LOGIN
“Sayaw, Kikay… sige pa…” halos nakapikit na saad ng matanda.
Ngumiti ako nang pilit para itago ang pandidiri na umaakyat sa lalamunan ko. Nilunok ko ang lahat ng pride ko.
“Gusto mo ba 'to?” bulong ko, ginagawang malambing at mapanukso ang boses ko kahit na gusto ko nang masuka.
Tumango siya, tila na-hipnotismo. Ang mga nanginginig niyang kamay ay humigpit sa aking mga hita.
Dahan-dahan akong tumayo, sadyang idinidikit ang bawat pulgada ng katawan ko sa kanya bago muling lumayo. Panay ang paglagok niya ng laway.
I did it perfectly hot. Bilang isang highly-paid entertainer sa VIP room ng Crimson Cloud Nine, sanay na ako sa ganitong eksena. Pero hanggang sayaw at show lang ako.
Walang extra service. Walang kama.
“Gan’yan nga, baby girl…” malanding saad nito, akmang hahaplusin ang balat ko pero pilyo ko itong hinampas.
“Just stay still, Daddy. Hayaan mong ako ang gumalaw,” nakangiti kong banta para ilihis lang ang gumagapang niyang kamay.
Kung hindi lang talaga kailangan ng nanay ko ng limang daang libo para sa emergency craniotomy bukas at pangmatagalang chemotherapy hindi ako magtitiis sa ganitong trabaho.
Buhay ng nanay ko ang nakasalalay dito kaya kailangan kong lunukin ang hiya. Isang baso pa ng matapang na alak, sapat na para patayin ang kaba at manhidin ang sistema ko.
Pero bago ko pa matapos ang routine ko, biglang nag-iba ang ihip ng hangin sa loob ng bar.
Namula ang mga ilaw mula sa labas ng VIP room. Isang panibagong kanta ang pumailanlang mula sa main floor. Mas mabigat, mas malakas ang bass.
Dahil sa biglaang hiyawan ng mga babae sa ibaba, awtomatikong napalingon ako sa malapad na salamin ng kwarto namin na nakaharap sa stage.
At doon, parang biglang tumigil ang pag-ikot ng mundo ko.
Isang lalaki ang umakyat sa stage. Nakasweatpants. Walang pang-itaas. Tanging itim na bowtie lang ang suot.
Isang bagong macho dancer.
Nanuyo ang lalamunan ko. Pamilyar ang malapad na balikat na iyon. Pamilyar ang matalim na panga. Pamilyar ang bawat linya ng katawan na kumikinang sa ilalim ng pulang ilaw.
Si Rhamesis.
Ang ex ko. Ang lalaking limang taon kong pilit ibinaon sa limot matapos niya akong iwan nang walang paalam, ngayon ay sumasayaw sa harap ko.
Nag-init ang buong katawan ko. Pinaghalo ang kalasingan, galit, sakit, at matinding pagkabigla. Hindi siya nakatingin sa mga babaeng nagwawala sa ibaba ng stage.
Nakatitig siya nang diretso… sa akin. Kahit nasa VIP room ako sa itaas, tila tumatagos ang mga mata niya sa suot kong maskara, hinuhubaran ang buong pagkatao ko.
Napakagat ako sa ibabang labi ko. He looks perfectly dangerous. Ang umbok sa ibaba ng v-line niya ay agresibong sumasabay sa bawat mapanukso niyang paggiling.
God. Bakit siya nandito?
Tulala pa rin ako nang biglang bumukas nang marahas ang pinto ng VIP room. Pumasok ang dalawang bouncer, kasunod si Sir Ayan, ang floor manager ng bar. May bitbit itong itim na briefcase.
“Anong ibig sabihin nito?!” galit na angil ni Mr. Tan.
“Nagbabayad ako ng malaki para sa oras ng babaeng ‘yan!”
Hindi sumagot si Sir Ayan. Sa halip, malamig siyang lumapit sa glass table at ibinagsak ang briefcase. Isang matunog na click ang umalingawngaw nang buksan niya ito.
Tumambad ang mga bundle ng tig-iisang libong piso na maayos na nakasalansan.
Natigilan ang matanda. Maging ako ay napigil ang hininga.
“One million pesos, Mr. Tan,” malamig na sambit ni Sir Ayan. “Bayad para sa abala, at bayad para tapusin na ang entertainment ni Miss Kikay sa kwartong ito. Makakaalis na kayo.”
Nanlaki ang mga mata ng matanda. Lumunok siya, ang galit kanina ay mabilis na napalitan ng kislap ng kasakiman.
Sinong tanga ang tatanggi sa isang milyon kapalit ng pag-alis sa isang bar? Mabilis niyang hinablot ang briefcase, hindi na ako tiningnan pa, at nagmamadaling lumabas ng VIP room kasama ang dalawang bouncer.
Naiwan kaming dalawa ni Sir Ayan. Nanginginig ang mga kamay kong inayos ang silk strap ng damit ko na kanina ay sadyang ibinaba ko.
