เข้าสู่ระบบ“You have five seconds to explain why a maid is giving me a lecture inside my bedroom before I call security to drag you out,” galit ngunit kalmadong sambit ni Sir Raphael. Ang bawat salita niya ay para bang may hatol na kamatayan.
Nalaglag ang panga ko. Literal na nanigas ang mga tuhod ko sa kinatatayuan ko. Gusto ko sanang lumuhod at magmakaawa, o kaya ay mag-teleport pabalik sa probinsya namin para magtanim na lang ng kamote, kaso huli na ang lahat. Isa lang ang ibig sabihin nito—ang lalaking tinawag ko kanina na “Men in Black” at sinabihan kong madadapa sa sarili niyang kamalasan ay walang iba kundi ang pinakakinatatakutang bilyonaryo at may-ari ng mansyong ito!
“S-Sir... Raphael?” nanginginig at halos pabulong kong tawag sa kaniya habang mahigpit kong niyakap ang feather duster sa dibdib ko parang shield laban sa laser eyes niya.
“I’m waiting,” malamig niyang tugon habang dahan-dahang lumalapit.
Itinaas niya ang kaniyang kamay, tila handa na ngang pindutin ang intercom para tawagin ang mga totoong bodyguard para sipain ako palabas ng bundok ng Grandford. Pero bago pa man dumikit ang daliri niya sa pindutan, biglang bumukas nang may lakas ang malaking p***o ng silid!
“Bonggg!”
“Raphael, anak!” ang boses ng pag-aalala ni Mrs. Malyn ang umalingawngaw sa buong kwarto, kasama si Manang Minda na may dalang tray ng tsaa.
Lumingon si Sir Raphael nang may inis sa mukha dahil sa pag-istorbo, habang ako naman ay mabilis na sumilip sa likod ng matipunong braso niya na para bang doon ako ligtas—kahit siya naman ang mismong gustong pumatay sa akin.
“Mom? Minda? What is the meaning of this? Why is this... creature inside my room?” reklamo ni Sir Raphael habang nakaturo sa akin na parang dumi sa kalsada.
Napatakip si Manang Minda sa kaniyang bibig nang makita ang itsura ko at ang hawak kong feather duster. Agad siyang lumapit at humarang sa pagitan namin habang nanginginig ang boses.
“Diyos ko, Sir Raphael! Patawarin niyo po ang bata! Baguhan pa lang po kasi rito, hindi pa po niya kayo kilala mukha kasing dumiretso kayo galing airport na naka-suit at shades kaya akala niya po ay security guard!” pagtatanggol ni Manang Minda habang pilit akong tinutulak patago sa likuran niya.
Si Mrs. Malyn naman ay napapikit na lang sa ere at napailing habang mahinang natawa. Lumapit ito sa kaniyang anak at hinaplos ang braso nito para pakalmahin.
“Anak, huwag mo namang takutin nang ganyan ang bata. Ako ang nag-utos kay Minda na i-assign siya rito para maglinis habang wala ka. Isa pa, hindi ka naman nagpasabi na darating ka na ngayong araw mula Italy, kaya nagulat ka rin siguro sa kaniya,” mahinahong paliwanag ni Mrs. Malyn.
Sumimangot lalo si Sir Raphael. “Mom, she insulted me! Tinawag niya akong 'Men in Black' at sinabihan pang baka madapa ako sa sarili kong kamalasan!”
Sa sobrang hiya at kaba, sumilip ako nang bahagya sa gilid ni Manang Minda at hindi na napigilan ang sarili kong magsalita nang pabulong pero sapat para marinig nila.
“Eh Sir... kasi naman po... sino bang matinong tao ang naka-sunglasses sa loob ng kwarto pagsapit ng alas-syete ng gabi? Akala ko po talaga nagpapatrolya kayo sa mall...” depensa ko na agad ding pinagsisihan nang lumingon si Sir Raphael at binigyan ako ng isang titig na parang gustong sunugin ang pagkatao ko.
Si Manang Minda naman ay napapikit na lang sa sobrang kaba at pabulong akong siniko sa tagiliran. “Freya, manahimik ka na baka maabo ka pa rito nang wala sa oras!”
Si Mrs. Malyn ay halatang pinipigilang matawa sa naging palitan namin ng sagot. Hinawakan nito sa balikat si Raphael para pigilan ang anak na tuluyang magwala.
“Tama na 'yan, Raphael. Dahil kasalanan ko ring hindi ko sinabi sa kaniya na darating ka na, palalagpasin ko muna ito ngayon,” desisyon ni Mrs. Malyn na may awtoridad. “At isa pa, kailangan niyang tapusin ang paglilinis dito dahil responsibilidad niya ito.”
Nanlaki ang mga mata ko. Ha?! Maglilinis pa rin ako rito kasama ang demonyo?!
