CHAPTER 3

Hindi namalayan ni Althea na ilang segundo na pala siyang nakatitig sa lalaking kakababa lamang ng itim na SUV.

May kakaiba rito.

Hindi lang dahil sa mamahaling suot o sa mga bodyguard na nakapaligid.

Kundi dahil sa paraan ng pagtitig nito.

Hindi bastos.

Hindi rin mapanghusga.

Pero tila ba may hinahanap itong sagot sa mukha niya.

"Sir?"

Muling tawag ng assistant.

Bahagyang kumurap ang lalaki bago ibinalik ang tingin sa kasama.

"May problema po ba?"

Walang emosyon ang mukha nito.

"Wala."

"Sige po. Naghihintay na po ang buong board."

Tumango lamang ito at tuluyang sumakay muli sa sasakyan.

Makalipas ang ilang segundo...

Unti-unting umandar ang convoy hanggang sa tuluyan itong mawala sa paningin ni Althea.

Napabuntong-hininga siya.

"Ewan..."

Mahina niyang bulong.

"Bakit parang ang bigat niyang tingnan?"

Hindi na niya iyon pinansin.

Mas marami siyang iniisip kaysa sa isang estrangherong nakasalubong lamang.

---

Mahigit isang oras na siyang naglalakad.

Halos maubos na rin ang laman ng wallet niya sa pamasahe at pagkain nitong mga nakaraang araw ng paghahanda sa kasal.

Napatingin siya sa ATM sa tapat ng bangko.

Nagdalawang-isip siyang lumapit.

Dahan-dahan niyang ipinasok ang ATM card.

Ilang pindot.

Tiningnan niya ang balanse.

₱4,863.21

Napapikit siya.

Iyon na lang.

Iyon na lang ang natitira sa lahat ng ipon niya.

Hindi niya namalayang tumulo na naman ang luha.

Hindi dahil sa pera.

Kundi dahil ngayon lang niya naisip...

Wala na pala siyang mapupuntahan.

Ang condo na tutuluyan sana nila ni Marco pagkatapos ng kasal ay nakapangalan sa lalaki.

Ang honeymoon...

Kanselado.

Pati ang mga plano nilang magtayo ng negosyo...

Wala na ring saysay.

Para bang sa loob lamang ng isang araw...

May bumura ng buong kinabukasan niya.

Napailing siya.

"Hindi."

Mahina niyang sabi sa sarili.

"Hindi puwedeng dito lang matatapos."

Pinunasan niya ang mga mata.

Huminga nang malalim.

Kung nagawa niyang bumangon noon...

Magagawa niya ulit ngayon.

---

Samantala...

Sa ika-apatnapung palapag ng Montenegro Holdings...

Tahimik ang buong boardroom.

Halos walang naglalakas-loob magsalita.

Nakatayo sa harapan ang isang project manager na halos hindi na makahinga sa kaba.

"Sir Rafael..."

Nanginginig ang boses nito.

"May maliit lang pong delay sa turnover—"

"Maliit?"

Putol ni Rafael.

Tahimik.

Pero mas nakakatakot.

Tumayo siya mula sa kanyang upuan.

Unti-unti siyang naglakad papunta sa projector screen.

"Alam mo ba kung magkano ang nalulugi ng kumpanya kada oras?"

Hindi nakasagot ang project manager.

"Kada minuto?"

Tahimik pa rin.

"Kada segundo?"

Lalong yumuko ang lalaki.

Tumigil si Rafael sa harapan nito.

"Kung hindi mo alam ang halaga ng oras..."

Bahagya siyang yumuko.

"...hindi mo deserve ang posisyon mo."

Tahimik ang buong silid.

Kahit ang mga direktor ay hindi makatingin nang diretso sa kanya.

"HR."

Agad tumayo ang HR Director.

"Yes, sir."

"Terminate him."

Namutla ang project manager.

"Sir! Bigyan n'yo pa po ako ng isang pagkakataon!"

Hindi na siya nilingon ni Rafael.

"Sa Montenegro Holdings..."

Malamig ang boses niya.

"Isang pagkakamali lang ang pinapatawad."

"Ang pangalawa..."

"...katangahan na."

Walang naglakas-loob magsalita.

Tahimik na inilabas ng security ang umiiyak na project manager.

Nang magsara ang p***o...

Huminga nang malalim si Rafael.

"Next agenda."

Para bang walang nangyari.

---

Pagkatapos ng meeting...

Pumasok ang executive assistant niyang si Vincent.

"Sir."

"Hmm."

"Ipinahanap ko na po ang babaeng nakita ninyo kanina."

Hindi agad nagsalita si Rafael.

Abala siya sa pagbabasa ng kontrata.

"Ito po ang impormasyon."

