Indayog 3: Damn Good Show

Si Rhamesis! Ang ex ko! Anong ginagawa niya dito sa club? Bakit siya nagsasayaw sa stage??

Sa bawat indayog ng kanyang balakang, hindi ko maiwasang ibaba ang tingin ko.

Napalunok ako nang malalim, pilit pinipigilan ang biglang pag-init ng sarili kong katawan at ang pagkabuhol ng aking hininga.

Halos mahubad na sa luwang ang suot niyang gray sweatpants na nakalaylay na sa ibaba ng kanyang v-line, pero ang mas nakakapigil-hininga ay ang nakakabaliw na umbok sa harapan niya.

Animo'y literal na kayang sumira ng kinabukasan sa laki at haba ang agresibong bumabakat at sumasabay sa bawat mapanukso niyang paggiling.

Hindi ko namalayang napakagat ako sa ibabang labi ko. Isang reaksyong hindi ko napigilan dahil sa tindi ng init na dal ana rin ng alak at ang katotohanang ang ex na minahal ko, na nawala ng walang paalam, ay nakita ko ulit! Pero isa ring performer na sobrang kaakit akit.

Pero bago pa man tuluyang lamunin ng kakaibang init na gumapang sa katawan ko, mabilis kong binawi ang sarili ko.

Pinakawalan ko ang labi ko at tiningnan siyang muli sa mga mata, pilit tinatago ang panginginig ng mga tuhod ko at ang mabilis na pagkabog ng aking dibdib.

Muling sinuri ang mukha niya, isang beses ko pang sinuyod kung siya ba talaga at hindi ako lasing lang.

Pero siya nga, si Rhamesis.

Tulala pa rin ako, pilit pinoproseso ng utak kong nalulunod sa alak ang nakikita ng aking mga mata, nang biglang bumukas nang marahas ang mabigat na pinto ng VIP room.

Napasinghap ako at mabilis na napaatras mula sa salamin. Pumasok ang dalawang malalaking bouncer na nakasuot ng itim, kasunod si Sir Ayan—ang floor manager ng Crimson Cloud Nine at ang bagong kanang kamay ng may-ari nito.

Seryoso ang mukha niya, walang emosyon, habang may bitbit na isang itim na aluminum briefcase.

“Anong ibig sabihin nito?!” galit na angil ng matandang kliyente ko, napatayo mula sa velvet sofa, ang mga ginto sa leeg niya ay kumalansing.

“Nagbabayad ako ng malaki para sa oras ng babaeng ‘yan! Bastusan ba tayo?!”

Hindi sumagot si Sir Ayan. Sa halip, malamig siyang lumapit sa glass table at ibinagsak ang briefcase. Isang matunog na click ang umalingawngaw nang buksan niya ito.

Tumambad ang mga bundle ng tig-iisang libong piso na maayos na nakasalansan.

Natigilan ang matanda. Maging ako ay napigil ang hininga.

“One million pesos, Mr. Tan,” malamig na sambit ni Sir Ayan. “Bayad para sa abala, at bayad para tapusin na ang entertainment ni Miss Kikay sa kwartong ito. Makakaalis na kayo.”

Nanlaki ang mga mata ng matanda. Lumunok siya, ang galit kanina ay mabilis na napalitan ng kislap ng kasakiman.

Sinong tanga ang tatanggi sa isang milyon kapalit ng pag-alis sa isang bar? Mabilis niyang hinablot ang briefcase, hindi na ako tiningnan pa, at nagmamadaling lumabas ng VIP room kasama ang dalawang bouncer.

Naiwan kaming dalawa ni Sir Ayan. Nanginginig ang mga kamay kong inayos ang silk strap ng damit ko na kanina ay sadyang ibinaba ko.

“A-anong nangyayari, Sir A-Ayan?” garalgal kong tanong.

Humarap siya sa akin at may inilabas na isang makapal na sobreng brown mula sa loob ng kanyang coat.

“Don’t worry, you’ll still get your 500, 000 talent f*e for that client.” Panigurado nito bago inilapag ang isang maliit ng brown envelope sa parehong mesa kung saan nakapatong ang alak ko.

