LOGIN“You felt it? How much I wanted to ruin you right now at alisin ang lahat ng titig at haplos ng ibang lalaki sa’yo?”
Nanigas ang katawan ko sa sinabi niya, nag-init ang pisngi ko dahil sa inis... pero bakit ganito? Gustong gusto kong iangat ang palad ko para sampalin siya pero hindi ko maigalaw... para akong naghihintay sa gagawin niya.
Focus Kikay, sayaw lang ang kailangan mo para sa para, “You’re trembling.” pilyong bulong nito.
Fuck! I just need the money!
Isang milyon. I need to make a great show. Sanay na sanay na akong sumayaw, pero ngayon? Ang bigat ng katawan ko.
Sandali kong kinagat ang ibabang labi ko para kumalma, bago sandaling ipinosisyon ang labi ko sa may tainga niya bago malanding bumulong… “Wala akong maramdaman, Rhamesis. At hindi ako nanginginig dahil nagustuhan ko ang ginawa mo, I was trembling in disgust!” rason ko.
“Everything is for money now. And don’t act clean, remember you’re also here for money!”
Ramdam ko ang pag-iba ng timpla niya, ramdam kong tinamaan siya sa sinabi ko, dahil totoo naman. Wala siyang karapatang kwestyunin ako tungkol sa ibang lalaki dahil pareho lang kami ng lugar na kinagagalawan ngayon!
Ramdam ko ang mas lalong paghigpit ng mga palad niya laban sa balat ko, ang pagbilis ng paghinga niya!
Good! Take your own insult!
Humarap ako sa kanya, ibinalot ang isang binti ko sa baywang niya, pinilit siyang buhatin ako. Making him think na hindi ako naiilang sa kan’ya, at talagang ginagawa ko lang ang trabaho ko.
Sinalo niya ako nang walang kahirap-hirap, ang mga malalaking kamay niya ay mahigpit na nakakapit sa aking mga pisngi sa puwit, dinudurog ang laman ko habang nakadiin ang alaga niya nang direkta sa aking gitna.
‘Ohhhh fuck!’ sandali akong pumikit para maiwan ang muling pag-ungol. That was a fucking bad move!
Nakapulupot ang mga braso ko sa leeg niya. Tinitigan ko ang kanyang mga labi. Na ngayon ay nakaawang din dahil sa biglaang pag-dampi ng gitna ko sa mismong alaga niya.
Pero sa kabila ng kagustuhan kong saktan siya!Sigawan at tanungin ng mga paliwanag niya, ay ang kakaibang init na naglalakbay sa kaugat-ugatan ko.
Sandaling nagwala ang mga paru-paro sa puson ko na hindi kayang kontrolin utak ko.
Wala sa sarili kong nilapit ang mukha ko. Ang paghinga ko ay naghahalo sa hininga niya.
Hinaplos ng ilong ko ang ilong niya, pinadausdos ko ang dulo ng labi ko sa panga niya, at sadyang kinagat nang mariin ang kanyang earlobe.
Naramdaman ko ang marahas niyang pag-ungol mula sa kanyang lalamunan. Mas lalong humigpit ang hawak niya sa hita ko, halos ibaon na ang mga daliri niya sa balat ko.
“You like playing games, Kikay?” garalgal at may halong banta ang boses niya.
Iginiling ko ang sarili ko sa kandungan niya habang nakabitin sa ere. Isang pagdampi na nagpangiwi sa aming dalawa.
God! What are you doing Kikay? Stop your fucking self!
“Don’t think that I like it. Binayaran ako ng isang milyon para dito, Rhamesis. Hindi para sa’yo ang serbisyo na ito, this is what the Billionaire wants, maybe he can give me what you can’t.” maharot kong bulong. “So, thank him. You’ve given a chance to touch me again for the last time, dahil hindi na mauulit ‘to.”
Biglang nagdilim ang buong mukha niya. “Really?” tanong nito na parang inis na inis sa sinabi ko.
Bakit? Nasasaktan ba siya? Pagkatapos niya akong iwan? Siya pa ang may ganang masaktan sa mga simpleng sinabi ko?
But it was satisfying, seeing him frustrated.