Iniabot ni Vincent ang isang folder.

Binuksan iyon ni Rafael.

Isang litrato agad ang bumungad.

Simple.

Mahabang buhok.

Mapupungay na mata.

Natural ang ganda.

Walang makapal na make-up.

Ngunit may kakaibang linis sa mukha.

Nasa ibaba ang pangalan.

ALTHEA VILLANUEVA

Edad: 26

Civil Status: Single

Napahinto siya.

Single?

Bahagyang kumunot ang noo niya.

"Ikakasal dapat ngayong araw."

Dugtong ni Vincent.

"Tama po ang impormasyon."

Napatingin si Rafael.

"Pero..."

Nag-aalangan si Vincent.

"Hindi natuloy."

Tahimik.

"Inabandona po niya ang kasal."

Bahagyang umangat ang kilay ni Rafael.

"Bakit?"

"May third party daw po."

Sandaling natahimik ang opisina.

Pagkaraan ng ilang segundo...

Isinara ni Rafael ang folder.

"Hindi."

Nagulat si Vincent.

"Sir?"

"Hindi siya ang tipo ng babaeng basta na lang iiwan ang kasal."

Nanlaki ang mata ng assistant.

"Pinasuri ko rin po ang balita."

Inilapag nito ang tablet.

May mga kumakalat nang video sa social media.

Makikita roon si Althea.

Tahimik.

Matapang.

Habang inaanunsiyo niyang kanselado ang kasal.

Hindi siya nagsisigaw.

Hindi siya nagwawala.

Ni hindi niya sinampal ang lalaking nagtaksil sa kanya.

Tahimik lamang siyang umalis.

Paulit-ulit pinanood ni Rafael ang video.

Hanggang sa huminto siya sa isang eksena.

Yumuko si Althea.

Saglit.

Halos hindi mapansin ng iba.

Pero nakita niya.

Nanginginig ang mga balikat nito.

Pinipigilan lang pala nitong umiyak.

Hindi niya alam kung bakit...

Pero may kung anong kumurot sa loob niya.

Matagal na panahon na rin mula nang may taong nakakuha ng interes niya.

Hindi dahil sa ganda.

Hindi dahil sa pangalan.

Kundi dahil...

Sa lakas nitong magdala ng sakit.

"Vincent."

"Yes, sir?"

"Nasaan siya ngayon?"

"Hindi pa po namin matunton."

Tumango si Rafael.

"Hanapin ninyo."

"Sir..."

Nag-aalangan ang assistant.

"Personal n'yo po ba siyang kilala?"

Tahimik siyang tumingin sa malawak na bintana ng opisina.

"Hindi."

"Saka bakit ninyo siya hinahanap?"

Lumipas ang ilang segundo bago siya sumagot.

"Hindi ko rin alam."

At iyon ang unang pagkakataon...

Na wala siyang maibigay na lohikal na dahilan sa sarili.

---

Bandang alas-singko ng hapon...

Nakaupo si Althea sa waiting area ng isang maliit na bus terminal.

Pagod.

Gutóm.

At halos wala nang lakas.

Napagdesisyunan niyang umuwi muna sa probinsiya.

Kailangan niya munang lumayo.

Sa Maynila.

Sa pamilya niya.

Sa lahat.

Habang naghihintay ng bus...

May isang batang babae ang lumapit sa kanya.

"Ate..."

Ngumiti ito.

"Sa inyo po ba ito?"

Iniabot nito ang isang puting panyo.

Napakunot-noo si Althea.

"Hindi."

"Eh bakit po may initial na A.V.?"

Napatingin siya.

Unti-unti niyang kinuha ang panyo.

Tama nga.

May burdang A.V.

Hindi iyon sa kanya.

Hindi rin niya alam kung kanino galing.

May nakatiklop ding maliit na papel.

Dahan-dahan niya itong binuksan.

Iisang linya lamang ang nakasulat.

"Hindi lahat ng pagtatapos ay pagkatalo."

Walang pangalan.

Walang pirma.

Nanlaki ang mga mata niya.

Mabilis siyang tumingin sa paligid.

Ngunit wala na ang batang babae.

At sa kabilang bahagi ng terminal...

May isang itim na SUV ang dahan-dahang umalis.

Sa loob nito...

Tahimik lamang na nakatingin si Rafael Montenegro sa babaeng hawak-hawak ang puting panyo.

Hindi niya maintindihan kung bakit.

Pero sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon...

May isang babae na gusto niyang makilala.

Hindi bilang negosyo.

Hindi bilang transaksiyon.

Kundi bilang isang misteryong gusto niyang unawain.

At wala siyang ideya...

Na ang babaeng iyon...

Ang magiging pinakamalaking panganib sa pusong matagal na niyang ikinulong.