CHAPTER 5

Parang bumagal ang lahat.

Kasabay ng malakas na pagpreno ng itim na van ay napalingon ang lahat ng tao sa harap ng café.

May mga napasigaw.

May mga napaatras.

At si Althea...

Nanigas sa kinatatayuan.

"Ms. Villanueva!"

Mabilis na bumukas ang p***o ng Rolls-Royce.

Sa loob lamang ng ilang segundo ay naramdaman niyang may isang matibay na bisig ang humila sa kanya palayo sa kalsada.

Napahiyaw siya.

Kasunod noon ay ang malakas na busina ng van na dumaan ilang pulgada lamang ang layo sa kanyang kinatatayuan.

Napapikit siya.

Pakiramdam niya ay lalabas ang puso niya sa sobrang kaba.

Nang unti-unti niyang idilat ang mga mata...

Isang pamilyar na mukha ang bumungad sa kanya.

Ang lalaking nakita niya sa convenience store.

Ang lalaking nag-iwan ng wallet.

At ang lalaking nag-alok na ihatid siya.

Malapitan.

Napakalapit.

Halos magdikit ang kanilang mga noo.

Hindi niya namalayang mahigpit pala siyang nakahawak sa polo nito.

"Okay ka lang?"

Mababa ngunit kalmadong tanong ng lalaki.

Napakurap si Althea.

Saka lang niya napansing nakayakap pala siya rito.

Agad siyang napaatras.

"P-Pasensya na po."

Hindi niya maitago ang hiya.

Nanatili namang walang emosyon ang lalaki.

"Tiningnan mo sana ang kalsada bago ka tumawid."

Hindi iyon sermon.

Hindi rin galit.

Pero sapat para mapayuko siya.

"Pasensya na."

Mahina niyang ulit.

Hindi na siya sumagot pa.

Bigla na lamang bumukas ang p***o ng Rolls-Royce.

Lumabas ang isang lalaking naka-itim na suit.

"Sir Rafael!"

Mabilis itong lumapit.

"Okay lang po ba kayo?"

Tumango ang lalaki.

"Okay ako."

"Sino ang nagmamaneho ng van?"

"Tinitingnan na po ng security."

Napakunot ang noo ni Rafael.

"Hanapin ninyo."

"Opo."

Doon lang tuluyang natauhan si Althea.

Sir Rafael?

Rafael...

Montenegro?

Nanlaki ang mga mata niya.

Bigla niyang naalala ang business card na ibinigay sa kanya kanina.

Iisang pangalan.

Iisang tao.

Hindi siya makapaniwala.

Ang CEO na gustong makipagkita sa kanya...

Siya pala ang lalaking dalawang beses na niyang nakasalubong ngayong araw.

---

"Wallet ninyo."

Iniabot ni Althea ang itim na leather wallet.

Tinanggap iyon ni Rafael.

"Salamat."

"Wala pong anuman."

Tumango lamang siya.

Tahimik na namayani ang ilang segundo.

Hindi sanay si Althea sa ganoong katahimikan.

Pakiramdam niya ay lalo siyang kinakabahan.

"Ako pala si—"

"Althea Villanueva."

Naputol ang sasabihin niya.

Napakurap siya.

"Kilala n'yo po ako?"

Bahagyang umangat ang sulok ng labi ni Rafael.

"Oo."

Hindi na niya ipinaliwanag kung paano.

Mas lalo tuloy nagtaka si Althea.

"Bakit n'yo po ako hinahanap?"

Diretsong tanong niya.

Walang paligoy-ligoy.

Napatingin si Rafael sa kanya.

Tahimik.

Sinusukat.

Para bang may binabasa sa mukha niya.

Pagkatapos ng ilang segundo ay nagsalita rin ito.

"Gusto kitang alukin ng trabaho."

Natigilan siya.

"Ako?"

"Oo."

Hindi siya makapaniwala.

"Pero..."

Napatawa siya nang bahagya.

"Sir, hindi n'yo nga po ako kilala."

"Kilala kita."

Muli niyang sagot.

"Hindi sapat."

Napailing si Althea.

"Marami pong mas magagaling kaysa sa akin."

"Posible."

"Masyado rin po akong maraming problema ngayon."

"I know."

Mas lalo siyang nagtaka.

"At iyon mismo ang dahilan."

Tahimik siyang napatitig sa lalaki.

Hindi niya maintindihan.

Anong ibig nitong sabihin?

---

Samantala...

Sa loob ng isang pribadong ospital sa Makati...

