga ba 'yung brand ng mani na 'yon na laging nakahain sa lamesa ni Tatay kapag nag-iinuman sila ng mga kumpare niya?’
“Are you okay?”
Naputol ang malalim kong pag-iisip nang magsalita siya.
“A-Ah, opo, Sir!” mabilis kong sagot.
“Umiinom ka naman siguro, 'di ba?” tanong niya bago binuksan ang bote ng beer gamit lang ang kaniyang hinlalaki.
‘Astig! Sa amin, kinakagat pa 'yan, ginagamitan ng singsing, o kaya ipinupukpok sa kanto ng lamesa. Naalala ko pa, sinubukan pa noon ni Ate Nara na buksan 'yon gamit ang buhok niya... ayun, panot siya nang isang linggo.’
“Hey?”
“O-Opo, Sir!” nauutal kong sagot bago inabot ang bote.
Lumagok ako roon at naramdaman ang pagguhit ng malamig na beer sa aking lalamunan. Isang beses pa lang ako nakakapag-inom sa buong buhay ko—noong 18th birthday ko kasama ang mga tropa ko. At ngayong 23 na ako, limang taon na rin ang nakalipas mula noong huli akong tumikim ng alak.
Umupo siya sa pang-isahang couch sa tapat ko. Sinimulan ko na ring iayos ang mga piyesa sa chessboard.
Unang ilang round ng chess, at sa bawat laro ay ako ang nananalo. Nangingiti ako nang patago habang si Sir Raphael naman ay lalong nagiging seryoso ang mukha. Marahil ay napapahiya na sa sunod-sunod niyang pagkatalo. Sayang nga lang at walang pusta!
“Ang boring,” bigla niyang wika.
“Sabi mo lang 'yan kasi natatalo ka,” walang kagat-labing sagot ko.
Nangiti siya at napahawak sa kaniyang baba habang bahagya itong hinahimas gamit ang tatlong daliri. “Gawin nating mas masaya ang laro.”
“Paano?” tanong ko. Wala akong dalang kahit singko rito.
Medyo may tama na rin ako mula sa beer na iniinom namin. Nasa ikalawang bote na ako kaya ramdam ko na ang pangangapal at pag-iinit ng mga pisngi ko. Marahil ay mukha na akong kamatis.
“Kung sino ang matalo sa bawat round... maghuhubad ng suot,” seryosong hamon niya.
Hindi ako agad nakapagsalita. Tinaasan niya ako ng kilay na tila ba sinasabing duwag ako. Seryoso ba talaga siya?!
“O-Okay!” sagot ko sabay ngisi. Lasing na nga ata ako dahil kung ano-ano na ang pumapasok sa utak ko!
Tumawa siya nang mahina. Akala mo naman matatalo niya ako sa chess! Marahil dala ng alak ay hindi ko na naisip ang kahihiyang mangyayari kapag ako ang natalo.
Sinimulan na namin ang panibagong laro. Pero sa pagkakataong ito... ako ang natalo! Nag-checkmate ang King ko!
Nataranta ako, pero mabilis kong hinawakan ang tainga ko at tinanggal ang isang hikaw ko. Natulala siya sa ginawa ko kaya nginisihan ko siya.
“Madaya,” reklamo niya.
“Paanong madaya? Suot ko naman 'tong hikaw ah!” katwiran ko. Mabuti na lang at hindi ko ito tinanggal kanina!
Hindi ako dapat matalo. Kaso kung siya ang matalo... ibig sabihin...
Hindi ko maipaliwanag kung nahihiya ba ako o na-e-excite! At heto na nga, sa sumunod na round, siya ang natalo! Ang una niyang hinubad ay ang mamahalin niyang relos.
Subalit sa mga sumunod na galaw ng mga piyesa, kinain niya ang aking Queen at muli akong natalo! Kagat-labi kong hinubad ang aking t-shirt. Natalo ako ulit sa kasunod kaya sinunod kong hubarin ang aking pajama!
Ngayon, panty at bra na lang ang tanging suot ko! Malamig ang aircon pero parang nag-aapoy ang balat ko dahil sa pinaghalong alak at labis na pagkailang.
Sa wakas! Sa sumunod na round, nanalo rin ako! Una niyang hinubad ang kaniyang t-shirt.
Napalunok ako. Hindi ko maalis ang mga mata ko sa kaniyang katawan. Ang ganda ng hubog! Batak ang kaniyang muscles at halatang alaga sa gym. Ang tiyan niya ay matigas na matigas sa pumupuputok na abs. Binilang ko pa sa isip ko—walo! Grabe!
Ngumisi siya nang mapansin ang reaksyon ko. Nag-iwas ako ng tingin at muling inayos ang mga piyesa. Pero sa kasamaang-palad, ako ulit ang natalo sa kasunod na round!
Hindi ko na magawang tumingin sa kaniya sa labis na hiya. Para akong kakapusin ng hangin habang dahan-dahang hinuhubad ang aking bra. Tumambad ang bilugan at mapuputi kong dibdib, at ang aking mga balat ay tayong-tayo sa lamig at kaba.