“A-anong nangyayari, Sir A-Ayan?” garalgal kong tanong.
Humarap siya sa akin at may inilabas na isang makapal na sobreng brown mula sa loob ng kanyang coat.
“Don’t worry, you’ll still get your 500, 000 talent f*e for that client.” Panigurado nito bago inilapag ang isang maliit ng brown envelope sa parehong mesa kung saan nakapatong ang alak ko.
“And another one million in check for you, Kikay,” diretsong sabi niya.
Tiningnan ko ang sobre, at pagkatapos ay sa kanya. Halos lumabas ang puso ko sa dibdib ko dahil sa lakas ng tibok nito.
Isang milyon? Kalahating milyon lang ang usapan kanina. Isang milyon… sapat na ito para sa emergency craniotomy ni Mama at malaking tulong na para sa chemo niya.
Buhay ng nanay ko ang katumbas ng sobreng iyan.
“P-para saan?” kinakabahan kong tanong, kahit na may hinala na ako na hindi ito magiging madali.
“May isang VIP sa itaas. Isang mysterious billionaire na nakabili ng pinaka-exclusive na pwesto ngayong gabi. He specifically requested this,” paliwanag ni Sir Ayan.
Itinuro niya ang bintana na nakaharap sa stage sa ibaba.
“Gusto niyang sumayaw ka ng hot dance. Doon sa main stage. Kasama ng bagong macho dancer natin.”
Hot dance with him? After what happened five years ago? Makakaya ko ba? Para sa pera?
Hindi ako inalis sa transplant evaluation.Pero hindi rin ako nailagay sa active list.Sa ikalawang meeting ng team, ipinaliwanag sa amin na may ilang measurements na kailangang bumuti at may mga risk na kailangang masuri pa. Hindi pa sarado ang pintuan, pero hindi rin ito bukas. Maaari akong magpatuloy sa medication at monitoring, at puwede naming balikan ang eligibility kapag may pagbabago sa kalagayan ko.Ilang linggo na akong nakatira sa pagitan ng dalawang sagot.Nang pauwi na kami, tinanong ako ni Papa kung gusto kong dumaan sa mall para bumili ng bagong notebook. Tumango ako. Hindi ko alam kung notebook ba talaga ang gusto ko o kung gusto ko lang ng dahilan para hindi umuwi agad sa bahay na puno ng mga papel at schedule.Sa bookstore, naglakad ako sa aisle ng journals at planners. May mga notebook na may quote tungkol sa gratitude, may mga planner na may monthly goals, at may maliit na journal na may cover na may drawing ng dagat. Kinuha ko ang huli.“Another notebook?” tanong
Dumating ang isang reporter sa Second Dawn para magsulat tungkol sa foundation, at hindi ko inaasahang ako ang magiging sentro ng artikulo.Nagsimula ito sa simpleng interview tungkol sa archive, sa mga recording na iniingatan namin, at sa mga proyektong tumutulong sa mga pamilya ng coma survivors. Dahil apo ako nina Lyra at Ethan, tinanong ako kung ano ang pakiramdam na ipagpatuloy ang legacy nila kahit hindi ko sila naabutan. Sinagot ko nang maayos. Sinabi kong mahalaga sa akin ang trabaho nila, pero gusto kong kilalanin ang mga pasyente bilang mga taong may sariling buhay, hindi bilang mga milagro o mga misteryo.Pagkatapos, tinanong niya ako tungkol sa kalusugan ko.“Your family has a history of stories about being close to death. Do you feel that your own condition connects you to your grandmother's experience?”Naramdaman kong tumigas ang likod ko.“I'm not sure I would frame it that way,” sagot ko. “My grandmother had her own experience. I have mine. I don't think it's fair to
Ang pagpunta sa bayan ni Iñigo ay hindi ko unang naisip dahil sa listahan.Naisip ko iyon dahil sa sulat ni Lira. Gusto kong makita ang lugar kung saan may batang naghihintay sa bintana, isang pulang payong, at isang kapatid na hindi nakabalik. Hindi ko kayang ibalik ang mga taon na nawala sa kaniya, pero baka matulungan ko siyang makita na may buhay na nagpatuloy pagkatapos ng huling araw na naaalala niya.Hindi naging madali ang biyahe. Kinailangan kong pag-usapan muna sa doktor ang layo ng pupuntahan, ang mga pahinga, at ang mga sintomas na dapat bantayan. Sumama si Mama, si Dani, at ang nurse. Si Papa ay sumunod sa sarili niyang sasakyan dahil may trabaho siyang kailangang tapusin sa umaga at ayaw niyang magmadali kami sa biyahe pauwi.Hindi ako tumutol. Natutuhan ko na ang paghingi ng tulong ay hindi nangangahulugang hindi na akin ang desisyon.Pagdating namin, maliit na bayan na lang ang nakikita sa mga lumang litrato. May mga bagong tindahan, may sari-sari store sa kanto, may p
