Indayog 1: Sayaw Kikay

“Sayaw, Kikay… sige pa…” halos nakapikit na saad ng matanda.

Ngumiti ako nang pilit para itago ang pandidiri na umaakyat sa lalamunan ko. Nilunok ko ang lahat ng pride ko.

“Gusto mo ba 'to?” bulong ko, ginagawang malambing at mapanukso ang boses ko kahit na gusto ko nang masuka.

Tumango siya, tila na-hipnotismo. Ang mga nanginginig niyang kamay ay humigpit sa aking mga hita.

Dahan-dahan akong tumayo, sadyang idinidikit ang bawat pulgada ng katawan ko sa kanya bago muling lumayo. Panay ang paglagok niya ng laway.

I did it perfectly hot. Bilang isang highly-paid entertainer sa VIP room ng Crimson Cloud Nine, sanay na ako sa ganitong eksena. Pero hanggang sayaw at show lang ako.

Walang extra service. Walang kama.

“Gan’yan nga, baby girl…” malanding saad nito, akmang hahaplusin ang balat ko pero pilyo ko itong hinampas.

“Just stay still, Daddy. Hayaan mong ako ang gumalaw,” nakangiti kong banta para ilihis lang ang gumagapang niyang kamay.

Kung hindi lang talaga kailangan ng nanay ko ng limang daang libo para sa emergency craniotomy bukas at pangmatagalang chemotherapy hindi ako magtitiis sa ganitong trabaho.

Buhay ng nanay ko ang nakasalalay dito kaya kailangan kong lunukin ang hiya. Isang baso pa ng matapang na alak, sapat na para patayin ang kaba at manhidin ang sistema ko.

Pero bago ko pa matapos ang routine ko, biglang nag-iba ang ihip ng hangin sa loob ng bar.

Namula ang mga ilaw mula sa labas ng VIP room. Isang panibagong kanta ang pumailanlang mula sa main floor. Mas mabigat, mas malakas ang bass.

Dahil sa biglaang hiyawan ng mga babae sa ibaba, awtomatikong napalingon ako sa malapad na salamin ng kwarto namin na nakaharap sa stage.

At doon, parang biglang tumigil ang pag-ikot ng mundo ko.

Isang lalaki ang umakyat sa stage. Nakasweatpants. Walang pang-itaas. Tanging itim na bowtie lang ang suot.

Isang bagong macho dancer.

Nanuyo ang lalamunan ko. Pamilyar ang malapad na balikat na iyon. Pamilyar ang matalim na panga. Pamilyar ang bawat linya ng katawan na kumikinang sa ilalim ng pulang ilaw.

Si Rhamesis.

Ang ex ko. Ang lalaking limang taon kong pilit ibinaon sa limot matapos niya akong iwan nang walang paalam, ngayon ay sumasayaw sa harap ko.

Nag-init ang buong katawan ko. Pinaghalo ang kalasingan, galit, sakit, at matinding pagkabigla. Hindi siya nakatingin sa mga babaeng nagwawala sa ibaba ng stage.

Nakatitig siya nang diretso… sa akin. Kahit nasa VIP room ako sa itaas, tila tumatagos ang mga mata niya sa suot kong maskara, hinuhubaran ang buong pagkatao ko.

Napakagat ako sa ibabang labi ko. He looks perfectly dangerous. Ang umbok sa ibaba ng v-line niya ay agresibong sumasabay sa bawat mapanukso niyang paggiling.

God. Bakit siya nandito?

Tulala pa rin ako nang biglang bumukas nang marahas ang pinto ng VIP room. Pumasok ang dalawang bouncer, kasunod si Sir Ayan, ang floor manager ng bar. May bitbit itong itim na briefcase.

“Anong ibig sabihin nito?!” galit na angil ni Mr. Tan.

“Nagbabayad ako ng malaki para sa oras ng babaeng ‘yan!”

Hindi sumagot si Sir Ayan. Sa halip, malamig siyang lumapit sa glass table at ibinagsak ang briefcase. Isang matunog na click ang umalingawngaw nang buksan niya ito.

Tumambad ang mga bundle ng tig-iisang libong piso na maayos na nakasalansan.

Natigilan ang matanda. Maging ako ay napigil ang hininga.

“One million pesos, Mr. Tan,” malamig na sambit ni Sir Ayan. “Bayad para sa abala, at bayad para tapusin na ang entertainment ni Miss Kikay sa kwartong ito. Makakaalis na kayo.”

Nanlaki ang mga mata ng matanda. Lumunok siya, ang galit kanina ay mabilis na napalitan ng kislap ng kasakiman.

Sinong tanga ang tatanggi sa isang milyon kapalit ng pag-alis sa isang bar? Mabilis niyang hinablot ang briefcase, hindi na ako tiningnan pa, at nagmamadaling lumabas ng VIP room kasama ang dalawang bouncer.

Naiwan kaming dalawa ni Sir Ayan. Nanginginig ang mga kamay kong inayos ang silk strap ng damit ko na kanina ay sadyang ibinaba ko.

“A-anong nangyayari, Sir A-Ayan?” garalgal kong tanong.

Humarap siya sa akin at may inilabas na isang makapal na sobreng brown mula sa loob ng kanyang coat.

“Don’t worry, you’ll still get your 500, 000 talent f*e for that client.” Panigurado nito bago inilapag ang isang maliit ng brown envelope sa parehong mesa kung saan nakapatong ang alak ko.

“And another one million in check for you, Kikay,” diretsong sabi niya.

Tiningnan ko ang sobre, at pagkatapos ay sa kanya. Halos lumabas ang puso ko sa dibdib ko dahil sa lakas ng tibok nito.

Isang milyon? Kalahating milyon lang ang usapan kanina. Isang milyon… sapat na ito para sa emergency craniotomy ni Mama at malaking tulong na para sa chemo niya.

Buhay ng nanay ko ang katumbas ng sobreng iyan.

“P-para saan?” kinakabahan kong tanong, kahit na may hinala na ako na hindi ito magiging madali.

“May isang VIP sa itaas. Isang mysterious billionaire na nakabili ng pinaka-exclusive na pwesto ngayong gabi. He specifically requested this,” paliwanag ni Sir Ayan.

Itinuro niya ang bintana na nakaharap sa stage sa ibaba.

 “Gusto niyang sumayaw ka ng hot dance. Doon sa main stage. Kasama ng bagong macho dancer natin.”

Hot dance with him? After what happened five years ago? Makakaya ko ba? Para sa pera?