登入分享
Indayog 4: S******n mo pa
publish date:
2026-04-16 22:43:05CHAPTER 4
“Rhamesis… ahh…”
Halos hindi ko na makilala ang sarili kong boses. Magulo ang isip ko, at hindi ko alam kung dahil ba sa alak o sa lalaking nasa harapan ko ngayon. Pakiramdam ko, unti-unting bumabalik ang lahat ng damdaming limang taon kong pilit na ibinaon.
Tiningnan niya ako. Seryoso ang kaniyang mukha, ngunit may kung anong mahirap ipaliwanag sa kaniyang mga mata habang nakatingin siya sa akin.
Ilang sandali kaming nagkatitigan.
Wala sa aming dalawa ang unang nagsalita.
Pilit kong hinahanap ang galit ko. Gusto kong alalahanin ang lahat ng dahilan kung bakit dapat ko siyang layuan. Gusto kong isipin ang mga gabing umiyak ako, ang mga sugat na pilit kong pinagaling, at ang limang taon na ginugol ko para makalimutan siya.
Pero bakit sa simpleng paglapit niya ay tila nawawala ang lahat ng iyon sa isip ko?
God! My heart is betraying me!
Kinamumuhian ko siya. Pero mas kinamumuhian ko ang sarili ko dahil hindi ko maikakailang may epekto pa rin siya sa akin.
“Bakit ka ganyan tumingin sa akin?” mababa niyang tanong.
Napailing ako, pilit na itinatago ang pagkalito sa aking mukha. “W-Wala.”
“Then look at me and say it.”
Mas lalo akong nataranta nang lumapit siya. Napaatras ako hanggang sa maramdaman ko ang malamig na pader sa aking likuran.
“Rhamesis…” mahina kong sambit.
Huminto siya. Sandali niyang pinagmasdan ang mukha ko bago bahagyang umatras.
“Tell me to stop, Kikay.”
Natigilan ako.
Sa kabila ng tensyon sa pagitan namin, malinaw ang kaniyang mga salita. Hindi niya ako pinilit na sumagot. Hinayaan niya akong magdesisyon, at sa katahimikang iyon ay lalo kong naramdaman kung gaano ako naguguluhan.
Gusto ko siyang itulak palayo. Gusto kong sabihin sa kaniyang wala na siyang karapatang lumapit sa akin pagkatapos ng lahat ng nangyari.
Pero nang tumingin ako sa kaniyang mga mata, ang mga salitang iyon ay tila naipit sa aking lalamunan.
“Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman,” mahina kong pag-amin. “Galit ako sa iyo… pero hindi ko rin maintindihan kung bakit hindi kita kayang balewalain.”
Bahagyang nagbago ang kaniyang ekspresyon.
“Then don't lie to yourself,” bulong niya.
Napalunok ako. Nanginginig ang mga daliri ko habang marahan kong hinawakan ang kaniyang braso.
Hindi iyon isang aksidenteng paggalaw. Alam ko ang ginagawa ko, kahit hindi ko pa lubusang naiintindihan ang sarili kong damdamin.
“Rhamesis…”
Muli siyang tumingin sa akin.
“Gusto kong malaman mo na hindi dahil nakalimutan ko na ang lahat,” sabi ko, pilit na pinatatatag ang aking boses. “Hindi ibig sabihin na wala nang sakit.”
“I know.”
Dalawang salita lang iyon, pero sapat para muling kumirot ang dibdib ko.
Sandaling nanatili kaming ganoon, magkaharap at parehong may mga salitang hindi kayang sabihin. Pagkatapos, marahan niyang hinawakan ang aking kamay, na para bang binibigyan niya ako ng huling pagkakataong umatras.
Ngunit hindi ako umatras.
Sa halip, ako ang unang lumapit.
Nang magtagpo ang aming mga labi, napapikit ako. Bumalik sa akin ang mga alaala ng nakaraan—ang mga sandaling naging masaya kami, ang mga pangakong binitawan, at ang sakit na iniwan niya sa akin.
Hindi ko alam kung bakit hinayaan kong manaig ang damdaming ito. Hindi ko alam kung pagsisisihan ko ba ang desisyon ko kinabukasan.
Ang alam ko lang, limang taon kong pilit na kinalimutan ang lalaking ito.
At ngayong muli siyang nasa harapan ko, hindi ko na alam kung kaya ko pa bang magpanggap na wala na akong nararamdaman.
Nang tuluyan kaming magkahiwalay, nanatili akong nakatingin sa kaniya, pilit hinahanap ang sagot sa mga matang minsan kong pinagkatiwalaan.
Pagkaraan ng limang taon, muli kong binuksan ang pintong matagal kong isinara.
Ngunit ngayong gabi, hindi ko alam kung ang ginawa ko ba ay pagbibigay ng pangalawang pagkakataon…
O ang pagsisimula ng panibagong sakit na baka hindi ko na kayaning paghilumin.
