Mabuting Bata

POV ni Vinorca Jona

"Ang lakas ng loob mo!" sigaw niya, kaya't napaigtad ako sa aking kinatatayuan.

Parang tiyak na papatayin niya ako nang hindi na pag-iisipan pa.

Sinubukan kong kumilos, tumakbo palayo rito, para makarating sa mas ligtas na lugar, kahit saan na mas maganda kaysa dito. Pero hindi ako pinaalis ng mga binti ko.

Kailangan kong tumakbo, alam ko iyon, pero pareho na parang nawalan ng gana ang katawan at isip ko na gumawa ng kahit ano nang maayos.

"Puta!!! Vinorca, nakalimutan mo na ba ang sinabi ko noon?" tanong niya.

Nararamdaman ko ang init ng mga salita niya na kumakalat sa buong nanlalamig kong katawan.

Paano ko makakalimutan ang sinabi niya noon? Hindi ko talaga iyon makakalimutan, sigurado ako. Araw-araw, gabi-gabi, naaalala ko ang nangyari tatlong taon na ang nakalipas.

Iyon ang araw na sinira ng halimaw na ito ang kapayapaan ko nang higit pa sa ginawa niya sampung taon na ang nakalipas nang ampunin niya ako.

Tatlong taon na ang nakalipas, wala akong masamang hangarin pero hindi rin ako tanga.

Iyon ang unang beses na tinanggihan ko si Dante.

"Isang araw, magmamakaawa ka sa akin." Malamig ang tono ng boses niya nang bumitiw sa mga salitang iyon.

'Yun ang mga sinabi niya noon.

Pagkatapos noon, umalis siya sa pack nang walang anumang babala, at hindi na ako muling humingi sa kanya ng anumang pabor o pagkain, namumuhay na lang gamit ang kinikita ko sa mga part-time trabaho.

"Sagutin mo ako. Ngayon na!"

"Ahhhhhh!" Sumigaw ako sa takot nang marinig ang malakas na dagundong sa likod ko. Wala talagang lakas ng loob sa akin para kumilos o para tumingin sa nangyayari sa likuran ko o kung ano na ang itsura ng lugar.

Kahit hindi ko iyon nakikita, sigurado akong hindi iyon bagay na gugustuhin kong makita.

Dumaloy ang takot at pagkabalisa sa buong katawan ko, kaya't tumaas ang tibok ng puso ko. Naramdaman kong wala na akong pag-asa.

"Dito ang tingin mo, Vinorca. Sinabi ko na sa'yo ito noon. Binalaan na kita, kung ipagpapatuloy mo ang ugaling ito, hindi ako mananagot sa kung ano man ang susunod na mangyayari," binitawan ni Dante ang mga salitang parang nakabitin sa hangin.

'Hindi ko kaya,' sigaw ko sa aking sarili.

"Tatapusin ko ang naiwan kong ginagawa tatlong taon na ang nakalipas. Iyan ang pinipili mong gawin. Pero ang desisyon, sa akin lang ito," patuloy niya, humihinto sa banta na nasa kanyang paos na boses.

Unti-unti nang lumiit ang hininga ko, at naramdaman kong sumusuko na ang buong katawan ko sa tono niyang naghahari.

Nabigatan ang dibdib ko, kumilos ako at napansin ang gulo niyang ginawa. Nakakalat sa sahig ang pagkain at plato, at nabali niya sa gitna ang mesang tinumba na niya.

Hindi ko na maisip pa kung ano ang mangyayari kung ginawa niya iyon sa leeg ko.

Ang pag-iisip na ito lang ay sapat na para tumaas ang presyon ng dugo ko.

'Paano mo nakalimutan na inutusan ka niyang itingin ang mata mo sa kanya?' paalala ng konsensya ko.

Itinaas ko ang aking tingin para makaharap siya. Parang binubutasan ako ng tingin niya. Kung kayang pumatay ng titig, iyon na sana ang katapusan ko.