Nakatingin siya nang mariin sa dibdib ko. Nakita ko pa ang marahang paggalaw ng kaniyang Adam's apple habang napapalunok siya.
Tumikhim ako at muling nag-ayos ng board gamit ang nanginginig kong mga daliri. Sa gitna ng tensyon, siya naman ang natalo! Naghubad siya ng kaniyang boxer shorts. Nag-iwas ako agad ng tingin bago pa man iyon tuluyang maibaba. Alam kong may suot pa siyang briefs sa loob, pero hindi ko kayang tingnan... tiyak na may bumubukol doon!
Naglagay siya ng panibagong beer sa tapat ko. Inubos ko ang bote ko upang kumuha ng lakas ng loob. Pansin ko na panay pa rin ang sulyap niya sa dibdib ko. Tiningnan ko rin siya. Nasa kulang dalawang metro lang ang layo namin sa isa't isa.
Nagsalubong ang aming mga mata. Ang mga labi namin ay parehong nakaawang. Wala sa sarili na kinagat ko ang aking labi nang makita ko ang pasimpleng pagbasa niya sa sarili niyang labi gamit ang kaniyang dila.
Maya-maya pa, mabilis siyang tumayo mula sa kaniyang upuan at dahan-dahang lumapit sa akin...
Pagpasok ko sa maliit at maaliwalas na cafe malapit sa mall, agad akong sinalubong ng amoy ng bagong giling na kape at mainit na tinapay. Halos alas-dose na, at hindi ganoon karami ang tao sa loob—sakto lang para makapag-usap nang hindi kailangang magsigawan.Inigala ko ang paningin ko sa bandang sulok na malapit sa malaking glass window, at doon ko nakita si Yhomer na kumakaway nang bahagya. Naka-simpleng polo shirt siya at slacks, may nakabukas nang menu sa harap niya at may dalawang baso ng tubig na nakahanda."Freya!" nakangiting bati niya paglapit ko sa mesa. Tumayo siya nang magalang bago ako umupo. "Kamusta ang biyahe mula sa mansyon? Buti naman at nakatakas ka kahit isang araw lang sa trabaho.""Himala nga at walang biglaang tawag o utos ngayong araw," natatawa kong sagot habang inilalapag ang maliit kong sling bag sa bakanteng upuan sa tabi ko. "Literal na rest day ko 'to. Ang sarap sa pakiramdam na hindi nakatingin sa relo para sa susunod na meeting.""Dapat lang," nakangiti
Pagbaba ko sa dining area ng mansyon kinabukasan ng umaga, inaasahan ko nang tahimik ang mesa dahil rest day ko at hindi ko kailangang magmadali. Naka-white top at faded jeans lang ako, nakalugay nang maayos ang buhok ko, at may hawak na maliit na sling bag sa balikat. Halatang hindi ako papasok sa opisina—maliban na lang kung may isang lalaking hindi marunong magbasa ng schedule."Good morning, Freya."Napahinto ako nang marinig ang pamilyar na boses na iyon mula sa gilid ng mahabang lamesa. Nakaupo doon si Raphael, naka-casual shirt na medyo nakatupi ang manggas hanggang siko, habang umiinom ng kape. Hindi pa siya naka-tuxedo o suit, bagay na nagpapalambot sa karaniwang matalas niyang aura."Good morning din," sagot ko, pilit na pinapapakalma ang tibok ng puso ko. Aba, nandito pa siya? Hindi pa pumapasok?Ibinaba niya ang tasa ng kape at dahan-dahang pinagmasdan ang suot ko—mula sa simpleng white top, hanggang sa faded jeans, at pati na sa maliit kong bag. Unti-unting sumilay sa lab
Pagpasok ko pa lang sa sarili kong kwarto sa mansyon, isinara ko agad ang pinto, ni-lock pa nang dalawang beses na parang may hahabol sa akin na tulisan, at sabay bagsak nang patihaya sa malambot kong kama. Thud!Hindi ko na hinubad ang sapatos ko nang maayos—basta na lang bumagsak ang isang takong sa sahig habang nakatitig ako sa kisame. Tahimik ang kwarto. Malamig ang aircon. Pero ang dibdib ko? Parang may nagpapatakbo ng karera ng kabayo sa loob."Hala," bulong ko sa kisame, dahan-dahang inilagay ang kanang kamay ko sa noo ko. "Freya... bakit ka nakangiti mag-isa na parang nakalunok ng isang kilong asukal?"Umikot ako nang patagilid, kumuha ng unan, at niyakap ito nang mahigpit. Sa isip ko, paulit-ulit na nagre-replay ang nangyari kanina. Yung pag-salo niya ng lukot na papel. Yung pag-upo niya sa gilid ng mesa ko. Yung ngiti niya na parang may dalang sariling liwanag sa madilim na opisina. At higit sa lahat—yung kamay ko na kusang pumayag hawakan niya nang walang pag-aalinlangan."
