Se connecterNagpatuloy ang mga araw na tila mas maingat—hindi dahil natatakot sila, kundi dahil mas alam na nila ang halaga ng bawat desisyon.—Isang umaga, maagang nagising si Samantha sa tunog ng mahinang pag-uusap sa labas ng bahay.Dahan-dahan siyang bumangon at sumilip sa bintana.Nakita niya si Bren—kausap ang isang lalaking hindi niya kilala.May seryosong ekspresyon ang mukha nito.Biglang kumabog ang dibdib niya.Lumabas siya.“Bren…” tawag niya.Napalingon si Bren.“Ah… gising ka na pala,” sabi nito, bahagyang pilit ang ngiti.“Sino siya?” tanong ni Samantha.Tumango ang lalaki bilang pagbati.“Ako si Carlo,” sabi nito. “Kasamahan ko si Bren dati.”Napakunot-noo si Samantha.“Dati?” tanong niya.Sumagot si Bren.“Sa dati kong trabaho,” paliwanag niya.Tahimik sandali si Samantha.“Anong kailangan?” tanong niya, diretso.Nagkatinginan sina Bren at Carlo.“May offer ako sa kanya,” sabi ni Carlo.“Offer?” ulit ni Samantha.“Trabaho,” sagot nito. “Mas malaking sahod… pero—”“Pero?” sabat n
Nagpatuloy ang mga araw na tila mas tahimik—hindi dahil wala nang nangyayari, kundi dahil natutunan na nilang pahalagahan kahit ang katahimikan.—Isang umaga, nagising si Samantha sa mahinang sinag ng araw na sumisilip sa kurtina. Dahan-dahan siyang bumangon upang hindi magising si Bren na mahimbing pa ang tulog.Ngunit paglingon niya—nakadilat na ito.“At ikaw pa ang naunang gumising?” biro niya.Ngumiti si Bren. “Hindi na ako makatulog. Ang dami kong iniisip.”“Problema?” tanong ni Samantha, bahagyang nag-aalala.Umiling si Bren. “Hindi… mga plano.”Napakunot-noo si Samantha. “Anong klaseng plano?”Umupo si Bren at hinawakan ang kamay niya.“Plano para sa atin,” sagot niya.Tahimik si Samantha sandali.“Sabihin mo nga,” sabi niya, bahagyang nakangiti.“Gusto ko lang… mas maging maayos pa tayo,” sabi ni Bren. “Hindi lang ngayon—kundi pati sa mga susunod na taon.”“Maayos naman tayo ah,” sagot ni Samantha.“Oo,” sabi ni Bren. “Pero gusto ko yung sigurado. Yung kahit anong mangyari…
Nagpatuloy ang mga araw na tila mas buo—hindi dahil wala nang pagsubok, kundi dahil mas marunong na silang yakapin ang bawat pagbabago.—Isang umaga, nagising si Samantha sa kakaibang katahimikan.Hindi dahil walang ingay—kundi dahil may kulang.Napatingin siya sa kabilang bahagi ng kama.Wala si Bren.“Ang aga naman niya…” bulong niya habang bumabangon.Paglabas niya ng kwarto, naamoy niya agad ang nilulutong pagkain.Napangiti siya.Sa kusina, nadatnan niya si Bren—abala sa pagluluto, habang may hawak na cellphone na tila sinusundan ang isang recipe.“Wow,” sabi ni Samantha, nakapamaywang. “Chef ka na pala ngayon?”Nagulat si Bren at muntik pang mapatalon.“Uy! Kanina ka pa dyan?” tanong niya.“Ngayon lang,” sagot niya, natatawa. “Anong meron?”“Wala lang… gusto ko lang subukan,” sagot ni Bren. “Para naman minsan, ako naman ang maghanda.”Lumapit si Samantha at sumilip sa niluluto.“Sigurado ka ba diyan?” biro niya.“Tiwala lang,” sagot ni Bren, kahit halatang kinakabahan.“Parang
Nagpatuloy ang mga araw na tila mas malalim—hindi dahil mas mabigat ang mga pagsubok, kundi dahil mas nauunawaan na nila ang halaga ng bawat isa.—Isang umaga, nagising si Samantha sa tunog ng ulan na marahang tumatama sa bubong.Hindi ito malakas—sapat lang para magbigay ng kakaibang payapa sa paligid.Dahan-dahan siyang bumangon at sumilip sa bintana.Ang langit ay kulay abo, at ang hangin ay malamig.“Ang sarap ng ganitong umaga…” bulong niya sa sarili.Mula sa likod niya, may yumakap.“Namimiss mo ba ang tahimik?” tanong ni Bren.Ngumiti siya. “Hindi naman… pero minsan, gusto ko lang maramdaman ulit.”“Ingat ka,” biro ni Bren. “Baka masanay ka, tapos hanapin mo lagi.”“Hindi,” sagot niya habang humarap dito. “Mas gusto ko pa rin ang ingay nila.”Pareho silang natawa.—Sa kusina, kakaiba ang eksena.Tahimik.Walang sigawan.Walang nag-aagawan sa ulam.“Ang lungkot,” sabi ni Samantha habang nagtitimpla ng kape.“Sandali lang yan,” sagot ni Bren. “Pag gising ng bunso, siguradong ma