Pero sa isang kisapmata, hinablot niya ang suot kong silk gold tassel mask mula sa mukha ko at itinapon ito sa sahig.
Tumambad ang buong mukha ko sa kan’ya. Napangiti siya ng malademonyo habang sinusuri ang buong mukha ko.
“Do you really think it is the last time?” he said with a dangerous smile.
Napalunok ako at bago pa man ako makapagsalita. He dipped me low, so aggressively that my hair swept the stage floor. His face hovered inches from mine. His chest heaved up and down.
God, he’s serious! Na para bang wala siyang pakialam kung binarayan kami para gawin ito, at may nanonood sa ‘min.
Na para bang kami lang dalawa ang nandito.
Click.
Namatay ang lahat ng ilaw. Ang buong Crimson Cloud Nine ay binalot ng kumpletong kadiliman bilang parte ng finale ng sayaw.
Tapos na!
Mabilis akong gumalaw para agad na makalayo. Pero nang akmang tatalikod na ako, biglang hinablot ni Rhamesis ang maliit kong beywang, dinampi sa matigas niyang katawan.
Bumulong siya sa tainga ko, “Who say’s we’re done…” anito kasabay ng sandaling pagkislot ng alaga niya na nakadikit sa may pw*tan ko.
Bago pa man ako makareact at bago pa man bumalik ang mga dim lights ng bar, naramdaman ko ang marahas na pag-angat sa akin.
Ang mahigpit na braso ni Rhamesis ay pumulupot sa aking baywang, ang isa ay sa ilalim ng aking mga hita. Binuhat niya ako na ng walang kahirap-hirap.
“R-Rhamesis—” kinakapos kong reklamo, pero bago pa ako makasigaw ay tinakpan niya ang bibig ko.
Mabilis ang kanyang mga hakbang kahit may kadiliman ang tinatahak namin.
Pumasok siya sa isang staff-only door malapit sa gilid ng stage, binabagtas ang isang makipot at madilim na hallway kung saan walang music, tanging ang mabibigat at nagmamadali niyang paghinga lang ang naririnig ko.
Isang pinto ang malakas niyang sinipa pabukas at mabilis kaming pumasok. Ibinagsak niya ako pasandal sa malamig na pader, at kasabay ng pag-lock niya ng pinto ay ang pagsakop niya sa mga labi ko.
Walang pag-aalinlangan. Walang pasabi. Isang marahas, mapusok, at nagugutom na halik.
Napasinghap ako sa gulat, pero ginamit niya iyon para ipasok ang mainit niyang dila sa loob ng bibig ko.
Lasang mint, at manipis na alak ang hinalo ng kanyang dila sa akin. Nanlalambot ang mga tuhod ko, nilalamon ng sobrang alak sa sistema ko at ng init na nanggagaling sa kanya.
Pilit kong itinulak ang matigas niyang dibdib. “Mm! Rham—teka—”
Pero mas lalo niya lang idiniin ang katawan niya sa akin. Ang nagwawalang tigas niya ay nakabaon na ngayon sa pagitan ng mga hita ko, sadyang kinikiskis doon na nagpapakuryente sa buong pagkatao ko.
Hinawakan niya ang pareho kong pulso at itinaas ito sa ibabaw ng ulo ko, ipinako iyon sa pader gamit ang isang malaking kamay niya.
“Fuck this bar! Fuck your client,” ungol niya sa pagitan ng mga halik, ang boses ay basag at nangagalit na parang may karapatan siyang magalit.
Gumapang ang mga labi niya mula sa bibig ko pababa sa panga ko, at papunta sa aking leeg.
Kinagat niya ang gilid ng leeg ko, isang masakit pero masarap na kagat na nagpabaliw sa akin. Napaungol ako nang malakas, hindi na napigilan ang sarili.
Ang natitirang kamay niya ay walang awang hinablot ang manipis na tela ng damit ko pababa. Napunit ang strap nito, tuluyang inilantad ang aking mga dibdib sa malamlam na pulang ilaw na nagmumula sa neon sign sa labas ng bintana.