Bago pa makapagreklamo si Sir Raphael sa naging pasya ng kaniyang ina, nagsalita ulit ito. “Pero dahil may pagka-germaphobe ka, anak, e di ipagawa mo sa kaniya ang gusto mo. Bantayan mo siyang maglinis hanggang sa makasiguro kang walang kahit kapirasong alikabok ang matitira rito. Magkasundo na kayo riyan.”
Matapos sabihin 'yon, hinila na ni Mrs. Malyn si Manang Minda palabas ng silid habang nagpapasalamat naman ako nang tahimik sa langit. Pero nang magsara ang p***o, naiwan kaming dalawa ni Sir Raphael sa loob.
Dahan-dahan siyang lumingon sa akin. Ang kaniyang ngisi ay napalitan ng isang mapanganib na ekspresyon.
“Oh, you heard my Mom,” malamig niyang sabi habang tinatanggal ang kaniyang suit jacket at inihahagis ito sa sofa. “Since you love cleaning my room so much... kailangan mong linisin ulit ang bawat sulok nito sa harapan ko. At kapag nakakita ako kahit isang speck ng alikabok... ikaw ang magsisilbing basahan ko.”
Nalunok ko ang laway ko. Hala ka, Freya! Tapos na ang maliligayang araw mo!
Pagpasok ko sa maliit at maaliwalas na cafe malapit sa mall, agad akong sinalubong ng amoy ng bagong giling na kape at mainit na tinapay. Halos alas-dose na, at hindi ganoon karami ang tao sa loob—sakto lang para makapag-usap nang hindi kailangang magsigawan.Inigala ko ang paningin ko sa bandang sulok na malapit sa malaking glass window, at doon ko nakita si Yhomer na kumakaway nang bahagya. Naka-simpleng polo shirt siya at slacks, may nakabukas nang menu sa harap niya at may dalawang baso ng tubig na nakahanda."Freya!" nakangiting bati niya paglapit ko sa mesa. Tumayo siya nang magalang bago ako umupo. "Kamusta ang biyahe mula sa mansyon? Buti naman at nakatakas ka kahit isang araw lang sa trabaho.""Himala nga at walang biglaang tawag o utos ngayong araw," natatawa kong sagot habang inilalapag ang maliit kong sling bag sa bakanteng upuan sa tabi ko. "Literal na rest day ko 'to. Ang sarap sa pakiramdam na hindi nakatingin sa relo para sa susunod na meeting.""Dapat lang," nakangiti
Pagbaba ko sa dining area ng mansyon kinabukasan ng umaga, inaasahan ko nang tahimik ang mesa dahil rest day ko at hindi ko kailangang magmadali. Naka-white top at faded jeans lang ako, nakalugay nang maayos ang buhok ko, at may hawak na maliit na sling bag sa balikat. Halatang hindi ako papasok sa opisina—maliban na lang kung may isang lalaking hindi marunong magbasa ng schedule."Good morning, Freya."Napahinto ako nang marinig ang pamilyar na boses na iyon mula sa gilid ng mahabang lamesa. Nakaupo doon si Raphael, naka-casual shirt na medyo nakatupi ang manggas hanggang siko, habang umiinom ng kape. Hindi pa siya naka-tuxedo o suit, bagay na nagpapalambot sa karaniwang matalas niyang aura."Good morning din," sagot ko, pilit na pinapapakalma ang tibok ng puso ko. Aba, nandito pa siya? Hindi pa pumapasok?Ibinaba niya ang tasa ng kape at dahan-dahang pinagmasdan ang suot ko—mula sa simpleng white top, hanggang sa faded jeans, at pati na sa maliit kong bag. Unti-unting sumilay sa lab
Pagpasok ko pa lang sa sarili kong kwarto sa mansyon, isinara ko agad ang pinto, ni-lock pa nang dalawang beses na parang may hahabol sa akin na tulisan, at sabay bagsak nang patihaya sa malambot kong kama. Thud!Hindi ko na hinubad ang sapatos ko nang maayos—basta na lang bumagsak ang isang takong sa sahig habang nakatitig ako sa kisame. Tahimik ang kwarto. Malamig ang aircon. Pero ang dibdib ko? Parang may nagpapatakbo ng karera ng kabayo sa loob."Hala," bulong ko sa kisame, dahan-dahang inilagay ang kanang kamay ko sa noo ko. "Freya... bakit ka nakangiti mag-isa na parang nakalunok ng isang kilong asukal?"Umikot ako nang patagilid, kumuha ng unan, at niyakap ito nang mahigpit. Sa isip ko, paulit-ulit na nagre-replay ang nangyari kanina. Yung pag-salo niya ng lukot na papel. Yung pag-upo niya sa gilid ng mesa ko. Yung ngiti niya na parang may dalang sariling liwanag sa madilim na opisina. At higit sa lahat—yung kamay ko na kusang pumayag hawakan niya nang walang pag-aalinlangan."