Bumalik ang huling alaala ni Iñigo sa araw na nagkaroon kami ng brownout.Walang dramatic na tunog, walang pangitain, walang biglang pag-ulan. Nawalan lang ng kuryente sa Second Dawn habang nasa archive kami, at nang bumukas ang emergency lights, tumigil si Iñigo sa paglalakad at napahawak sa gilid ng desk.“Iñigo?”May pawis sa noo niya kahit hindi siya dapat pinagpapawisan. Nanginginig ang kamay niya at ang mga mata niya ay nakatitig sa isang lugar sa sahig.“It's the river,” sabi niya.Naramdaman kong lumamig ang palad ko. “What?”“Naaalala ko na.”Lumapit ako nang dahan-dahan. “Tell me what you remember.”Umiling siya. “May bata sa tubig. Hindi siya makalapit sa pampang. May mga taong sumisigaw sa likod ko. Sinabi ng isang lalaki na hintayin ko ang rescue team, pero hindi na makahinga ang bata.”“Then you went in.”“Oo.”“Did you save the child?”“Naiaahon ko siya. Inabot ko siya sa isang lalaki sa pampang.”Huminga siya nang malalim—isang kilos na higit na parang pag-alala kaysa
Nagkaroon ako ng maliit na krisis tungkol sa pagkain.Hindi dramatic. Walang ambulance. Walang monitor na bumibilis. Isang ordinaryong Martes lang, nang malaman kong hindi ko puwedeng kainin ang paborito kong instant noodles nang ganoon kadalas dahil sa sodium restrictions ng doktor ko.“That's it,” sabi ko kay Dani sa video call. “I'm done. I have survived heart failure, blood tests, and the emotional trauma of liking a supernatural man. Now even noodles have betrayed me.”“Lia, you can still eat food.”“Not my food.”“Your food is a packet of salt pretending to be dinner.”“Don't body-shame my noodles.”Si Iñigo ay nakaupo sa armchair sa likod ko, pinapanood ang usapan naming parang nakikinuod sa isang palabas na wala siyang subscription. Nang mapansin kong nakangiti siya, tinakpan ko ang camera.“Don't laugh.”“Hindi ako tumatawa.”“Your face is laughing.”“Hindi mo alam kung ano ang sinasabi ng mukha ko.”“That's my line.”Pagkatapos ng tawag, naghanap kami ng recipes na puwedeng
May isang tanong na matagal kong iniiwasang itanong kay Iñigo.Kung mamamatay ako, ano ang mangyayari sa kaniya?Hindi ko alam kung bakit mas natatakot akong marinig ang sagot kaysa sa sarili kong kamatayan. Siguro dahil mas madali kong tanggapin ang posibilidad na mawala ako kaysa ang posibilidad na may maiiwan akong taong mahal ko sa isang lugar kung saan hindi ko siya kayang puntahan.Isang gabi, habang nasa study ako sa bahay, sinabi ko ang tanong.“After you guide someone, what happens to you?”Iñigo was quiet for a long time. “Babalik ako sa trabaho.”“That's it?”“Minsan, may mga alaala akong bumabalik. Minsan, may matagal akong hindi nakikita. Minsan, may ibang sundo na humahalili. Hindi pare-pareho.”“Do you ever get to rest?”“Hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin ng pahinga sa amin.”“That's unfair.”“Hindi ako nagrereklamo.”“Maybe you should.”He looked at me. “Bakit?”“Because you deserve something outside your job.”“Hindi ko alam kung ano ang puwede kong gawin sa lab
CHAPTER 2:“Gusto niyang sumayaw ka ng hot dance. Doon sa main stage. Kasama ng bagong macho dancer natin.”Hot dance with him? After what happened five years ago? Makakaya ko ba? Para sa pera?Nanlamig ang buong katawan ko. Tumingin ako muli sa ibaba.Sumasayaw pa rin siya sa ilalim ng madilim na p
CHAPTER 5:KINABUKASANNagising ako sa ingay ng mahinang ugong ng aircon. Mabigat ang aking talukap, at ang buong katawan ko ay tila bugbog sa hindi maipaliwanag na kapaguran.Ramdam ko ang kakaibang init na nakabalot sa aking likuran, isang matipunong braso ang mahigpit na nakapulupot sa aking bayw
CHAPTER 4:“Rhamesis… ahh…” Ang boses ko ay hindi ko na halos makilala. Nawawala ako sa sarili ko! Pakiramdam ko’y nilalamon ako ng init ng alak at init ng pagdamit ng labi at palad niya.Tiningnan niya ang hubad kong dibdib. Ang mga mata niya ay manghang-mangha at seryosong natingin.Ilang saglit p
“You felt it? How much I wanted to ruin you right now at alisin ang lahat ng titig at haplos ng ibang lalaki sa’yo?”Nanigas ang katawan ko sa sinabi niya, nag-init ang pisngi ko dahil sa inis... pero bakit ganito? Gustong gusto kong iangat ang palad ko para sampalin siya pero hindi ko maigalaw... p