最新章節
Indayog sa Gabi 23:
Hindi ako inalis sa transplant evaluation.Pero hindi rin ako nailagay sa active list.Sa ikalawang meeting ng team, ipinaliwanag sa amin na may ilang measurements na kailangang bumuti at may mga risk na kailangang masuri pa. Hindi pa sarado ang pintuan, pero hindi rin ito bukas. Maaari akong magpatuloy sa medication at monitoring, at puwede naming balikan ang eligibility kapag may pagbabago sa kalagayan ko.Ilang linggo na akong nakatira sa pagitan ng dalawang sagot.Nang pauwi na kami, tinanong ako ni Papa kung gusto kong dumaan sa mall para bumili ng bagong notebook. Tumango ako. Hindi ko alam kung notebook ba talaga ang gusto ko o kung gusto ko lang ng dahilan para hindi umuwi agad sa bahay na puno ng mga papel at schedule.Sa bookstore, naglakad ako sa aisle ng journals at planners. May mga notebook na may quote tungkol sa gratitude, may mga planner na may monthly goals, at may maliit na journal na may cover na may drawing ng dagat. Kinuha ko ang huli.“Another notebook?” tanong
Indayog sa Gabi 22:
Dumating ang isang reporter sa Second Dawn para magsulat tungkol sa foundation, at hindi ko inaasahang ako ang magiging sentro ng artikulo.Nagsimula ito sa simpleng interview tungkol sa archive, sa mga recording na iniingatan namin, at sa mga proyektong tumutulong sa mga pamilya ng coma survivors. Dahil apo ako nina Lyra at Ethan, tinanong ako kung ano ang pakiramdam na ipagpatuloy ang legacy nila kahit hindi ko sila naabutan. Sinagot ko nang maayos. Sinabi kong mahalaga sa akin ang trabaho nila, pero gusto kong kilalanin ang mga pasyente bilang mga taong may sariling buhay, hindi bilang mga milagro o mga misteryo.Pagkatapos, tinanong niya ako tungkol sa kalusugan ko.“Your family has a history of stories about being close to death. Do you feel that your own condition connects you to your grandmother's experience?”Naramdaman kong tumigas ang likod ko.“I'm not sure I would frame it that way,” sagot ko. “My grandmother had her own experience. I have mine. I don't think it's fair to
Indayog sa Gabi 21:
Ang pagpunta sa bayan ni Iñigo ay hindi ko unang naisip dahil sa listahan.Naisip ko iyon dahil sa sulat ni Lira. Gusto kong makita ang lugar kung saan may batang naghihintay sa bintana, isang pulang payong, at isang kapatid na hindi nakabalik. Hindi ko kayang ibalik ang mga taon na nawala sa kaniya, pero baka matulungan ko siyang makita na may buhay na nagpatuloy pagkatapos ng huling araw na naaalala niya.Hindi naging madali ang biyahe. Kinailangan kong pag-usapan muna sa doktor ang layo ng pupuntahan, ang mga pahinga, at ang mga sintomas na dapat bantayan. Sumama si Mama, si Dani, at ang nurse. Si Papa ay sumunod sa sarili niyang sasakyan dahil may trabaho siyang kailangang tapusin sa umaga at ayaw niyang magmadali kami sa biyahe pauwi.Hindi ako tumutol. Natutuhan ko na ang paghingi ng tulong ay hindi nangangahulugang hindi na akin ang desisyon.Pagdating namin, maliit na bayan na lang ang nakikita sa mga lumang litrato. May mga bagong tindahan, may sari-sari store sa kanto, may p
Indayog sa Gabi 20:
Bumalik ang huling alaala ni Iñigo sa araw na nagkaroon kami ng brownout.Walang dramatic na tunog, walang pangitain, walang biglang pag-ulan. Nawalan lang ng kuryente sa Second Dawn habang nasa archive kami, at nang bumukas ang emergency lights, tumigil si Iñigo sa paglalakad at napahawak sa gilid ng desk.“Iñigo?”May pawis sa noo niya kahit hindi siya dapat pinagpapawisan. Nanginginig ang kamay niya at ang mga mata niya ay nakatitig sa isang lugar sa sahig.“It's the river,” sabi niya.Naramdaman kong lumamig ang palad ko. “What?”“Naaalala ko na.”Lumapit ako nang dahan-dahan. “Tell me what you remember.”Umiling siya. “May bata sa tubig. Hindi siya makalapit sa pampang. May mga taong sumisigaw sa likod ko. Sinabi ng isang lalaki na hintayin ko ang rescue team, pero hindi na makahinga ang bata.”“Then you went in.”“Oo.”“Did you save the child?”“Naiaahon ko siya. Inabot ko siya sa isang lalaki sa pampang.”Huminga siya nang malalim—isang kilos na higit na parang pag-alala kaysa