Naglalakad nang pabalik-balik si Marco.

Namumula ang mga mata.

Halatang hindi natulog.

Lumabas ang doktor.

"Mr. De Vera."

Mabilis siyang lumapit.

"Kumusta po si Alexa?"

"Nasa ligtas na kondisyon na siya."

Napabuntong-hininga siya.

"Pero..."

Napakunot ang noo niya.

"Matindi ang emotional stress niya."

"Paulit-ulit niyang sinisisi ang sarili."

Napapikit si Marco.

Kasalanan niya.

Kung hindi siya nalasing...

Kung hindi siya pumayag sa bachelor party...

Hindi sana nangyari ang lahat.

"Pwede ko na po ba siyang makita?"

Tumango ang doktor.

Pagpasok niya sa silid...

Tahimik na nakatingin sa kisame si Alexa.

Namumugto ang mga mata.

"Alexa..."

Mahina niyang tawag.

Hindi siya nilingon nito.

"Nasaan si Ate?"

Napahinto siya.

"Hindi pa namin siya makita."

Pumikit si Alexa.

May tumulong luha.

"Bakit..."

Mahina niyang sabi.

"Bakit hindi ko maalala ang nangyari?"

Natigilan si Marco.

"Pati ikaw?"

Unti-unti siyang napaupo sa gilid ng kama.

"Ako rin."

Pareho silang walang maalala.

Pareho silang nagising sa iisang kama.

Pareho ring nawalan ng paliwanag.

May kung anong bumigat sa dibdib niya.

Hindi kaya...

May ibang taong may kagagawan nito?

---

Sa kabilang banda...

Tahimik na nakatingin si Rafael kay Althea.

"Hindi ko kailangan ang sagot mo ngayon."

Sabi niya.

"Inisip ko lang na baka kailangan mo ng bagong simula."

Napangiti si Althea.

Mapait.

"Ang bilis n'yo naman pong manghula."

"Hindi ako nanghuhula."

Diretso ang tingin niya.

"Nagre-research ako."

Napahawak si Althea sa noo.

"So... alam n'yo na?"

"Lahat."

Napailing siya.

"Hindi nakakatuwa."

"Hindi."

Sang-ayon ni Rafael.

"Pero totoo."

Tahimik na muli.

Hanggang sa biglang nagsalita si Rafael.

"Bukas."

"Alas nuwebe."

"Inaasahan kitang pumunta sa Montenegro Holdings."

Hindi iyon pakiusap.

Parang isang katiyakan.

At bago pa siya makatanggi...

Iniabot ni Rafael ang isang business card.

Sa likod nito ay may sulat-kamay.

"Hindi ito limos. Isang pagkakataon ito."

Hindi na siya nakapagsalita.

Sumakay na si Rafael sa sasakyan.

Unti-unting umalis ang Rolls-Royce.

Naiwan siyang nakatitig sa business card.

Hindi niya alam kung bakit...

Pero sa unang pagkakataon mula nang masira ang buhay niya...

May isang p***o na muling bumukas.

---

Kinagabihan...

Pagdating ni Rafael sa kanyang penthouse...

Tahimik siyang dumiretso sa kanyang opisina.

Naghihintay na roon si Vincent.

"Sir."

"Nahanap na po namin ang impormasyon tungkol sa aksidente kanina."

Napatingin si Rafael.

"Ano?"

"Normal lang po sana..."

"Pero may kakaiba."

Inilapag ni Vincent ang ilang litrato.

Isang CCTV screenshot.

Makikitang nakahinto ang itim na van ilang minuto bago dumating si Althea.

Hindi ito dumaraan.

Naghihintay ito.

Nanlalamig ang ekspresyon ni Rafael habang nakatingin sa mga larawan.

"At may isa pa po."

Naglabas si Vincent ng isa pang litrato.

Nasa loob ng van ang isang lalaki.

Nakasuot ng cap.

Ngunit malinaw ang mukha.

Napakurap si Rafael.

Kilalang-kilala niya ang lalaking iyon.

Dahan-dahan niyang binigkas ang pangalan nito.

"Marco..."

Napatingin si Vincent.

"Sir?"

Marahan niyang isinara ang folder.

"Mukhang..."

Lumamig ang kanyang mga mata.

"...hindi aksidente ang muntik nang mangyari kay Althea."

At sa mismong sandaling iyon...

Walang kamalay-malay si Althea na ang pagtataksil na akala niyang tapos na...

Ay simula pa lamang ng isang mas malaking laro.

At ang unang target... ay siya mismo.