"Ganyan dapat, mabuting bata, Vinorca. Ito ang katunayan mo, at huwag mong kalimutang nandito ka para bayaran ang mga kasalanan ng mga magulang mo. Namatay sila, iniwan ka kasama ng mga kasalanan nila nang walang awa dahil kahit kailan hindi nila ikinabahala ang tungkol sa'yo," madiin niyang sinabi.

Sumaksak ang mga salitang iyon puno ng galit sa puso ko, kaya't dumugo ito sa sakit. Hindi ganoon ang mga magulang ko gaya ng ipinapakita niya.

Malinaw na ipinapahayag ng mga mata niya ang galit at poot niya.

Bata pa lang ako noong nawala sa kanila ang buhay habang sinusubukang protektahan ang mga magulang ni Dante. Pero nabigo sila. Nawala rin kay Dante ang kanyang mga magulang sa aksidenteng iyon.

Pero ang hindi niya kailanman naunawaan o natanto, hindi lang siya ang nawalan ng magulang, nawalan din ako.

Sa pagkakaalala ko, hinding-hindi ako kinamuhian ng mga magulang ko. Lagi nila akong binuhusan ng pag-ibig at pagmamalasakit.

Alam din ito ni Dante. Hindi ganoon ang mga magulang ko gaya ng sinusubukan niyang ipakita.

Bakit kailangan kong magbayad-sala sa kasalanang hindi ko naman ginawa? Paano kung sisihin ko ang mga magulang niya sa pagkamatay ng sa akin?

Naaalala ko pa rin ang mga pangyayari noong bata pa ako at nawala sa akin ang mga magulang ko. Pero labingwalong taon na si Dante noon, at wala pa rin siyang habag sa akin.

"Please…," pagmamakaawa ko, dumadaloy ang luha mula sa mga mata ko. Ayaw kong umiyak, hindi man lang sa harapan ng halimaw na ito, pero ano ba talaga ang magagawa ko? Sobra akong sinaktan ng mga salita niya kaysa gusto kong maramdaman.

"Masakit ba? Ganyan dapat, baby. Pero ayoko no'n. Huwag mo akong ipakitaan ng pangit mong mukha kapag umiiyak. Tumigil ka na sa pag-iyak," banta niya sa akin.

Pero patuloy pa rin ang pagbagsak ng luha ko. Hindi ko iyon makontrol. Hindi ako robot na kaya kontrolin ang emosyon gaya ng gusto niya.

"Hindi mo talaga pakikinggan ang kahit ano man na sinusubukan kong iparating sa'yo, tama ba?" bulyaw ni Dante, tumitiklop ang mga braso, ipinapakitang hindi siya masaya sa aking pagsuway sa mga utos niya.

Pero hindi iyon ang sinusubukan kong gawin. Ang totoo, hindi ko lang talaga makontrol ang luha ko. Ayaw kong ipakitang mahina ako. Nagsimula akong punasan ang luha ko gamit ang manggas ng damit ko, mabilis at magaspang, para hindi niya makuha ang kasiyahang gusto niyang makuha.

Wala man lang akong balak makasalubong ang lalaking ito. Bakit kailangan niyang masaktan sa kahit anong ginagawa ko?

Kahit huminga lang ako, masasaktan pa rin siya nang walang dahilan.

"Gusto kong umalis," sabi ko, sinusubukang patatagin ang tinig ko, ayaw kong parang nagmamakaawa. Pero syempre, pinagtaksilan ako ng boses ko.

"Saan ka ba gustong pumunta? Bahay ko ito, at huwag mong kalimutan, hindi ka makakaalis kahit saan nang wala akong pahintulot. Sigurado ako diyan, Miss Vinorca Jona," isang hakbang niyang lumapit, dinudurog ang mga basag na baso sa ilalim ng sapatos niya.

Nanginig ang buong katawan ko sa tindi ng takot habang lumalapit siya nang walang binigay na oras para makabawi.

Hinawakan niya ako sa baywang. Nabangga ako sa matigas niyang dibdib, at nagulo ang hininga ko, iniwan akong lubos na guluhin.