Nagpatuloy ang mga araw na tila mas buo—hindi dahil wala nang problema, kundi dahil natutunan na nilang harapin ang bawat isa nang magkasama.—Isang umaga, maagang nagising si Samantha dahil sa mahinang katok sa pinto.“Ma…” bulong ng panganay.Dahan-dahan siyang bumangon at binuksan ang pinto.“Nagising ka na?” tanong niya.“Oo… hindi ako makatulog,” sagot ng bata habang kinukusot ang mata.Ngumiti si Samantha at hinaplos ang buhok nito. “Halika, dito ka muna.”Pumasok ang bata at agad humiga sa tabi niya.“May iniisip ka ba?” tanong ni Samantha.Tumango ito. “Ma… pag laki ko, magiging katulad ba ako ni papa?”Napangiti si Samantha. “Bakit mo natanong?”“Kasi… si papa, lagi siyang nandiyan. Kahit pagod siya.”Natahimik si Samantha sandali.“Sana,” dagdag ng bata, “ganun din ako.”Hinawakan niya ang kamay ng anak niya.“Hindi mo kailangang maging katulad ng kahit sino,” sabi niya. “Maging ikaw lang. Pero kung magiging mabuti kang tao, gaya ng papa mo… sobra na yun.”Ngumiti ang bata.
Nagpatuloy ang mga araw na tila mas tahimik—hindi dahil walang nangyayari, kundi dahil natutunan na nilang namnamin ang bawat sandali.—Isang umaga, muling nagising si Samantha sa liwanag na sumisilip mula sa bintana. Ngunit sa pagkakataong ito, hindi siya agad bumangon. Nanatili siyang nakahiga, nakatitig sa kisame, habang pinapakinggan ang mga tunog sa paligid.Mahinang yabag.Munting halakhak.At ang pamilyar na boses ni Bren na tila may kinakausap.“Dahan-dahan lang, anak… one step at a time.”Napangiti si Samantha.Hindi na niya kailangang silipin pa—alam na niya ang nangyayari.Unti-unti siyang bumangon at lumabas ng kwarto. At tulad ng inaasahan, nadatnan niya si Bren na nakayuko, nakahawak sa kamay ng kanilang bunso na pilit na naglalakad papunta sa kanya.“Come on… lapit kay mama,” sabi ni Bren.Nang makita siya ng bata, biglang lumiwanag ang mukha nito.“Mama!” bulalas ng kanilang panganay mula sa gilid, na tila referee sa isang mahalagang laban. “Kaya na niya!”Napahawak
Lumipas ang mga linggo matapos nilang malaman ang pagdating ng panibagong biyaya. Unti unting nagbago ang ritmo ng kanilang araw araw. Mas maaga nang umuuwi si Bren. Mas madalas nang may yakap at halik si Samantha bago pa man magsimula ang umaga. Ngunit tulad ng dati, hindi naging puro saya ang lah
Kinagabihan, matapos ang masayang hapunan na sabay sabay nilang pinagsaluhan, nagkaroon ng kakaibang init ang loob ng kanilang tahanan. Hindi dahil sa ilaw o sa lutong pagkain kundi dahil sa presensyang buo at payapa.Habang naghuhugas ng pinggan si Samantha, napansin niyang nakatayo si Bren sa may
Pagkatapos nilang magkausap, naglakad sila sa paligid ng hotel room. Nakahawak pa rin ang kamay nila, at bawat titig ay puno ng lambing. “Ang saya naman dito,” sabi ni Samantha, habang tinitingnan ang malinis at maliwanag na kuwarto. “Oo,” sagot ni Bren, at ngumiti. “Parang para lang sa atin
Maaaliwalas na paligid. Mabango ang hangin. Malamig ang simoy mula sa aircon. Magkahawak pa rin ang kamay nila. Lumapit si Bren sa front desk at inayos ang check in nila. Habang naghihintay, pasimple niyang tinitingnan si Samantha. Parang natatakot pa rin siyang baka bigla itong magbago ang isip.






![My Professor, My Fuck Buddy [SSPG]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
