Aso?

POV ni Vinorca Jona

‘Mahuhuli ka na sa unibersidad,’ singit ng konsensiya ko sa mga iniisip ko, dahilan para mapabalikwas ako mula sa kama.

Nagmamadali akong pumasok sa banyo, mabilis na naligo, at nagsuot ng luma at gusgusing damit, saka dinampot ang backpack ko bago patakbong lumabas ng kuwarto. Hindi puwedeng mahuli ako, lalo na’t iskolar ako; isang pagkakamali lang ay maaari nang mauwi sa sakuna.

Nagmamadali akong lumabas ng bahay, gustong-gusto kong iwasan ang sinumang makaharap, lalo na si Dante at ang mga pang-uuyam niya. Sapat na ang presensya pa lang niya para mawala ako sa balanse, parang hudyat na naman ng gulo.

Habang mabilis akong naglalakad, pilit na lumalayo nang hindi napapansin, may pamilyar na kotseng huminto sa tabi ko. Lintik! Iyon mismo ang gusto kong iwasan. Nahuli ako ni Dante bago pa ako makatakas.

“Sumakay ka,” utos niya habang ibinababa ang bintana.

Kinikilabutan ako sa boses niya, at halo-halong takot at pangamba ang bumabalot sa isip ko. Bakit gusto niya akong pasakayin sa kotse niya? Ano ang gusto niya sa akin ngayon?

Sinusubukan kong unawain ang sinabi niya. Talaga bang pinasasakay niya ako? Hindi ba’t dati, pinagbawalan akong kumuha kahit isang piraso man lang ng tinapay?

“Hindi mo ba ako narinig? O binabalewala mo ako?” Ibinalik ako ng mga salita niya sa kasalukuyan, at ramdam na ramdam ang inis niya.

Alam kong hindi ako dapat sumunod. Walang mabuting maidudulot ang pagsakay sa kotse niya. Pero makatatakbo ba ako? Hindi, hindi habang nasa kanya ang lahat ng kapangyarihan, hindi habang wala akong mapagtataguan.

“Ayokong madumihan ang kotse mo,” sagot ko, matatag ang boses ko kahit nagkakagulo ang loob ko.

“Tinatanggihan mo ba ako?” Nakaangat ang mga kilay niya, pero ayaw ko ring sumuko.

‘Oo, tinatanggihan kita.’

Sinupil ko ang udyok na sabihin iyon sa mukha niya at nanahimik na lang ako.

“Sa loob lang ng tatlong taon, ang laki na ng ipinagbago mo. Natuto ka na ngayong sumalungat sa akin, ha?” Malalim ang sugat na iniwan ng mga salita niya, isang paalala ng buhay kung saan niya ako ikinukulong.

Pero hindi ako habambuhay na makukulong. Malapit na akong mag-diesiotto, at makakawala na ako sa kapit niya.

“Mahuhuli na ako,” sabi ko, at mabilis akong lumayo bago pa siya makatutol, mabigat sa aking mga balikat ang buong sitwasyon.

Makalipas ang tatlumpung minuto, sa wakas ay nakarating ako sa unibersidad, hinihingal mula sa pagmamadali.

“Vinorca.”

Hinihila ako ng boses ni Amanda mula sa mga iniisip ko, halata ang pag-aalala niya habang tinatawag ang pangalan ko. Sa kabila ng lahat, napapangiti ako sa presensya niya.

Lumalapit ako sa kanya, at natutuwa ako sa pagkakalihis ng isip ko habang ipinapatong niya ang isang nakapapanatag na kamay sa balikat ko.

“Mabuti pang sabihin mo sa akin kung bakit ang putla mo,” sabi niya, nakaaantig ang pag-aalala niya.

“Wala ito. Muntik lang akong mapaano dahil sa isang aso papunta rito,” pagsisinungaling ko—mabilis at walang hirap na lumalabas ang mga salita.

Sobrang saya ng pakiramdam ko sa pagtawag kay Dante na aso. Pinararamdam niya sa akin na mas masahol pa siya sa isang aso.

“Aso? Nasisiraan ka na ba ng bait? Bakit ka tumakbo noong hinahabol ka ng aso? Mas mabuti sana kung nanatili ka na lang at hindi mo siya ginalit.”

Sa totoo lang, gusto kong matawa. Kapag nalaman niyang kaming dalawa ay parehong ‘aso’ ang tawag sa alpha ng pack, ang Diyos na lang ang nakaaalam kung paano siya magre-react.

Talagang nakakabaliw ang magiging reaksyon niya. Hindi ko alam kung bakit patuloy na nagiging ganito kagulo ang mga iniisip ko.

“Ay! Hindi ko lang naisip iyon. Biglaang reaksyon lang iyon para iligtas ang sarili ko,” sagot ko, nakangiti.

Pareho kaming nakarating sa silid-aralan at naupo sa kani-kaniyang upuan.

Nakarating ako sa oras. Iyon ang ikinasasaya ko. Akala ko, ang dami kong nasayang na oras at mahuhuli ako rito dahil kay Dante at sa sakit ng ulo na inabot ko kaninang madaling-araw.

“At hindi ko maintindihan kung bakit lagi kang nakasuot ng manipis na damit. Hindi ka ba nilalamig?” Nagtaas ng kilay si Amanda habang hinahawakan ang blusa ko.

Alam kong sa pag-aalala niya ito itinatanong, pero sa totoo lang, masakit. Hindi ko maipaliwanag sa kanya na ito ang mga damit na galing sa kawanggawa na ilang taon ko nang suot. Pilit kong pinagkakasya ang pera ko para sa pagkain at sa lahat ng iba pa, habang nagtatrabaho nang husto. Paano ako makakabili ng damit?

Ayokong ipakita kung gaano ako kahirap, at alam na alam kong hindi ko puwedeng ipaalam kaninuman na may kaugnayan ako kay Dante. Hindi ko iyon kailanman ginustong gawin.

“Ayoko lang talaga ng sobrang init na damit, at hindi naman manipis ang suot ko,” ngiti ko, pilit na tinatakpan ang lungkot ko.

“Hindi ito mabuti sa kalusugan mo. Sumama ka kaya sa akin sa pamimili ngayon? Hindi mo puwedeng ubusin ang buong taglamig sa mga damit na iyan. Masyadong malamig.”

“Hmm! May trabaho ako, kaya kailangan ko na namang umalis nang maaga,” sabi ko, at iniwasan ko ang tingin niya.

May part-time akong trabaho sa aklatan, at lumiban na ako kahapon. Hindi ako puwedeng patuloy na lumiban sa mga shift ko. Isa pa, wala akong perang magagastos sa damit.

Kung hindi ko nga kayang bumili ng tatlong pagkain sa isang araw, luho na para sa akin ang bumili ng damit.

Nakapasok ako sa unibersidad na ito sa pamamagitan ng iskolarsyip; kung hindi, hindi ko man lang mapapangarap na makatapak sa ganitong lugar.

Pero anuman ang mangyari, mas gusto kong mabuhay nang ganito kaysa gawin ang gusto ni Dante.

Mayroon nga akong pagpipilian sa pagitan ng paggalang sa sarili at ng pagiging p****k.

‘At ang una ang pinili ko, hindi ang huli.’