"Alam mo, Vinorca, itong ugali mong nanginginig sa mga bisig ko, ito ang nagpapasaya sa akin. Pero naging spoiled brat ka na, at alam ko kung paano paamuin ang aking bratty bunny," bulong niya sa tenga ko, ikinakayod ang buong pagkatao ko.

Wala na akong pag-asa. Alam ko na ngayon, walang sinuman ang makakapagligtas sa akin.

"Bunny, bakit ka ba ganito? Una, sumisigaw ka sa lahat, tapos ngayon nahihiya ka na. Hindi ako masaya. Kung gusto mong lumaban nang ganyan katindi, bakit hindi mo na lang gawin ito sa tamang paraan, baby bunny?" bulong ni Dante, at hinaplos ng mga labi niya ang tainga ko.

Awtomatikong dumapo ang kamay ko sa balikat niya. Hinawakan ko siya nang mahigpit, kahit nakakadismaya kung paano sapat lang ang mga ginagawa niya para basain ang mga pantasya ko.

'Huwag mong kalimutan na stepbrother mo siya,' paalala ng konsensya ko habang nararamdaman ko ang mga paru-paro sa loob ng tiyan ko.

"Ano...ba...ginagawa mo?" tanong ko, nanginginig ang labi ko.

Naramdaman ko ang malamig niyang laway sa tainga ko habang sinisipsip niya ito. Kalmante at kaaya-aya ang pakiramdam ng bawat paghipo niya.

Kahit gaano ko man siya at ang hipo niya kinasusuklaman, nagbago ang lahat nang idinampi niya ang mga kamay niya sa akin.

Nagbigay iyon sa akin ng napakagandang pakiramdam—isang pakiramdam na hindi ko kailanman pinangarap. Nag-alab ito sa akin at ginawa akong sabik pa para sa hipo niya.

"Ano sa tingin mo ang ginagawa ko, bunny?" tanong niya sa paos niyang boses.

Nagpakiliti ang mga salita niya sa buong katawan ko, na para bang umiikot ang ulo ko, gumagawa ng somersault.

"Ayoko nang mag-isip..." mahinang sagot ko, nananalig habang dahan-dahang dinilaan ng dila niya ang tainga ko.

"Pero gusto kitang mag-isip, Vinorca. Isipin mo ako. Isipin mo kung paano tayo pwedeng magsama," bulong niya nang mapang-akit, ang mainit niyang hininga hinahaplos ang balat ko.

Sinubukan kong itulak siya palayo, pero may ibang plano ang katawan ko.

Para bang may sarili itong laro ang katawan ko, at wala akong kontrol dito.

"Hindi...," bulong ko, sinusubukang mabawi ang kontrol sa sarili ko, sinusubukang supilin ang maligalig na kaisipang sumasalakay sa isip ko.

Pero pinagtaksilan ako ng sarili kong katawan. Sabik na ito sa hipo niya, gusto pa nito ng higit.

"Bakit hindi, Vinorca? Alam mong gusto mo rin ito," bulong niya, tumutulo ang pagnanasa sa boses niya.

"Hindi! Tigil!" sigaw ko, sinusubukang makawala sa hawak niya, pero lalo lang niya itong hinigpitan.

"Shhh... huwag kang lumaban, Vinorca. Hayaan mong mawala ka," bulong niya sa leeg ko, na nagpanginig sa buong gulugod ko.

Nabitag ako sa hawak niya, kapwa pisikal at pangkaisipan. Nagpapatuloy sa aking kaibuturan ang internal na labanan sa pagitan ng pagnanasa at katinuan, hinahati ako sa dalawa.

Sa kaibuturan ko, alam kong mali ito. Sumisigaw ang bawal na kalikasan ng ugnayan namin, ipinapaalala sa akin ang mga kahihinatnang naghihintay sa amin.

Pero hindi maikakaila ang nakakalasing na hatak niya sa akin. Isa itong mapanganib na sayaw ng damdamin, hinihila ako palapit sa gilid sa bawat sandaling lumilipas.

"Huwag.”