“Rhamesis… ahh…”
Hindi ako inalis sa transplant evaluation.Pero hindi rin ako nailagay sa active list.Sa ikalawang meeting ng team, ipinaliwanag sa amin na may ilang measurements na kailangang bumuti at may mga risk na kailangang masuri pa. Hindi pa sarado ang pintuan, pero hindi rin ito bukas. Maaari akong magpatuloy sa medication at monitoring, at puwede naming balikan ang eligibility kapag may pagbabago sa kalagayan ko.Ilang linggo na akong nakatira sa pagitan ng dalawang sagot.Nang pauwi na kami, tinanong ako ni Papa kung gusto kong dumaan sa mall para bumili ng bagong notebook. Tumango ako. Hindi ko alam kung notebook ba talaga ang gusto ko o kung gusto ko lang ng dahilan para hindi umuwi agad sa bahay na puno ng mga papel at schedule.Sa bookstore, naglakad ako sa aisle ng journals at planners. May mga notebook na may quote tungkol sa gratitude, may mga planner na may monthly goals, at may maliit na journal na may cover na may drawing ng dagat. Kinuha ko ang huli.“Another notebook?” tanong
Dumating ang isang reporter sa Second Dawn para magsulat tungkol sa foundation, at hindi ko inaasahang ako ang magiging sentro ng artikulo.Nagsimula ito sa simpleng interview tungkol sa archive, sa mga recording na iniingatan namin, at sa mga proyektong tumutulong sa mga pamilya ng coma survivors. Dahil apo ako nina Lyra at Ethan, tinanong ako kung ano ang pakiramdam na ipagpatuloy ang legacy nila kahit hindi ko sila naabutan. Sinagot ko nang maayos. Sinabi kong mahalaga sa akin ang trabaho nila, pero gusto kong kilalanin ang mga pasyente bilang mga taong may sariling buhay, hindi bilang mga milagro o mga misteryo.Pagkatapos, tinanong niya ako tungkol sa kalusugan ko.“Your family has a history of stories about being close to death. Do you feel that your own condition connects you to your grandmother's experience?”Naramdaman kong tumigas ang likod ko.“I'm not sure I would frame it that way,” sagot ko. “My grandmother had her own experience. I have mine. I don't think it's fair to
Ang pagpunta sa bayan ni Iñigo ay hindi ko unang naisip dahil sa listahan.Naisip ko iyon dahil sa sulat ni Lira. Gusto kong makita ang lugar kung saan may batang naghihintay sa bintana, isang pulang payong, at isang kapatid na hindi nakabalik. Hindi ko kayang ibalik ang mga taon na nawala sa kaniya, pero baka matulungan ko siyang makita na may buhay na nagpatuloy pagkatapos ng huling araw na naaalala niya.Hindi naging madali ang biyahe. Kinailangan kong pag-usapan muna sa doktor ang layo ng pupuntahan, ang mga pahinga, at ang mga sintomas na dapat bantayan. Sumama si Mama, si Dani, at ang nurse. Si Papa ay sumunod sa sarili niyang sasakyan dahil may trabaho siyang kailangang tapusin sa umaga at ayaw niyang magmadali kami sa biyahe pauwi.Hindi ako tumutol. Natutuhan ko na ang paghingi ng tulong ay hindi nangangahulugang hindi na akin ang desisyon.Pagdating namin, maliit na bayan na lang ang nakikita sa mga lumang litrato. May mga bagong tindahan, may sari-sari store sa kanto, may p
Bumalik ang huling alaala ni Iñigo sa araw na nagkaroon kami ng brownout.Walang dramatic na tunog, walang pangitain, walang biglang pag-ulan. Nawalan lang ng kuryente sa Second Dawn habang nasa archive kami, at nang bumukas ang emergency lights, tumigil si Iñigo sa paglalakad at napahawak sa gilid ng desk.“Iñigo?”May pawis sa noo niya kahit hindi siya dapat pinagpapawisan. Nanginginig ang kamay niya at ang mga mata niya ay nakatitig sa isang lugar sa sahig.“It's the river,” sabi niya.Naramdaman kong lumamig ang palad ko. “What?”“Naaalala ko na.”Lumapit ako nang dahan-dahan. “Tell me what you remember.”Umiling siya. “May bata sa tubig. Hindi siya makalapit sa pampang. May mga taong sumisigaw sa likod ko. Sinabi ng isang lalaki na hintayin ko ang rescue team, pero hindi na makahinga ang bata.”“Then you went in.”“Oo.”“Did you save the child?”“Naiaahon ko siya. Inabot ko siya sa isang lalaki sa pampang.”Huminga siya nang malalim—isang kilos na higit na parang pag-alala kaysa
