Huwag gumalaw

POV ni Vinorca Jona

Kahit pa sinubukan kong tanggihan siya at ang hipo niya.

Nagpapaligid ang mga paru-paro sa loob ng puso ko sa tuwing hinihipo niya ako. Nag-aalab nito ang isang bagay sa loob ko, na para bang naglalagablab ang lahat sa aking kaibuturan.

Kahit alam kong mali ang mga damdaming ito, ayoko namang malunod sa mga ito. Stepbrother ko siya, ang taong nag-ampon sa akin.

"Pinatawad na kita kanina sa paglabas mo ng kwarto. Kung ipagpapatuloy mo pa ang katapangan mo, hindi ko masisiguro ang kaligtasan mo," babala ni Dante nang may paghahari.

Bago pa siya makapagsalita ng iba pa, itinulak ko siya palayo at nagmadaling tumakas, hindi na lumingon pa, sadyang nabahala.

Nakarating ako sa kwarto ko at mahigpit kong isinara ang p***o. Ano na kaya ang mangyayari kung ipagpapatuloy pa niya ang ganyang klase ng pagkontrol sa akin?

Parang hindi ko makontrol ang sarili ko; may sarili itong wika ang katawan ko sa pagtugon sa kanya. Siya ang sagisag mismo ng hilig, isang di-mapipigilang puwersa na pinupuno ako ng pagkabalisang mas gusto ko sanang huwag nang pakialaman.

Naghubad ako, itinapon ang aking damit sa sahig, at pumasok sa maliit na banyong nakadikit sa aking gusgusing kwarto. Kailangan ko ng ligo para mapakalma ang aking naguguluhang isip.

Kahit sa gitna ng ganitong pagkalito, kakaiba na nakita ko pa rin sa sarili ko ang lakas na kailangan para itulak siya palayo.

Binuksan ko ang shower, hinayaang bumuhos sa katawan ko ang malamig na tubig.

Bwisit, wala talaga akong maasahan sa lugar na ito, wala man lang kahit katiting na mainit na tubig para mapaginhawa ang sarili ko sa ganitong lamig ng panahon.

Pero may lakas pa rin ng loob siyang gawin ang kahit ano niyang gusto sa akin.

Anong klaseng mapagkunwari siya? Naliligaw ako sa buhay, patuloy na sinasapit ang panghihiya na hindi ko naman kagagawan.

Habang hinuhugasan ng malamig na tubig ang katawan ko, tinatanggal nito ang tensyon. Kahanga-hangang pakiramdam ito, pinapagaan ang aking isip at nawawala ang kiliting nararamdaman ko sa kaibuturan.

Sinubukan kong mag-concentrate, pero mali lahat ang pakiramdam.

Isinantabi ko ang aking mga iniisip, pinatay ang shower, at pinunasan ang aking sarili gamit ang tuwalya. Nagsuot ako ng damit-pantulog, gumapang papasok sa kama, iniwan ang matitinding pantasya na sumasalakay sa isip ko.

Ipinikit ko ang mga mata, sinubukang buong-buo na kalimutan ang lahat ng nangyayari sa akin.

'Ano itong nangyayari?' naramdaman kong nanigas ang aking katawan habang binabalot ako ng kadiliman. Baliw ito. Sinusubukan ko lang matulog, hindi ba?

Sinubukan kong kumilos at tantiyahin ang sitwasyon, pero ang lang mararamdaman ko ay ang laganap na dilim sa hindi ko kilalang lugar na ito.

"Kumusta ang pakiramdam mo, Vinorca?" isang boses ang tumawag, na nagpangilabot sa buong gulugod ko. Alam ko kung sino iyon. Iniharap ko ang aking ulo papunta sa direksyon ng boses.

"Papa?" bulong ko, nakita ko ang tatay ko sa madilim na kailaliman. Isang malaking agos ng damdamin ang bumaha sa akin, at nagsimulang dumaloy ang luha sa aking mukha. Sampung taon na mula nang huli kong makita ang aking mga magulang.

Alam ko lang kung gaano ko sila kamis. Nang makita ko ang tatay ko, hindi ko na napigilan ang aking luha, pinapahirapan ako ng di-matiis na sakit.

"Huwag kang umiyak, Vinorca," pagmamakaawa niya nang may pagmamahal.

"Paano mo nasasabi 'yan, Papa? Bakit ka ganyan? Paano mo naiwan ang anak mo sa lugar na ito? Hindi mo man lang ako isinama sa'yo. Hindi mo ba nakikita kung paano ako namuhay dito nang wala kayong dalawa?" tanong ko, dumudurog at kumikirot ang aking puso sa loob ng aking dibdib. Nilalamon ako ng sakit.

"Wala akong nagawa, Vin. Gusto ko lang na maging masaya ka, anak ko. Alam mo naman kung gaano ka kamahal ng nanay mo at ng akin," malungkot niyang ngiti.

Paano siya magiging malungkot? Ako dapat ang malungkot, hindi ba? Bakit niya sinasabing nagmamalasakit siya at gustong maging masaya ako gayong ang lahat ng naranasan ko simula noong araw na namatay silang dalawa ay sakit lang? Naghihirap na ako sa loob ng sampung taon.

Ano pa ba ang inaasahan niya mula sa akin?

"Alam mo, Vin, palaging ibinibigay ng Moon Goddess ang pinakamainam para sa lahat. Maaaring mahirap ito para sa mga anak na mahal niya, pero maniwala ka, hindi ito lahat masama. Maghintay ka lang, darating din ang panahon mo. Maniwala ka sa sarili mo, aking Vin!"