Bumaba ako saglit sa unang palapag para kumuha ng bagong pitcher ng malamig na tubig para sa opisina nang mapansin kong bahagyang tahimik ang bandang garahe at pasilyo. Habang naglalakad pabalik, nakasalubong ko ang isa sa mga tauhan sa mansyon na may dalang tray."Ma'am Freya," bati nito nang bahagyang tumigil. "Pinapasabi po pala ni Sir Matthew na may pinuntahan siyang site sa labas ngayong hapon at baka gabihin na po siya ng uwi."Napahinto ako nang bahagya. Umalis si Matthew? At hindi man lang nagpaalam nang diretso sa akin?Kadalasan kasi, kahit papano ay may mabilis na kaway, asar, o kahit simpleng pahabol na paalala si Matthew kapag umaalis siya. Ngayon, parang biglaan—at mas tahimik kaysa sa nakasanayan."Sige, salamat sa pag-inform," sagot ko na lang nang mahinahon bago nagpatuloy paakyat sa opisina.Pagpasok ko sa loob, naabutan ko si Raphael na nakaupo sa gilid ng desk niya, nakapamulsa ang isang kamay habang nakatingin sa labas ng bintana. Paglingon niya at makita ako, aga
Nakatayo ako sa gilid ng malaking bintana sa hallway malapit sa opisina ni Kuya Raphael, hawak ang isang baso ng kape na matagal nang lumamig. Mula rito, kitang-kita ko ang bahagyang nakabukas na pinto at ang mga pigura sa loob—si Freya na tumatawa nang mahina habang inaayos ang mga dokumento, at si Kuya Raphael na nakasandal sa gilid ng mesa, nakangiti nang malambot na halos hindi ko nakita sa loob ng maraming taon.Hindi na ako bulag. Kahit gaano ko pa itanggi sa sarili ko noong nakaraan, hindi na pwedeng pagdudahan ang nakikita ng dalawang mata ko. Nagkakaayos na sila. At mas masakit pa—unti-unti na silang nagiging malapit sa isa't isa, sa paraang hindi na mukhang pilit o pagpapanggap.Napabuntong-hininga ako nang malalim at marahang ipinikit ang mga mata. Ayan na naman, saway ko sa sarili ko habang nararamdaman ang mabigat at mapait na kirot sa dibdib. Ang tagal mong nagkunwaring trip-trip lang o basta pag-aalala lang. Ngayon, harapin mo ang totoo, Matthew.Hindi na basta "medyo"
Napakasarap ng simoy ng hangin dito sa paborito kong private lounge habang marahan kong pinapaikot ang laman ng wine glass sa aking kamay. Kung akala ng magaling na si Raphael ay tuluyan na akong nawala sa eksena matapos ang mga nangyari, nagkakamali siya nang malaki. Sa mundong ginagalawan namin, walang tuluyang nawawala—nag-aabang lang ng tamang tyempo para maningil.Bumukas ang pinto sa likuran ko nang walang katok, at pumasok ang isa sa mga bayarang mata at tainga ko sa loob mismo ng kumpanya ni Raphael. Nakayuko ito, halatang kinakabahan sa aura ko."Ano na?" malamig kong tanong nang hindi man lang nililingon ang tauhan ko. "May maganda ka bang balita, o sayang lang ang ibinabayad ko sa'yo?""M-Ma'am Carmilla," nauutal nitong simula habang mabilis na lumapit sa mesa. "May nakalap po kaming bagong impormasyon mula sa loob. Si Freya po... hindi na po siya basta-basta sa mansyon o sa mababang posisyon. Ginawa na po siyang personal assistant ni Sir Raphael."Natigilan ako. Huminto sa
Denise's POV "Ughh~!" Ungol ko ng tuluya siyang nakarating siya sa dibdib. Mabuti nalang ay sleepless ang suot kong dress at dahil meron na ring manipis na foam ang dress, hindi ko na kinailangan pang magbra, kaya walang kahirap-hirap niya lang binaba ito at agad na bumungad sa kaniya ang malalaki
Denise's POV"Kyaahhh, sana makita ko ulit si Damon!" Kinikilig na tili ni Shanaia. Nandito ulit kami ngayon sa Crimson Cloud Nine, ang pinaka sikat na club dito sa bansa kung saan kami nanggaling kagabi. "Gosh, hindi iyon magpapakita sayo, Best! Puro siya nalang ang mukhang bibig mo simula ng pum
Denise's POV "Where have you been, Denise?!" Pabagsak na bumukas ang pintuan at iniluwal nito ang galit na ekspresyon ni Mommy. Napatigil si Miya sa pag-aayos ng buhok ko at pareho kaming napalingon sa pintuan ng nagpupuyos sa galit na pumasok ang aking Ina."You!" Dinuro niya ako, "Are you reall
Denise's POV"Ughhh~!" Halinghing ko ng unti-unting bumaba ang mga halik niya sa aking baba papunta sa aking leeg hanggang sa umabot siya sa aking dibdib. "Ohhhhh~!" Ungol ko ng maramdaman ang kakaibang kiliti sa katawan ko nang dumampi ang labi niya sa aking mga malulusog na bundok."Please.... Hm