“And another one million in check for you, Kikay,” diretsong sabi niya.

Tiningnan ko ang sobre, at pagkatapos ay sa kanya. Halos lumabas ang puso ko sa dibdib ko dahil sa lakas ng tibok nito.

Isang milyon? Kalahating milyon lang ang usapan kanina. Isang milyon… sapat na ito para sa emergency craniotomy ni Mama at sa ICU maintenance niya.

Buhay ng nanay ko ang katumbas ng sobreng iyan.

“P-para saan?” kinakabahan kong tanong, kahit na may hinala na ako na hindi ito magiging madali.

“May isang VIP sa itaas. Isang mysterious billionaire na nakabili ng pinaka-exclusive na pwesto ngayong gabi. He specifically requested this,” paliwanag ni Sir Ayan.

Itinuro niya ang bintana na nakaharap sa stage sa ibaba.

 “Gusto niyang sumayaw ka ng hot dance. Doon sa main stage. Kasama ng bagong macho dancer natin.”

Nanlamig ang buong katawan ko. Tumingin ako muli sa ibaba.

Si Rhamesis.

Sumasayaw pa rin siya sa ilalim ng madilim na pulang ilaw, ang katawan ay nag-aanyaya ng kakaibang init, ang mga mata ay nakatitig pa rin sa direksyon ng kwartong ito na parang alam niyang nakatingin ako.

“H-hindi ko kaya,” nauutal kong sagot, umaatras. “S-Sir Ayan, VIP rooms lang po ang contract ko. Hindi ako sumasayaw sa main floor, lalo na—lalo na kasama ng… lalaking iyon.”

“Take it or leave it, Kikay. But remember why you’re here. Remember why you need money,” malamig ngunit may diin na paalala niya. Tumalikod na siya at humawak sa doorknob.

Bago siya tuluyang lumabas, nag-iwan siya ng huling banta. “The billionaire wants to be highly entertained. Make sure you put on a damn good show, or you don't get the money.”

Bumagsak ang pinto.

Naiwan akong nakatitig sa sobreng brown. Isang milyon. Isang milyong piso.

Napakagat ako nang mariin sa labi ko hanggang sa halos masugatan ang mismong labi ko. Kinuha ko ang bote ng matapang na alak sa mesa, hindi na gumamit ng baso.

Tinungga ko ito nang direkta. Isa. Dalawa.

Tatlong malalaking lagok. Hinayaan kong sunugin ng alak ang lalamunan ko, umaasang masusunog din nito ang kaba, ang takot, at ang mga alaalang pilit bumabalik.

Ang laking joke naman ng tadhana. That man, ang lalaking macho dancer na iyan ang lalaking nang-iwan sa akin five years ago, walang paalam at paliwanag.

At ngayon sa ganitong lugar pa talaga kami magkikita? Sa isang underground bar kung saan pareho kaming gumagamit ng katawan para aliwin ang mga mayayaman.

Tinakpan ko ang mukha ko gamit ang mga nanginginig kong kamay. Pagkatapos ay marahas kong pinunasan ang natirang alak sa mga labi ko.

Trabaho lang ito. Isang sayaw. Kailangan mo ang perang ito Kikay!

Itinuwid ko ang likod ko, itinaas ang noo, at lumabas ng kwarto.

Bumaba ako sa hagdanan patungo sa main stage. Ang bawat hakbang ko ay mabigat at parang gusto kong umurong at umatras.

Ang buong paligid ng main floor ay binalot ng isang matapang at nakakapasong black and red ambiance.

 Ang mga usok mula sa fog machine ay kulay dugo dahil sa mga laser lights na bumabagtas sa dilim ng kwarto.

Nang tuluyan akong tumapak sa stage, nag-iba ang music. Isang mabagal, malalim, at nakakabinging R&B trap beat ang pumuno sa hangin.

Napatingin ako sa mga tao sa harap, sandaling nagtaka nang makitang isa isa itong pinalalabas ng mga bouncer. Hanggang sa walang natirang manonood.

The VIP really wanted exclusivity! But why?