"Hindi ko kaya. Pinatay n'yo ba ang mga magulang ni Dante? Ano ba talaga ang nangyari sampung taon na ang nakalipas? Kagagawan ba ito ng nanay ko? Ayoko sanang maniwala, pero bakit ako kinamumuhian nang ganito ni Dante?" Sa wakas ay naibulalas ko na ang tanong na taglay ko sa loob ng sampung taon.

Hindi ko kailanman nalaman kung paano namatay ang mga magulang ko at ang mga magulang ni Dante sa araw na iyon. Dapat sana ay dinala nila ang mga magulang ni Dante sa ligtas na lugar gamit ang isang tangke. Kaya paano sila nawalan ng buhay?

At bakit ba napakalaki ng poot ni Dante sa akin?

Paano niya matatanggap ang pagkamatay ng sarili niyang mga magulang nang hindi isinasaalang-alang ang katotohanang nawalan din ako ng akin?

Hindi pa ako kailanman nabigyan ng malinaw na sagot niya, o baka naman wala lang akong lakas at tapang na harapin siya tungkol dito.

"Gusto kong malaman, Papa. Nagtitiwala ako sa inyong dalawa, pero bakit hindi kaya ni Dante? Nakasama n'yo siya sa loob ng napakaraming taon bago pa man ako ipanganak. Kahit ang mga magulang niya ay matalik ninyong kaibigan, ni Mama. Parang pamilya kayo. Kaya paano biglang nagbago ang lahat? Hindi ko maintindihan, at hindi niya kailanman ipinaliliwanag sa akin. Kailangan ko ng sagot mula sa'yo," naghihikbi kong sabi.

Hindi ko alam kung may sagot si Papa, pero kailangan kong malaman. Matapos ang lahat ng mga taong ito, sa wakas ay nabigyan ako ng pagkakataong makausap ang aking tatay, at hindi ko hahayaang makawala ang pagkakataong ito. Sampung taon akong naghintay para sa katotohanang itinago sa akin, at baka pati na rin sa mapagbantay na mga mata ni Dante.

Sa kawalan ko ng kaalaman, dumaranas ako ng hirap dahil sa mga bagay na hindi ko naman ginawa. Karapat-dapat man lang akong malaman bago pa niya ako paratangan ng bagay na hindi kailanman kinasangkutan ng akin o ng aking mga magulang.

"Maniwala ka sa sarili mo, Vinorca. Tandaan mo lang, kung may pananalig ka sa sarili mo, walang mangyayaring masama," sagot niya nang may ngiti.

"Sinusubukan ko, Papa, totoo, pero hindi ko na kaya pang tiisin pa ito," umiyak ako, nagulumihanan ang aking mga salita.

Alam ko lang ang pasakit na tiniis ko sa loob ng sampung taon.

Ang lalaking pinaniwalaan kong pamilya, ang taong pinagkatiwalaan ko at inasahan, dinurog ang aking marupok na puso mismo sa araw na inampon niya ako.

Paulit-ulit niyang dinudurog ang puso ng isang bata.

At sa kabila ng lahat ng ito, kinasasabikan pa rin ng aking puso ang init mula sa mismong taong nagpapahirap sa bawat hininga ko.

Wala na akong pagnanais na mabuhay. Naghahanap lang ako ng kaginhawaan, isang bagay na hindi kayang ibigay ng buhay na ito.

"Huwag mong sasabihin 'yan, Vin. Naniniwala kami sa'yo, at alam kong kaya mong baguhin ang anumang gusto mo. Manindigan ka sa pinaniniwalaan mo at huwag mong hahayaang maapi ka ng kahit sino."

Bago pa ako makasagot, nilamon siya ng kadiliman. Sinubukan kong tumayo, pero nabigo ako. "Please!" sigaw ko.

Nagmulat ako ng mata at nadatnan kong basang-basa sa pawis, nakakulong pa rin sa parehong impiyernong lugar, sa parehong kwarto. Sinuri ko ang aking paligid at napagtanto kong umaga na pala.

Kaya ibig sabihin ba, hindi lang ako sinubukang matulog, kundi talagang nakatulog ako at nakita ko ang tatay ko sa panaginip?

Pero paano niya ako nakausap? Parang guni-guni lang ang lahat ng ito.

Sinubukan kong pakalmahin ang sarili, huminga nang malalim. Kailangan kong paalisin ang pagkabalisang bumabalot sa akin.

Matapos ang tatlong taon, bumalik ang parehong mga damdamin. Sa kabila ng kaguluhang naging kahulugan ng huling tatlong taon ng buhay ko, natagpuan ko ang kapayapaan matapos siyang umalis, umaasang hindi na siya babalik pa.

Ngayon lalo pang naging magulo ang lahat, at hindi ko alam kung paano ito lulutasin.

Wala akong sinumang yayakap sa akin at magsasabing nandiyan sila para sa akin. Natatakot akong kahit sa hinaharap, mag-iisa pa rin ako.

Sa loob ng ilang araw, darating na ang ika-labingwalong kaarawan ko. Bawat lobo, kahit ang mga omega, sabik na sabik sa araw na ito dahil ito ang simula ng paghahanap sa kanilang mga kapareha. Isa itong araw na pinapangarap ng bawat lobo.

Sa ganitong kalagayan, hindi ko alam kung maranasan ko pa kaya ang pakiramdam na iyon. Ako rin, gusto kong makahanap ng isang lalaking mamahalin ko nang buong puso, isang taong maaari kong ibahagi ang aking mga sugat, luha, at takot.

Pero alam kong hinding-hindi papayagan iyon ni Dante. Hindi niya kayang saksihan ang aking kaligayahan.

Ang hindi ko lubos maunawaan ay kung bakit si Dante, sa edad na dapat na niyang natagpuan na ang sarili niyang kapareha, ay tumatanggi rito at sa halip ay ako pa ang pinapahirapan niya.

'Sino ba'ng nakakaalam?’