Chapter 53

Chapter 53

Solidad POV

“I-ikaw? N-no? Hindi pwede…” halos pabulong ngunit nanginginig kong sambit, sabay atras ng ilang hakbang.

Parang biglang lumiit ang mundo ko. Naroon siya, ang lalaking minsang sumira sa akin… at ngayon, siya pala ang ama ng anak ko.

Mariin kong niyakap si Julie. Gusto ko siyang ilayo, gusto kong itakbo ang anak ko palayo rito. Ayaw kong maranasan niya ang kahit kapiraso ng sakit na dinanas ko noon.

Hindi pwede… hindi siya pwedeng maging ama ng anak ko.

Ramdam ko ang bigat ng kanyang mga mata sa akin. Malamig. Mabigat. At sa likod ng titig na iyon, parang may nakatagong galit pa rin — galit sa aking pamilya, galit sa nakaraan.

At iyon ang kinatatakutan ko.

Paano kung pati ang anak ko madamay sa galit niyang iyon?

Hinimas ko ang buhok ni Julie, pilit na pinapakalma siya kahit ako mismo’y halos himatayin na sa kaba.

“Don’t worry, anak… hindi kita pababayaan. Hinding-hindi.”

Hindi pa man ako nakakahakbang para ilayo ang anak ko, biglang nagsalita si Don Ernesto.

“Don’t worry, iha,” seryoso at mariing wika niya. “Ngayon ay may anak na pala kayo, ang kailangan na lang ay kasal. Ayaw kong lumaki ang apo ko sa tuhod na walang ama. That’s my final decision.”

Parang biglang gumuho ang mundo ko. Napasinghap si Nene, habang si Julie naman ay mas lalong kumapit sa akin.

“D-Don Ernesto…” halos mangiyak-ngiyak kong sambit. “Hindi niyo ba naiintindihan? Ayaw kong mapahamak ang anak ko—”

Ngunit tinapik niya ang aking balikat at tinitigan ako nang mariin. “Iha, minsan mas mabuti nang yakapin ang kapalaran kaysa suwayin ito. Apo ko siya, at karapatan niyang lumaki kasama ang ama niya.”

Napatingin ako kay Alessandro. Tahimik lang siya, pero bakas ang bagyo sa kanyang mga mata. Hindi ko alam kung galit ba, guilt, o takot.

Paano ako makakatakas sa desisyong ito, kung mismong buhay ng anak ko ang nakataya?

“And don’t worry, andito ako,” mariing wika ni Don Ernesto. “Hindi ko kayo pababayaan. Ako ang magpoprotekta sa inyong dalawa, hanggang hindi magbago ang gong-gong kong apo.”

Sabay niyang nilingon si Alessandro, at kitang-kita ko ang dismayadong tingin niya rito. Para bang sinasabi ng mga mata niya: Ano ba ang nangyari sa’yo?

Natahimik ang lahat.

Ramdam ko ang bigat ng sitwasyon, pero sa kabila ng pangako ni Don Ernesto, hindi pa rin nawawala ang kaba ko.

Kung mismong apo niya ay hindi niya lubos na pinagkakatiwalaan… paano pa ako? Paano pa ang anak ko?

Yumuko ako, mahigpit na niyakap si Julie. At doon, mas lalo kong pinanghawakan ang pangako ko sa sarili: kahit ano pa ang sabihin ng matanda, hindi ko hahayaang masaktan muli ang anak ko.

“Solidad, don’t worry. I’m here too,” ani ni Lillian habang lumapit sa tabi ko.

Napatitig ako sa kanya, hindi makapaniwala.

Kaibigan pala siya ni Alessandro… kaya pala lagi siyang nandiyan, laging umaalalay, laging sumusulpot kapag kailangan ko ng tulong.

Ngayon ko lang lubos na naintindihan—hindi pala simpleng pakikialam lang ang ginagawa niya. May dahilan kung bakit hindi niya ako iniwan, kung bakit lagi siyang nakasuporta sa akin at sa anak ko.

Hinawakan niya ang aking kamay, mariin at matatag. “Hindi ko hahayaang may mangyaring masama sa inyo. Kahit kanino pa manggaling ang panganib… kahit sa kaibigan ko pa.”

Nag-iba ang tibok ng puso ko. Ramdam ko ang tapang at katapatan sa boses niya. At sa sandaling iyon, kahit bahagya, nakahinga ako ng maluwag.

Pero napansin kong nanlilisik ang mga mata ni Alessandro habang nakatingin sa amin—lalo na kay Lillian.

“Don’t forget me,” biglang sambit ng isang pamilyar na tinig.

Nilingon naming lahat ang bagong dating.

At halos mabingi ako sa tibok ng puso ko.

Walang iba kundi si Carlo. Pero hindi na siya yung simpleng Carlo na nakilala ko. Naka-tuxedo ito ngayon, matikas, at para bang isang CEO ng malaking kumpanya.

“I’m here to protect you too,” dagdag niya, malamig pero matatag ang boses.

“Z–Zeon?” wika ni Don Ernesto, nanlaki ang mga mata habang titig na titig sa kanya.

“Z–Zeon?” ulit ko, hindi makapaniwala.

Napatingin si Carlo sa amin, saka siya bahagyang ngumiti. “Oo… ako si Zeon. Nagbalatkayo lamang akong Carlo para makalapit kay Nene.”

Namula ang pisngi ni Nene, halatang hindi alam ang isasagot.

Naghalo ang gulat, kaba, at pagtataka sa lahat ng naroon. Ako mismo, hindi ko na alam kung alin pa ang totoo.

Kung si Carlo pala ay Zeon… sino talaga siya sa buhay namin? Kaalyado ba siya? O bagong panganib?

-Author Note:

Hi all, sana na gustuhan ninyo ang story nilang dalawa. Naglilibog na ko ba kung ano ang isusunod kong isulat. Haest, ang hirap kapag maraming pumasok sa isip Hindi ko alam ang ani Ang una kong gawin. Ang pagbatipagbatiin o mas lalong i-push Ang paghihiganti ni Alessandro kay Solidad? huhuhu.....

By the way. Thank you all sa support ninyo. Love you all. Follow n'yo po ako thanks for...

Love: INDAYSTORIES/ Sky GoodNovel.