Nagkaroon ako ng maliit na krisis tungkol sa pagkain.Hindi dramatic. Walang ambulance. Walang monitor na bumibilis. Isang ordinaryong Martes lang, nang malaman kong hindi ko puwedeng kainin ang paborito kong instant noodles nang ganoon kadalas dahil sa sodium restrictions ng doktor ko.“That's it,” sabi ko kay Dani sa video call. “I'm done. I have survived heart failure, blood tests, and the emotional trauma of liking a supernatural man. Now even noodles have betrayed me.”“Lia, you can still eat food.”“Not my food.”“Your food is a packet of salt pretending to be dinner.”“Don't body-shame my noodles.”Si Iñigo ay nakaupo sa armchair sa likod ko, pinapanood ang usapan naming parang nakikinuod sa isang palabas na wala siyang subscription. Nang mapansin kong nakangiti siya, tinakpan ko ang camera.“Don't laugh.”“Hindi ako tumatawa.”“Your face is laughing.”“Hindi mo alam kung ano ang sinasabi ng mukha ko.”“That's my line.”Pagkatapos ng tawag, naghanap kami ng recipes na puwedeng
May isang tanong na matagal kong iniiwasang itanong kay Iñigo.Kung mamamatay ako, ano ang mangyayari sa kaniya?Hindi ko alam kung bakit mas natatakot akong marinig ang sagot kaysa sa sarili kong kamatayan. Siguro dahil mas madali kong tanggapin ang posibilidad na mawala ako kaysa ang posibilidad na may maiiwan akong taong mahal ko sa isang lugar kung saan hindi ko siya kayang puntahan.Isang gabi, habang nasa study ako sa bahay, sinabi ko ang tanong.“After you guide someone, what happens to you?”Iñigo was quiet for a long time. “Babalik ako sa trabaho.”“That's it?”“Minsan, may mga alaala akong bumabalik. Minsan, may matagal akong hindi nakikita. Minsan, may ibang sundo na humahalili. Hindi pare-pareho.”“Do you ever get to rest?”“Hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin ng pahinga sa amin.”“That's unfair.”“Hindi ako nagrereklamo.”“Maybe you should.”He looked at me. “Bakit?”“Because you deserve something outside your job.”“Hindi ko alam kung ano ang puwede kong gawin sa lab
CHAPTER 5:KINABUKASANNagising ako sa ingay ng mahinang ugong ng aircon. Mabigat ang aking talukap, at ang buong katawan ko ay tila bugbog sa hindi maipaliwanag na kapaguran.Ramdam ko ang kakaibang init na nakabalot sa aking likuran, isang matipunong braso ang mahigpit na nakapulupot sa aking bayw
CHAPTER 4:“Rhamesis… ahh…” Ang boses ko ay hindi ko na halos makilala. Nawawala ako sa sarili ko! Pakiramdam ko’y nilalamon ako ng init ng alak at init ng pagdamit ng labi at palad niya.Tiningnan niya ang hubad kong dibdib. Ang mga mata niya ay manghang-mangha at seryosong natingin.Ilang saglit p
CHAPTER 2:“Gusto niyang sumayaw ka ng hot dance. Doon sa main stage. Kasama ng bagong macho dancer natin.”Hot dance with him? After what happened five years ago? Makakaya ko ba? Para sa pera?Nanlamig ang buong katawan ko. Tumingin ako muli sa ibaba.Sumasayaw pa rin siya sa ilalim ng madilim na p
“Sayaw, Kikay… sige pa…” halos nakapikit na saad ng matanda.Ngumiti ako nang pilit para itago ang pandidiri na umaakyat sa lalamunan ko. Nilunok ko ang lahat ng pride ko.“Gusto mo ba 'to?” bulong ko, ginagawang malambing at mapanukso ang boses ko kahit na gusto ko nang masuka.Tumango siya, tila n