Bumaba ako saglit sa unang palapag para kumuha ng bagong pitcher ng malamig na tubig para sa opisina nang mapansin kong bahagyang tahimik ang bandang garahe at pasilyo. Habang naglalakad pabalik, nakasalubong ko ang isa sa mga tauhan sa mansyon na may dalang tray."Ma'am Freya," bati nito nang bahagyang tumigil. "Pinapasabi po pala ni Sir Matthew na may pinuntahan siyang site sa labas ngayong hapon at baka gabihin na po siya ng uwi."Napahinto ako nang bahagya. Umalis si Matthew? At hindi man lang nagpaalam nang diretso sa akin?Kadalasan kasi, kahit papano ay may mabilis na kaway, asar, o kahit simpleng pahabol na paalala si Matthew kapag umaalis siya. Ngayon, parang biglaan—at mas tahimik kaysa sa nakasanayan."Sige, salamat sa pag-inform," sagot ko na lang nang mahinahon bago nagpatuloy paakyat sa opisina.Pagpasok ko sa loob, naabutan ko si Raphael na nakaupo sa gilid ng desk niya, nakapamulsa ang isang kamay habang nakatingin sa labas ng bintana. Paglingon niya at makita ako, aga
Nakatayo ako sa gilid ng malaking bintana sa hallway malapit sa opisina ni Kuya Raphael, hawak ang isang baso ng kape na matagal nang lumamig. Mula rito, kitang-kita ko ang bahagyang nakabukas na pinto at ang mga pigura sa loob—si Freya na tumatawa nang mahina habang inaayos ang mga dokumento, at si Kuya Raphael na nakasandal sa gilid ng mesa, nakangiti nang malambot na halos hindi ko nakita sa loob ng maraming taon.Hindi na ako bulag. Kahit gaano ko pa itanggi sa sarili ko noong nakaraan, hindi na pwedeng pagdudahan ang nakikita ng dalawang mata ko. Nagkakaayos na sila. At mas masakit pa—unti-unti na silang nagiging malapit sa isa't isa, sa paraang hindi na mukhang pilit o pagpapanggap.Napabuntong-hininga ako nang malalim at marahang ipinikit ang mga mata. Ayan na naman, saway ko sa sarili ko habang nararamdaman ang mabigat at mapait na kirot sa dibdib. Ang tagal mong nagkunwaring trip-trip lang o basta pag-aalala lang. Ngayon, harapin mo ang totoo, Matthew.Hindi na basta "medyo"
Napakasarap ng simoy ng hangin dito sa paborito kong private lounge habang marahan kong pinapaikot ang laman ng wine glass sa aking kamay. Kung akala ng magaling na si Raphael ay tuluyan na akong nawala sa eksena matapos ang mga nangyari, nagkakamali siya nang malaki. Sa mundong ginagalawan namin, walang tuluyang nawawala—nag-aabang lang ng tamang tyempo para maningil.Bumukas ang pinto sa likuran ko nang walang katok, at pumasok ang isa sa mga bayarang mata at tainga ko sa loob mismo ng kumpanya ni Raphael. Nakayuko ito, halatang kinakabahan sa aura ko."Ano na?" malamig kong tanong nang hindi man lang nililingon ang tauhan ko. "May maganda ka bang balita, o sayang lang ang ibinabayad ko sa'yo?""M-Ma'am Carmilla," nauutal nitong simula habang mabilis na lumapit sa mesa. "May nakalap po kaming bagong impormasyon mula sa loob. Si Freya po... hindi na po siya basta-basta sa mansyon o sa mababang posisyon. Ginawa na po siyang personal assistant ni Sir Raphael."Natigilan ako. Huminto sa
Denise's POV"Hubad." Utos niya sa baritong boses.Napalunok ako pero agad ko ring sinunod ang sinabi niya. Dahan-dahan kong hinubad ang fitted dress na suot ko, dahil wala akong suot na bra at hinubad ko na kanina sa sasakyan niya ang panty ko— bumungad sa kaniya ang hubo't hubad kong katawan.Napa
Denise's POV "Ughh~!" Ungol ko ng tuluya siyang nakarating siya sa dibdib. Mabuti nalang ay sleepless ang suot kong dress at dahil meron na ring manipis na foam ang dress, hindi ko na kinailangan pang magbra, kaya walang kahirap-hirap niya lang binaba ito at agad na bumungad sa kaniya ang malalaki
Denise's POV"Kyaahhh, sana makita ko ulit si Damon!" Kinikilig na tili ni Shanaia. Nandito ulit kami ngayon sa Crimson Cloud Nine, ang pinaka sikat na club dito sa bansa kung saan kami nanggaling kagabi. "Gosh, hindi iyon magpapakita sayo, Best! Puro siya nalang ang mukhang bibig mo simula ng pum
Denise's POV "Where have you been, Denise?!" Pabagsak na bumukas ang pintuan at iniluwal nito ang galit na ekspresyon ni Mommy. Napatigil si Miya sa pag-aayos ng buhok ko at pareho kaming napalingon sa pintuan ng nagpupuyos sa galit na pumasok ang aking Ina."You!" Dinuro niya ako, "Are you reall