Indayog sa Gabi 19:
Nagkaroon ako ng maliit na krisis tungkol sa pagkain.Hindi dramatic. Walang ambulance. Walang monitor na bumibilis. Isang ordinaryong Martes lang, nang malaman kong hindi ko puwedeng kainin ang paborito kong instant noodles nang ganoon kadalas dahil sa sodium restrictions ng doktor ko.“That's it,” sabi ko kay Dani sa video call. “I'm done. I have survived heart failure, blood tests, and the emotional trauma of liking a supernatural man. Now even noodles have betrayed me.”“Lia, you can still eat food.”“Not my food.”“Your food is a packet of salt pretending to be dinner.”“Don't body-shame my noodles.”Si Iñigo ay nakaupo sa armchair sa likod ko, pinapanood ang usapan naming parang nakikinuod sa isang palabas na wala siyang subscription. Nang mapansin kong nakangiti siya, tinakpan ko ang camera.“Don't laugh.”“Hindi ako tumatawa.”“Your face is laughing.”“Hindi mo alam kung ano ang sinasabi ng mukha ko.”“That's my line.”Pagkatapos ng tawag, naghanap kami ng recipes na puwedeng
Indayog sa Gabi 18:
May isang tanong na matagal kong iniiwasang itanong kay Iñigo.Kung mamamatay ako, ano ang mangyayari sa kaniya?Hindi ko alam kung bakit mas natatakot akong marinig ang sagot kaysa sa sarili kong kamatayan. Siguro dahil mas madali kong tanggapin ang posibilidad na mawala ako kaysa ang posibilidad na may maiiwan akong taong mahal ko sa isang lugar kung saan hindi ko siya kayang puntahan.Isang gabi, habang nasa study ako sa bahay, sinabi ko ang tanong.“After you guide someone, what happens to you?”Iñigo was quiet for a long time. “Babalik ako sa trabaho.”“That's it?”“Minsan, may mga alaala akong bumabalik. Minsan, may matagal akong hindi nakikita. Minsan, may ibang sundo na humahalili. Hindi pare-pareho.”“Do you ever get to rest?”“Hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin ng pahinga sa amin.”“That's unfair.”“Hindi ako nagrereklamo.”“Maybe you should.”He looked at me. “Bakit?”“Because you deserve something outside your job.”“Hindi ko alam kung ano ang puwede kong gawin sa lab
Indayog sa Gabi Indayog 2: Hot Macho Dancer
CHAPTER 2:“Gusto niyang sumayaw ka ng hot dance. Doon sa main stage. Kasama ng bagong macho dancer natin.”Hot dance with him? After what happened five years ago? Makakaya ko ba? Para sa pera?Nanlamig ang buong katawan ko. Tumingin ako muli sa ibaba.Sumasayaw pa rin siya sa ilalim ng madilim na p
Indayog sa Gabi Indayog 1: Sayaw Kikay
“Sayaw, Kikay… sige pa…” halos nakapikit na saad ng matanda.Ngumiti ako nang pilit para itago ang pandidiri na umaakyat sa lalamunan ko. Nilunok ko ang lahat ng pride ko.“Gusto mo ba 'to?” bulong ko, ginagawang malambing at mapanukso ang boses ko kahit na gusto ko nang masuka.Tumango siya, tila n
Indayog sa Gabi Indayog 5: VIP
CHAPTER 5:KINABUKASANNagising ako sa ingay ng mahinang ugong ng aircon. Mabigat ang aking talukap, at ang buong katawan ko ay tila bugbog sa hindi maipaliwanag na kapaguran.Ramdam ko ang kakaibang init na nakabalot sa aking likuran, isang matipunong braso ang mahigpit na nakapulupot sa aking bayw
Indayog sa Gabi Indayog 3: Playing games
“You felt it? How much I wanted to ruin you right now at alisin ang lahat ng titig at haplos ng ibang lalaki sa’yo?”Nanigas ang katawan ko sa sinabi niya, nag-init ang pisngi ko dahil sa inis... pero bakit ganito? Gustong gusto kong iangat ang palad ko para sampalin siya pero hindi ko maigalaw... p
你可能也喜歡
Loveless Deal with the Cold-Hearted CEO
Maria Bonifacia1.5M 閱讀量LET ME BE THE ONE (TITIBO-TIBO)
dyowanabi896.0K 閱讀量ANG LIHIM NA ASAWA NG BILYONARYO
MikasaAckerman626.1K 閱讀量The Legal mistress (tagalog SPG)
Nelia437.5K 閱讀量The Worthless Son-in-Law is the World's Richest Heir
Aurelia Thorne105 閱讀量The Billionaire Doctor’s Unwanted Son is a Medical Prodigy
Lynxir59 閱讀量THE HEIRESS SECOND CHANCE: REVENGE OF THE ABANDONED WIFE
M.A.B. Writes106 閱讀量Reborn to Marry the Exiled Man
J.C.46 閱讀量
